คุณยายสร้างผู้นำ มานำสร้างวัดพระธรรมกาย

คุณยายสร้างผู้นำ มานำสร้างวัดพระธรรมกาย “คนส่วนมากมองไม่ออกว่า วัดพระธรรมกาย โตขึ้นมาได้อย่างไร พวก หนึ่งมักจะมองว่า คนที่มาบวชในวัดนี้ สาธุชนที่มาวัดนี้ มีการศึกษาดี เพราะฉะนั้น วัดก็เจริญเติบโตได้น่ะสิ ที่จริงแล้วมันไม่ใช่แค่นั้น มันมี มากมายกว่านั้น” เหนื่อยยากมากมายแค่ไหนนั้น ถ้าตัดเอามารําลึกถึงเพียงแค่เศษเสี้ยว ผู้เขียนหวนคิดถึงคำพูดของพระเดชพระคุณหลวงพ่อทัตตชีโว ที่รําพึงขึ้น ในระหว่างการเทศน์อบรมนักคิดนักเขียนรุ่นแรกของวัด ที่เรียกว่า “ธุดงค์ วิชาการ เนินประดู่” เมื่อปีพุทธศักราช ๒๕๒๘ ครั้งนั้น มีผู้เข้ารับการอบรม จำนวนประมาณ ๒๐ คน เป็นหญิงส่วนใหญ่ เป็นชาย ๔-๕ คน ฝ่ายหญิง กางกลดนอนใต้ต้นประดู่ ในบริเวณเนินสนามกว้างด้านทิศเหนือของโบสถ์ ผู้รับการอบรมเข้าวัดมาในเย็นวันศุกร์ กลับบ้านเย็นวันอาทิตย์ พวกผู้หญิง พอค่ําโพล้เพล้ก็กระโจมอกอาบน้ำกันในโอ่งริมคูน้ำของวัด ห่างจากกุฏิคุณ ยายอาจารย์ประมาณ ๑๐๐เมตร ทั้งเช้า สาย บ่าย ค่ํา พระเดชพระคุณหลวงพ่อทัตตชีโวองค์เดียว เมตตาเทศน์สอนทุกสิ่งอย่างละเอียดละออ ทั้งเรื่องในพระไตรปิฎกและการ ฝึกสมาธิไม่เว้นแม้แต่มารยาทในการกิน การนอนการนุ่งผ้าใส่เสื้อ การพับเสื่อ การเก็บกลด เก็บที่นอน การขัดห้องน้ำ การจับไม้กวาด ฯลฯ แล้วไม่รู้ ใครไปทำอีท่าไหน พระเดชพระคุณหลวงพ่อจึงรําพึงขึ้นมากลางคันระหว่าง เทศน์ว่า “สอนผู้หญิง ๑๐ คน เหนื่อยกว่าสอนผู้ชายทั้งกองทัพ.. !” ในการเทศน์อบรมนักคิดนักเขียนรุ่นใหม่ เมื่อปีพุทธศักราช ๒๕๓๙ ณ ห้องสมุดโรงเรียนพระปริยัติธรรม วัดพระธรรมกาย พระเดชพระคุณ หลวงพ่อเล่าถึงความเหนื่อยยากในอดีตของคุณยายอาจารย์ในการสร้างผู้นำ มานำสร้างวัดพระธรรมกายด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ไม่ต้องไประลึกชาติ ข้ามชาติไปดูหนหลัง เอาแต่ชาตินี้ก็ได้ มีใคร รู้บ้างว่ากว่าจะถึงวันนี้ คุณยายอาจารย์เหนื่อยมากเท่าไร ในการปั้น หลวงพ่อธัมมชโยขึ้นมาเป็นผู้นำในการสร้างวัดพระธรรมกาย พระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโยท่านมาจากเด็กหนุ่มเรียนม.6 ที่ไม่ ได้อยู่กับพ่อแม่ แล้วระหว่างเรียน ท่านเองยังต้องร่อนเร่พเนจรไปอยู่กับคน อื่นที่ไม่ใช่ญาติท่านมีความสงสัยในความจริงของชีวิตว่า คนเราเกิดมาทำไม อะไรคือเป้าหมายที่แท้จริงของชีวิต จนกระทั่งได้มาพบ และมาฝากตัวเป็น ศิษย์ของคุณยายอาจารย์ ที่วัดปากน้ำภาษีเจริญ โดยทั่วไป คนที่ร่อนเร่พเนจร ในช่วงเด็กจนกระทั่งเป็นวัยรุ่นนั้น เรา ก็รู้ว่า โอกาสที่จะใฝ่ดีนั้นยากนักยากหนา แต่สำหรับพระเดชพระคุณหลวง พ่อธัมมชโย คุณยายท่านก็ป็นของท่านขึ้นมาจนได้ ตรงนี้ใครจะดูออกบ้างว่า คุณยายต้องใช้วิริยะอุตสาหะทุ่มเทให้ขนาดไหน” “คุณยายเป็นเพียงแม่ชีคนหนึ่ง