จงเป็นดั่งต้นข้าวที่เต็มรวง

จงเป็นดั่งต้นข้าวที่เต็มรวง วันนี้พี่อารีพันธุ์ได้พาคุณยายไปตรวจ สุขภาพประจําปี ที่โรงพยาบาลวิภาวดีรังสิต ข้าพเจ้าได้มีโอกาสติดตามไปด้วย ไปถึง โรงพยาบาลเวลา ๐๘.๐๐ น. พอรถของคุณยายมาถึงด้านหน้าประตู ของโรงพยาบาล ก็มีบุรุษพยาบาลเข็นรถเข็น มาเทียบกับรถของคุณยาย พี่อารีพันธุ์ซึ่งนั่งอยู่เบาะด้านหลังของ คุณยายก็ลงจากรถ เพื่อไปเปิดประตูรถให้คุณ ยาย แล้วค่อยๆ พยุงคุณยายให้เดินมาถึงตรง จุดที่รถเข็นจอดอยู่ พอมาถึงรถเข็น คุณยายก็ยกมือขึ้นพนม แล้วก็พูดกับบุรุษพยาบาลว่า “คุณ สงสารยายด้วยนะ ยายแก่แล้ว ยายไม่รู้หนังสือ” บุรุษพยาบาลเห็นคุณยายยกมือไหว้ ตนเองเช่นนั้น ก็รีบยกมือไหว้ตอบกลับบ้าง บุรุษพยาบาลได้เข็นรถพาคุณยายมาถึง บริเวณที่ต้องตรวจวัดความดัน ซึ่งจะมีพยาบาล ที่ทำหน้าที่ตรวจวัดความดันนั่งประจำโต๊ะรออยู่ คุณยายได้ยกมือพนมขึ้นให้กับพยาบาล ที่ทำหน้าที่วัดความดันพร้อมกับพูดว่า “คุณ สงสารยายด้วยนะ ยายแก่แล้ว ยายไม่รู้หนังสือ” พยาบาลที่ทำหน้าที่วัดความดันเห็นคุณ ยายยกมือไหว้ตนเอง ก็รีบยกมือของตนเอง ไหว้คุณยายกลับทันที พอถึงเวลาที่ต้องไปพบคุณหมอ บุรุษ พยาบาลได้เข็นรถของคุณยายไปที่ห้องตรวจ ซึ่งเป็นที่ที่คุณยายต้องเปลี่ยนอิริยาบถในท่านั่ง เป็นท่านอนบนเตียง พอคุณหมอมาถึงห้องตรวจ มายืนอยู่ข้างๆ เตียงของคุณยาย คุณยายเห็น หน้าคุณหมอเท่านั้น มือทั้งสองของคุณยายก็ พนมขึ้นแล้วก็พูดกับคุณหมอว่า “คุณหมอ สงสารยายด้วยนะ ยาย แก่แล้ว ยายไม่รู้หนังสือ” จนกระทั่งเสร็จสิ้นการตรวจสุขภาพของ คุณยาย บุรุษพยาบาลก็ได้เข็นรถพาคุณยาย มาส่งที่หน้าทางออกของโรงพยาบาล เพื่อจะ ส่งคุณยายกลับ พอรถเข็นมาจอดเทียบกับรถของคุณ ยาย ก่อนที่คุณยายจะขึ้นรถ คุณยายได้หัน กลับไปหาบุรุษพยาบาลแล้วยกมือขึ้นพนมอีกครั้งแล้วท่านก็พูดว่า “ให้คุณได้บุญกับยายเยอะๆ นะ สงสารยายนะ ยายแก่แล้ว” ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร แต่ทุกคนที่ได้ให้ ความช่วยเหลือ และอำนวยความสะดวกให้แก่ คุณยาย แม้จะเป็นหน้าที่ของเขาโดยตรงก็ตาม ต่างก็ได้รับสิ่งที่เท่าเทียมกันจากใจของคุณยาย คุณยายไม่รู้หนังสือ แต่ดวงใจของคุณ ยายก็สามารถถ่ายทอดสิ่งที่มีคุณค่าให้คนอื่นได้ รับรู้เสมอ ข้าพเจ้าได้แต่คิดอยู่ในใจว่าทำไมคุณยาย ต้องทำอย่างนี้กับทุกคนด้วยนะ ได้แต่คิดเป็นคำถามที่อยู่ในใจตลอดมา ไม่กล้าที่จะกราบเรียน ถามคุณยายเลย ณ วันนี้ แม้ไม่มีคำสอนจากปากของคุณยายอีกแล้ว แต่ภาพที่ปรากฏให้เห็นในวันนั้น ยังคงเป็นบทเรียนที่ต้องจดจำตลอดไป “จงเป็นดั่งต้นข้าวที่เต็มรวง”