แสวงหาธรรม

แสวงหาธรรม แม้วันเวลาจะผ่านไปนานเพียงใด ความปรารถนาที่จะไป ขอขมาพ่อก็ไม่เคยจางหายไปจากใจของคุณยายเลยแม้แต่น้อย ท่านระลึกเสมอว่าสักวันหนึ่งจะต้องไปหาพ่อให้ได้ ไปเพื่อขอขมา จะได้พ้นเวรพ้นกรรมตามที่พ่อแช่งเอาไว้ และหากทราบว่ามีสำนัก อาจารย์ใดสามารถสอนให้ไปหาพ่อที่จากโลกนี้ไปแล้วได้ ท่านก็ พร้อมจะละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อไปขอเป็นศิษย์ทันที ในราวปี พ.ศ. ๒๔ ๗๐ เมื่อคุณยายอายุได้ ๑๘ ปี มีข่าวร่ำลือ ว่าหลวงปู่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ สามารถสอนคนให้เข้าถึงธรรมกาย ได้ และหากใครเข้าถึงธรรมกายแล้วก็สามารถไปนรก ไปสวรรค์ ไปนิพพานได้ ไปเยี่ยมพ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย หรือญาติมิตรที่ตายไป แล้วก็ได้ ยิ่งไปกว่านั้นยังสามารถพูดคุยจับมือถือแขนกันได้ หาก ญาติใครตกนรกก็ช่วยให้พ้นได้ หรือถ้าหากญาติขึ้นสวรรค์ ก็เอา บุญไปเพิ่มให้ได้ เมื่อได้ยินข่าวนี้คุณยายรู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง ท่านตั้งใจว่าจะ ต้องไปพบหลวงปู่วัดปากน้ำให้ได้ นับแต่นั้นมาไม่ว่าในยามที่กำลัง ทำนาหรือยามว่างจากภารกิจทำนา ท่านจะคำนึงถึงเรื่องการไป ขอขมาพ่ออยู่ไม่เว้นวาง และรอคอยจนกว่าจะถึงเวลาอันสมควร ราวปี พ.ศ. ๒๔๗๘ เมื่อคุณยายอายุ ๒๖ ปี ท่านตัดสินใจ อย่างเด็ดขาด ลาแม่และพี่น้อง โดยมอบทรัพย์สมบัติอันได้แก่ ที่ดินที่เป็นกรรมสิทธิ์ของท่านให้กับน้องสาวและพระน้องชาย อีกทั้ง แก้วแหวนเงินทองทั้งหมดของท่านก็ถอดยกให้พี่น้องไปจนหมด สิ้น เหลือเพียงร่างกายที่แข็งแรงกับจิตใจที่แข็งแกร่ง และปณิธาน อันแน่วแน่ที่จะไปตามหาพ่อเท่านั้น เมื่อไปกราบลาแทบเท้าของแม่ และบอกความตั้งใจให้แม่รับรู้ แม่ฟังแล้วก็ร้องไห้ เป็นภาวะตึงเครียดที่มักจะเกิดขึ้นเป็นปกติ ในยามจากกันเช่นนี้ และเป็นธรรมดาอยู่เองที่น้ำตาของแม่จะมี อานุภาพต่อลูกมาก แต่คุณยายตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าจะต้องไปศึกษา วิชชาธรรมกายจากหลวงปู่วัดปากน้ำ น้ำตาของแม่กับความรัก ความห่วงหาอาวรณ์นี้ จึงไม่อาจเหนี่ยวรั้งความตั้งใจของท่านได้ แม้ว่าความรัก ความเคารพและบูชาแม่ยังมีอยู่อย่างเปี่ยม ล้นก็ตาม แต่คุณยายสามารถแยกแยะระหว่างความรักของแม่ และมโนปณิธานในการแสวงหาธรรมของท่านได้ ด้วยเหตุนี้ใจของ คุณยายจึงเป็นปกติ ไม่หวั่นไหว ไม่อาลัยอาวรณ์ ยังคงรักษาไว้ได้ อย่างมั่นคงทั้งความกตัญญูกตเวทีที่มีต่อแม่ และมโนปณิธานที่จะ ไปตามหาพ่อให้ได้ อย่างไรก็ดี แม่ได้ยื่นเงินให้คุณยาย ๒ บาท สำหรับเป็นค่า ใช้จ่ายในการเดินทาง ท่านก็รับมาโดยดีเพื่อไม่ให้แม่เสียน้ำใจ ต่อ จากนั้นก็เดินทางออกจากบ้านไป แม้ไม่รู้ว่าจะต้องไปเผชิญกับ อะไรบ้าง จะเป็นตายร้ายดีเพียงใด อีกทั้งไม่รู้ว่าพ่อตายแล้วไปอยู่ ที่ไหน แต่ท่านก็ต้องไปหาให้พบ เมื่อพบแล้วจะได้กราบขอขมา อย่างที่ตั้งใจไว้ เมื่อมาอยู่กับญาติที่กรุงเทพฯ คุณยายสืบทราบว่าคุณนาย