การเงินการทองของแม่ชีก็ไม่ได้มี มากมาย ส่วนพระเดชพระคุณหลวงพ่อตอนนั้นท่านก็ต้องเรียนมหาวิทยาลัย เงินทองจะศึกษาเล่าเรียนก็ไม่มี คุณยายท่านก็สู้ขอให้ลูกศิษย์คนโน้นคนนี้ ช่วยเป็นเจ้าภาพ บอกเขาว่า “ช่วยส่งพ่อหนุ่มคนนี้ให้เรียนที เขานั่งสมาธิดี อีกหน่อยเขาเรียนจบ เขาจะได้ไปเป็นตัวแทนของยาย ช่วยสอนสมาธิให้ พวกเรา ยายแก่แล้ว” คุณยายท่านก็หาทางอุปการะลูกศิษย์คนนี้ของท่านไปส่งเสียจนกระทั่ง พระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโยเรียนจบจนได้ เมื่อหลวงพ่อท่านเรียนจบ ก็ขออนุญาตคุณยาย ขอบวช ช่วงที่ใกล้ จะบวช โยมพ่อของท่านไปอาละวาดเอากับคุณยาย ไปยืนว่าคุณยายฉอดๆ คุณยายท่านก็ทำไม่รู้ไม่ชี้ นั่งเฉยๆ แต่พระทั้งวัด คนทั้งวัดเขาแห่มาดูกัน แล้วเขาก็เอาไปตำหนิกันว่า คุณยายทำตัวไม่เข้าท่า ลูกเต้าของเขา พ่อแม่ เขาไม่อยากให้บวช แล้วมาจับลูกเขาบวชทำไม เป็นอย่างนั้นไปอีก คุณยาย ท่านก็เฉยๆ แล้วท่านก็บวชให้พระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโย จนได้ พระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโยเองช่วงใกล้บวช เวลาพ่อมาคุกคาม มาอาละวาด ท่านพูดคำหนึ่งว่า “เราจะเถียงพ่อก็ไม่ยาก แต่ว่าเมื่อเถียงแล้ว เดี๋ยวมันอดไม่ได้ เกิดทิฏฐิใช้ถ้อยคำที่ไม่พอเหมาะพอสม กลายเป็น ล่วงเกินบุพการี เดียวมารมันจะมาปรับความผิดด้วยกฎแห่งกรรมในภพ ชาติต่อไป จะหนักเข้าไปอีก ชาตินี้ก็ย่ำแย่แล้ว ถ้าชาติหน้าโดนปรับเข้าไปอีก มันก็จะยิ่งหนักหนาสาหัส” เพราะฉะนั้น ระหว่างนั้นท่านก็เลยหลบหนีหน้าไม่ยอมให้เจอ เห็น พ่อเดินเข้ามาหน้าวัดแต่ไกล ท่านโดดหน้าต่างหนีไปแล้ว ไม่อยู่หรอก ท่าน ทำอย่างนี้อยู่เป็นปีๆ กว่าคุณยายจะสร้างหลวงพ่อธัมมชโย จนกระทั่งมาบวชได้ มาเป็น ผู้นำในการสร้างวัดพระธรรมกายได้ คุณยายต้องแก้ปัญหาสารพัด ใครจะ เชื่อว่า คุณยายที่อ่านหนังสือไม่ออก จะสามารถปั้นคนขึ้นมาได้อย่างนี้” “มาถึงคราวหลวงพ่อเอง” พระเดชพระคุณหลวงพ่อทัตตชีโวยิ้มแก้มแดง หยุดนิ่งอยู่สักครู่ ก็กล่าวสืบไปว่า “คุณยายท่านก็เดี๋ยวหนักเลย โขลกแล้วโขลกอีก ในที่สุด หลวงพ่อก็ได้ค้นพบจากคุณยายว่า สิ่งที่หนีไม่พ้นในการ สร้างคน ก็คือ การพร่ําสอน จะสร้างคนขึ้นมาได้ ต้องพร่ําสอนเป็น...” “พวกเราจะเห็นว่าหลวงพ่อช่างพูด ช่างบ่น ช่างสอน พร่ําสอนอยู่ได้ ตลอดเวลา ถามว่านิสัยนี้ได้มาจากไหน ตอบว่าได้มาจากคุณยายอาจารย์ ตามธรรมดาคุณยายไม่ใช่คนช่างพูด แต่เมื่อจะสร้างคน คุณยาย ต้องพร่ําสอน แล้วคนที่ถูกสอนแต่ละคนก็ไม่ใช่เล่น เมื่อตอนยังไม่ได้บวช เวลาที่หลวงพ่อเองเกเรขึ้นมา หรือเวลาพระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโย เกเรขึ้นมา คุณยายใช้ตำราเล่มเดียวกันเลย คือ ระลึกชาติว่าเอาแรงๆ จวก หนักๆ เลย นี่คือสิ่งที่หลวงพ่อโดนมา