กําลังใจ...จากคุณยาย

๑๗.๐๐ น. เป็นเวลาที่พี่อารีพันธุ์ต้องพาคุณยายไปที่เรือนอีกหลังหนึ่ง ที่มีระเบียงเป็น ตัวเชื่อมต่อ เพื่อที่จะให้ท่านได้อาบน้ำ เวลาที่คุณยายไม่อยู่ที่เรือนหลังนี้ข้าพเจ้าจะมารับบุญ ทำความสะอาดที่เรือนนี้ ขั้นตอนการทำความสะอาดจะเริ่มต้น จากกล่องใส่ผ้าม่านด้านบน ผ้าม่าน ขอบ หน้าต่าง และถ้าภายในห้องมีจิ้งจกหลงเข้ามาเมื่อไร ข้าพเจ้าจะต้องจับมันออกไปให้ได้ การจับจิ้งจกนั้น ถ้ามันอยู่สูงติดเพดานก็ ต้องเอาไม้กวาดเขี่ยให้มันลงมาที่พื้น พอลงมา ที่พื้นแล้ว ก็โยนผ้าให้คลุมตัวมัน ไม่ให้มันวิ่ง รอดผ้าไปได้ แล้วค่อยๆ เอามือไปรวบชายผ้า ให้จิ้งจกเข้าไปอยู่ในผ้า จากนั้นก็นำไปปล่อยที่ นอกกุฏิ บางครั้งจิ้งจกตกใจ ถึงกับสลัดหางของ มันให้ขาดออกจากตัว เพื่อให้เราสนใจหางแทน ตัวของมัน จากนั้นมันก็หนีไปไหนต่อไหนได้ ข้าพเจ้าเพิ่งมารู้จักวิธีเอาตัวรอดของจิ้งจกจากที่นี่ เมื่อก่อนจับจิ้งจกครั้งใด พอมือไปโดนตัวมันเท่านั้น หางก็ขาดทันที ทำให้เข้าใจไปว่า เราเป็นคนทำหางจิ้งจกขาด รู้สึกไม่สบายใจ และกังวลใจมาก พอเสร็จจากการทำความสะอาดด้านบนเรียบร้อยแล้ว ก็จะมาเก็บเศษฝุ่นที่ลงมาอยู่ ด้านล่าง การเก็บฝุ่นจะใช้ไม้กวาดไม่ได้ เพราะ การกวาดนั้นจะทำให้ฝุ่นฟุ้งกระจายมากขึ้น ต้องใช้ผ้าชุบน้ำบิดให้แห้งถูถอยหลังไปเรื่อยๆ ผ้าส่วนที่เปื้อนฝุ่นจะถูกพับกลับเข้าไป อยู่ด้านใน เมื่อผ้าเปื้อนฝุ่นมากแล้ว จึงนำ ผ้ามาซักน้ำสักทีหนึ่งแล้วบิดให้แห้ง กลับมา ต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเสร็จ วันนี้ ถูยังไม่เสร็จเลย แต่คุณยายกลับมาที่ห้องแล้ว ท่านเดินมานั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม...แล้ว ท่านก็พูดว่า “ขยันจังเว้ยไอ้หลานน้อยกู” ข้าพเจ้ารู้ว่าพี่อารีพันธุ์ยังอยู่กับคุณยาย เลยไม่ได้หันไปหาท่าน ยังคงถูต่อไปเรื่อยๆ การถูห้องในครั้งนี้ข้าพเจ้าสังเกตพบว่า ถ้าดูด้วยตาเปล่า พื้นห้องนี้ไม่สกปรกเลย เพราะ มองไม่เห็นฝุ่นแม้สักนิดเดียว แต่เมื่อใดที่เรา เอาผ้ามาถูห้อง ก็จะเห็นฝุ่นนั้นติดเต็มผืนผ้า ข้าพเจ้าได้ข้อคิดผุดขึ้นมาว่า แม้บาง ครั้งคนเราจะไม่มีความรู้สึกนึกคิดที่ไม่ดีอยู่ในใจ เลย แต่กิเลสที่ตกตะกอนอยู่ในใจนั้นยังคงมีอยู่ พอข้าพเจ้ามาใกล้บริเวณเก้าอี้นวมที่คุณยายนั่งอยู่ ท่านก็เอามือของท่านมาแตะที่ แผ่นหลังของข้าพเจ้าแล้วท่านก็พูดว่า “เอาบุญกับยายนะไอ้หลานน้อย เราทำอะไรไว้เราก็ได้อย่างนั้นแหละ” ข้าพเจ้ารับรู้ว่าสิ่งที่คุณยายพูดนั้นคือ กำลังใจที่เต็มเปี่ยมที่บอกให้รู้ว่าไม่ว่าเราจะทำ อะไรก็ตามในบุญสถานแห่งนี้ สิ่งที่เราได้รับนั้นเป็นสิ่งที่มีค่ามากที่สุด สิ่งนั้นก็คือ…บุญนี่เอง