เลี้ยบ สิกาญจนานันท์ เศรษฐินีย่านสะพานหัน ชอบไปทำบุญถวาย ภัตตาหารที่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ เป็นประจำ ท่านจึงไปสมัครเป็น คนรับใช้ที่บ้านนี้ แม้ว่าครอบครัวของท่านจะมีฐานะพอที่จะเลี้ยงตัว เองได้อย่างสบายๆ มีศักดิ์ศรีและเป็นที่ยอมรับของคนทั้งหมู่บ้าน แต่ คุณยายกลับถอดวางทุกสิ่งเหล่านั้น ยอมที่จะเป็นคนรับใช้เขา เพียง เพื่อได้มาซึ่งโอกาสในการเข้าถึงธรรมกายของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า อันเป็นเป้าหมายสูงสุด บุคคลเช่นท่านนี้หาได้ยากยิ่งในโลก ครอบครัวของคุณนายเลี้ยบเป็นตระกูลใหญ่ มีสมบัติ มากมาย มีตึกแถวยาวเป็นระยะทางหลายกิโลเมตรอยู่ทั้ง ๒ ฝั่ง ถนน และมีกิจการทำธุรกิจอิมปอร์ตเอ็กซ์ปอร์ตอยู่กับหลายประเทศ เหนือสิ่งอื่นใด คุณนายเลี้ยบเป็นอุปัฏฐากสำคัญของวัดปากน้ำ ได้ทำบุญเลี้ยงพระเณรมาตลอดระยะเวลายาวนานถึง ๒๐ ปี จึงเป็นที่รู้จักดีของหลวงปู่วัดปากน้ำ เป็นที่รู้จักของพระเณร อุบาสก อุบาสิกาทั้งวัด ซึ่งคุณยายมองดูแล้วว่าจะอาศัยเป็น เส้นทางไปสู่วัดปากน้ำ คุณยายเป็นคนชนบทเดินทางเข้ามาในกรุงเทพฯ โดยที่ ไม่รู้จักใคร การที่จะเข้าไปอยู่ในวัดวาอารามจำเป็นต้องมีผู้ใหญ่ ฝากฝัง การตัดสินใจมาอยู่กับครอบครัวนี้ จึงเป็นการตัดสินใจด้วย สติปัญญาอันชาญฉลาดล้ำลึกของท่านที่มุ่งตรงสู่เป้าหมายหลัก อันจะนำไปสู่วัดปากน้ำได้เร็วที่สุด โดยปกติแล้วคุณนายเลี้ยบเป็นคนเจ้าระเบียบ รักความ สะอาด ไม่ว่าจะทำอะไรต้องประณีตเรียบร้อย สวยงาม เมื่อคุณยาย เข้าไปอยู่ในบ้านนี้ ท่านก็รับใช้เขาทุกอย่าง โดยไม่คิดว่านี่คือการ รับใช้ หากแต่คิดว่าจะไปช่วยทำบ้านของเขาให้สะอาด ไปช่วย รักษาสมบัติของเขาที่มีอยู่นี้ไม่ให้เสื่อมสลาย แม้ท่านจะเติบใหญ่จาก วิถีชีวิตชาวนา แต่ท่านก็สามารถจัดการดูแลทำงานบ้านทุกอย่าง ได้ละเอียดประณีตเป็นที่ถูกใจเจ้าของบ้านโดยไม่ต้องบอกต้องสอน เพราะอุปนิสัยของคุณยายนั้นเป็นคนขยันขันแข็ง อดทน มีระเบียบ วินัย รักความสะอาด และซื่อตรงมาตั้งแต่เด็ก เมื่ออุปนิสัยเหล่านี้ ได้แสดงออกให้เจ้าของบ้านเห็นอยู่เสมอ คุณยายจึงได้รับการ ยกฐานะจากคนรับใช้ธรรมดา มาเป็นหัวหน้าคนรับใช้ในเวลาเพียง ไม่ถึงสัปดาห์ และยิ่งไปกว่านั้น คุณนายเลี้ยบยังไว้ใจมอบกุญแจ ห้องเก็บสมบัติไว้ให้คุณยายช่วยดูแล ห้องเก็บสมบัตินี้เป็นเสมือนคลังของบ้าน แก้วแหวนเงินทอง ทั้งหมดจะถูกเก็บไว้ในกำปั่นซึ่งอยู่ในห้องนี้ ไม่มีใครสามารถเข้าไป ได้แม้แต่ลูกหลาน นอกจากเจ้าของบ้านกับคุณยายที่ได้รับมอบ หมายให้ดูแลทำความสะอาดและคอยรักษาสมบัติเหล่านั้นเท่านั้น ด้วยความรับผิดชอบของคุณยาย เจ้าของบ้านจึงมั่นใจว่า หาก มีท่านอยู่ เขาสามารถไปไหนมาไหนได้โดยไม่ต้องห่วงกังวล เพราะ คุณยายทำหน้าที่ของท่านได้อย่างสมบูรณ์ เจ้าของบ้านจึงทั้งรักและ ไว้วางใจ อีกทั้งมีความรู้สึกว่า หากเอาใจมาวางไว้ที่คุณยายแล้ว ไม่ผิดหวัง เพราะวางตรงนี้แล้วเชื่อมือได้ เชื่อถือได้ว่าปลอดภัย