ภาษาของคุณยาย

ภาษาของคุณยาย วันหนึ่งข้าพเจ้าได้มีโอกาสติดตามคุณ ยายไปชมวัดในเวลาเย็น ข้าพเจ้านั่งอยู่ด้าน หลังของรถไฟฟ้า ซึ่งเป็นรถที่ใช้พลังงานไฟฟ้า จากแบตเตอรี่ ลักษณะคล้ายรถที่ใช้ในสนาม กอล์ฟ เปิ้ลเป็นคนขับรถ ข้าพเจ้ามีหน้าที่เป็น คนวิ่งไปเปิดแผงเหล็ก ที่หน้าอาคารประชา สัมพันธ์ แผงเหล็กนี้มีเอาไว้กั้นรถยนต์ไม่ให้วิ่ง เข้าไปในเขตสังฆาวาส เพราะจะทำเสียงดังรบกวนพระที่กำลังปฏิบัติธรรมอยู่ พอรถไฟฟ้าของคุณยายแล่นผ่านหน้า อาคารประชาสัมพันธ์ กำลังจะเลี้ยวซ้ายไป ทางโบสถ์ ข้าพเจ้าก็เห็นฝ่าชื่อ (นักบวชหญิง ชาวจีน) สองคนเดินชมโบสถ์ และกำลังจะเดิน ผ่านมาทางนี้ ตอนนั้นข้าพเจ้าคิดว่า ฝ่าชื่อสองคนนี้ จะรู้จักคุณยายของข้าพเจ้าหรือเปล่าหนอ พอ กระแสของความคิดจบลง พลันเสียงคุณยายก็ ดังขึ้น “สวัสดีคุณ เชิญตามสบายนะไม่ต้อง เกรงใจนะ” ฝ่าซื้อสองคนนั้นทำหน้างงๆ ดูเหมือน ว่ากำลังพยายามทำความเข้าใจกับภาษาที่คุณ ยายพูดออกไป พอรถแล่นเข้าไปใกล้อีก มือของคุณยาย ก็ยังคงพนมอยู่อย่างนั้น แล้วก็พูดต่อว่า “คุณทานข้าวแล้วยัง ทานข้าวยายนะ ไม่ต้องเกรงใจนะ” คำพูดประโยคนี้คุณยายจะพูดซ้ำแล้วซ้ำอีก ข้าพเจ้าคิดอยู่ในใจว่าเขาไม่รู้เรื่องหรอกยาย พอความคิดสิ้นสุดลง ภาพที่เห็นในขณะนั้นมัน เปลี่ยนความรู้สึกนึกคิดของข้าพเจ้าไปทันที ช่าง เป็นภาพที่กลมกลืนกันจริงๆ เลย ฝ่าซือทั้งสองน้อมศีรษะของตนเองลงต่ำ แล้วยกมือขึ้นพนม เหมือนอย่างที่คุณยายทำ ทำอยู่นานทีเดียว สักครู่ฝ่าชื่อท่านหนึ่งก็เอื้อมมือมาที่มือ ของคุณยาย แล้วก็ดึงเอามือของคุณยายไป วางบนศีรษะของเขา ฝ่าซื้ออีกคนหนึ่งก็ทำตาม ตอนนั้นข้าพเจ้าแอบมองไปที่ใบหน้าของ ยิ่งนัก เป็นภาพที่ข้าพเจ้าไม่มีวันลืมเลือนเลย หลังจากฝ่าซื้อทั้งสองเดินจากไป คุณยายก็หันกลับมาพูดกับข้าพเจ้าว่า “ไอ้หลานน้อย จำไว้นะ คนเขามาไกล ต่างบ้านต่างเมืองมา เราต้องหาข้าวหาน้ำ ให้เขากินนะ อย่าปล่อยให้เขาอดๆ อยากๆ นะ เขาไม่รู้จักใคร สงสารเขา จำไว้นะ” ต่างชาติ ต่างภาษา ต่างวัฒนธรรม มา วัดครั้งแรก ไม่รู้จักคุณยาย ไม่รู้ว่าคุณยายเป็น ใคร แต่คุณยายก็ได้ใช้ภาษาที่ติดตัวคุณยาย มาตลอดชีวิต ถ่ายทอดมาเป็นกระแสใสๆ ให้ ฝ่าชื่อทั้งสองได้รับรู้ ภาษาที่อยู่ในใจของคุณยาย คือภาษาแห่งความเมตตานี่เอง