ใครไม่เคยโดนระลึกชาติตำหนิกันบ้าง ไม่รู้หรอกว่ารสชาติมันเป็นอย่างไร หลวงพ่อเจอมาแล้ว...” “เมื่อภูมิหลังก่อนสร้างวัดมาอย่างนี้ คนภายนอกจึงไม่มีทางมองออก เลยว่า การสร้างคนของคุณยายนั้นเป็นอย่างไร แม้แต่พวกเรามาอยู่วัดแล้ว ก็มองไม่ออกหรอก ทำไมจึงมองออกได้ยาก มองยากก็เพราะว่า ตามธรรมดาการจะ สร้างคนให้เป็นผู้เป็นคนได้สำเร็จนั้น ก็ว่ายากแล้ว แต่การสร้างคนให้มา เป็นผู้นำยิ่งยากกว่าแล้วที่ยากยิ่งกว่าการสร้างผู้นำก็คือการสร้างคนให้มาเป็น “ผู้นำในการสร้างผู้นำ” อีกที่หนึ่ง นี่ยิงยากมากๆ เลย...” “คนอื่นๆ ที่เข้าวัดมารุ่นเดียวกับหลวงพ่อด้วยกัน มีจำนวนเป็น ร้อยๆ พันๆ แต่พอคัดแล้ว ในที่สุดเหลือพระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโย อยู่คนเดียว ที่สอบผ่าน” “ในการสร้างผู้นำที่จะมาเป็นผู้นำในการสร้างวัด หลวงพ่อยังไม่ เคยเห็นมีใครที่ไหนที่จะสามารถเคี่ยวเข็ญคนได้อย่างที่คุณยายเคี่ยวเข็ญเลย ที่หลวงพ่อพยายามเคี่ยวเข็ญพวกเราอยู่ทุกวันนี้ ถ้าเปรียบเทียบกับคุณ ยายแล้ว เทียบกันไม่ได้ ยังไม่ติดฝุ่นคุณยายเลย แต่ตอนนี้คุณยายแก่มาก แล้ว ท่านถึงได้วางมือลงไปลองคิดดู จะมีใครที่ไหนเล่าทำได้ เป็นผู้หญิง อายุก็มากแล้ว แต่เมื่อ ถึงเวลาก็ยังสามารถไปนำลูกศิษย์ ล้วงคอห่าน ขัดห้องน้ำ สารพัดจะทำ นั่นคืองานหยาบ พอถึงเวลาทำงานละเอียด คุณยายยังเรียกทุกคนให้มานั่งสมาธิกับ ท่าน แล้วท่านก็สั่งผางเลยว่า “ถ้ายายไม่ลุก ทุกคนอย่าเพิ่งลุก” และความที่คุณยายอยากให้ลูกศิษย์อิ่มอยู่ในธรรม คุ้นอยู่ในธรรม ท่านก็หาเรื่องมาล่อใจให้อยู่กับสมาธิ ยกตัวอย่างเช่น พอถึงฤดูทุเรียน ท่าน ก็บอกให้มองเข้าไปในศูนย์กลางกาย นึกนิมิตเป็นทุเรียนในทุเรียน ทุเรียน ในทุเรียน มองเข้าไป มองหนักเข้าๆ พอความสว่างเกิดขึ้นภายใน ทุเรียน หายไปแล้ว แต่ปรากฏว่าวันต่อๆ มา มีทุเรียนมาให้กินเป็นเข่งเลย เมื่อเห็น ผลอย่างนี้ ก็มีความรู้สึกว่าสมาธิน่านั่ง ยิ่งนั่งยิ่งได้กินทุเรียน แต่ผลดีที่แฝง มากับกุศโลบายนี้ก็คือ ลูกศิษย์ของคุณยายรักการนั่งสมาธิ มีจิตใจอิ่มอยู่ ในธรรม” “นี่คือความทุ่มเทที่คุณยายให้ลูกศิษย์ ซึ่งหลวงพ่อเห็นมาตลอดว่า คุณยายสร้างพระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโยขึ้นมาอย่างไร แล้วการ ทุ่มเทของคุณยายก็ไม่สูญเปล่า เพราะพระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโย ท่านก็มาเป็นตัวแทนของคุณยาย ในการเป็นผู้นำสร้างวัดพระธรรมกาย สร้างคนให้ไปสร้างคนดีต่อไป ทำให้ทั้งพระที่มาบวช สาธุชนที่มาวัด ก็ เอาชีวิตมาทุ่มเทให้กับการสร้างวัดพระธรรมกาย ทำให้วัดพระธรรมกาย โตวันโตคืนขึ้นมาอย่างรวดเร็วอย่างที่เห็น” วันเสาร์ที่ ๗ กันยายน พ.ศ. ๒๕๓๙ ณ ห้องสมุดโรงเรียนพระปริยัติธรรม วัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี