หัวใจกัลยาณมิตร

หัวใจกัลยาณมิตร วันพฤหัสบดีที่ ๕ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๓ คืนนี้เป็นคืนที่ ๑๙ ของการบำเพ็ญกุศลสวดพระอภิธรรมถวายแด่คุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ผู้ให้กำเนิดวัดพระธรรมกาย อาตมาขอถือโอกาสบรรยายถึงคุณธรรมของคุณยายฯ เพื่อเป็นกุศโลบาย เป็นแบบอย่างในการประพฤติปฏิบัติธรรม ในการสร้างคุณความดีของท่านสาธุชนให้ยิ่ง ๆ ขึ้นไป และอยากจะให้ทุกท่านได้เกิดจิตสำนึกและมีปณิธานอันแน่วแน่ที่จะบำเพ็ญตนเป็นกัลยาณมิตร เป็นผู้นำบุญให้สมบูรณ์แบบ แล้วก็สร้างบารมีให้ได้อย่างคุณยายตลอดไป คุณยายเป็นกัลยาณมิตรให้กับทุก ๆ คนที่มาพบท่าน โดยไม่เลือกชาติ ชั้น วรรณะ เผ่าพันธุ์ คนมี หรือคนจน ด้วยเป้าหมายอันสูงส่งดุจเดียวกับพระบรมโพธิสัตว์ที่จะรื้อสัตว์ขนสัตว์ ให้ไปถึงที่สุดแห่งธรรม และการที่ท่านได้บำเพ็ญตนเป็นกัลยาณมิตรให้กับทุก ๆ คนนั้น สิ่งหนึ่งที่ท่านปฏิบัติอย่างเคร่งครัดตลอดมาคือ ท่านจะช่วยสงเคราะห์ทุก ๆ คนที่มาหาท่าน ในช่วงที่ท่านสุขภาพดี ท่านก็เมตตาออกมารับแขกบ่อย ๆ แขกของท่านก็มีหลายแบบ บางครั้งท่านเคยปรารภกับอาตมาว่า เขาอุตส่าห์บากบั่นมาหาเรา บางคนมีความทุกข์อยากให้ยายช่วย เช่น คุมบุญ ปล่อยสัตว์ ปล่อยปลา แก้ไขโรคภัยไข้เจ็บ ก็ต้องเอากับเขาหน่อย อยากจะช่วยปลดเปลื้องทุกข์ให้กับเขาบ้าง และเมื่อท่านได้ช่วยเขาเหล่านั้น ทุกครั้งท่านก็จะสอนธรรมะไปด้วย ท่านมักจะสอนบ่อย ๆ ว่า มนุษย์มีกรรมเป็นของตัว ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว ความทุกข์ในปัจจุบันก็เพราะกรรมไม่ดีในอดีต ไม่ว่าจะเป็นวันเวลาที่ผ่านมาในชาตินี้ หรือในอดีตชาติ ฉะนั้นต้องละชั่วโดยให้มีศีล ๕ อย่างเคร่งครัด ให้ทำความดี โดยเข้าวัดทำบุญ ทำทาน ฟังพระเทศน์ ฟังธรรมะ จะได้รู้จักหนทางสร้างความดีเยอะ ๆ และทุกวันก็ต้องสวดมนต์นั่งธรรมะ ทำใจให้ใสสว่าง ช่วงประมาณบ่ายโมงในแต่ละวัน หลังจากคุณยายเสร็จจากการรับประทานอาหารแล้ว ทุกวันท่านมักจะมาเยี่ยมอาตมาที่ครัว มาตรวจงานแถว ๆ ครัว อาตมาก็จะเดินไปหา เผื่อว่า ท่านจะมีอะไรให้ช่วยปรับปรุง หรือไม่ก็ช่วยชี้แนะอะไรที่จะทำให้ดีขึ้น แต่ถ้ามีแขกมา ท่านก็จะรับแขกแทน วันหนึ่ง อุปัฏฐากคือคุณอารีพันธุ์ไม่ได้มาด้วย คุณยายมาหาอาตมาตามปกติ มีแขกมา ๒ คน เป็นผู้หญิง นั่งรถแท็กซี่เข้ามา คนหนึ่งอายุราว ๆ สัก ๔๐ ปีเศษ อีกคนก็ ๓๐ ปีเศษ ดูจากการแต่งกายแล้ว เหมือนไม่เคยมาวัด เพราะสวมใส่เสื้อผ้าหลากสี ดูหน้าตาเหมือนคนมีความทุกข์มาก โดยทั่วไปหากอาตมาเจอแขกที่มาวัดครั้งแรกหรือคนแปลกหน้าก็มักจะรับแขกเสียเอง ไม่อยากให้เจอคุณยายก่อน กลัวคุณยายเหนื่อย คิดว่า เดี๋ยวเราตัดตอนรับแขกเสียเอง แต่วันนี้ไม่ทัน คุณยายเดินมาพอดี เขาก็เข้ามากราบขอพบคุณยาย เขาถามว่า ชื่อคุณยายจันทร์ใช่ไหม หนูเองก็ไม่รู้จัก ได้ยินกิตติศัพท์จากเพื่อน คุณยายก็เรียกให้เขาเข้าไปในห้องรับแขกที่อาคารยามา ซึ่งห้องรับแขกนี้ มีผนังเป็นกระจกสลับมุ้งลวดถึง ๓ ด้าน เพื่อมิให้เป็นที่ลับหูลับตาจนเกินไป พอรู้ว่าเป็นคุณยายจริง ผู้หญิงคนหนึ่งในนั้นก็เริ่มร้องไห้ อาตมาไม่ได้เข้าไปในห้อง ได้แต่ยืนอยู่ข้างนอก แต่อยู่ในจุดที่ใกล้ ๆ คุณยาย พอเรียกกันได้ยิน เพราะบางทีถ้าแขกแปลกหน้ามาก หรือคนที่ไม่เคยมาวัด ถ้าคุณอารีพันธุ์ไม่อยู่ อาตมามักจะอยู่นอกห้องใกล้ ๆ โดยให้คุณยายอยู่ในสายตาตลอดเวลา เพื่อคอยดูแลคุณยายด้วย เธอก็บรรยายความทุกข์ของเธอให้คุณยายฟัง บอกว่า สามีหนูหายไปตั้งเดือนแล้ว ไม่รู้เป็นตายร้ายดียังไง คุณยายช่วยตามหาให้หนูหน่อย คุณยายท่านก็เมตตา เอ้า อยู่กันยังไงล่ะ ให้สามีหายไปได้ น่าสงสารจังเลย มาคุยกันซิ เรื่องราวมันเป็นยังไง เธอบอกว่า ก่อนหน้านี้เธอเล่าความทุกข์ให้เพื่อน ๆ แม่ค้าที่อยู่ในตลาดฟัง เพื่อน ๆ บอกว่าให้มาหาคุณยาย ๆ อาจช่วยได้ ชื่อคุณยายจันทร์ อยู่ที่วัดพระธรรมกาย คลองสาม ปทุมธานี เธอเองไม่รู้จัก ก็นั่งแท็กซี่ถามมาเรื่อย ๆ คุณยายก็บอก เล่าให้ฟังซิ เรื่องราวเป็นยังไง เธอก็เล่าเรื่องร่ายยาวว่า ไปหาเจ้าเข้าทรงมา เขาว่า สามีโดนทำเสน่ห์คุณไสย์ อยู่กันมาสิบกว่าปีแล้ว แรก ๆ เขาก็ดี๊ดีนะไม่ทำร้ายตบตีเลย แต่มีปากมีเสียงบ้างนิดหน่อย แล้วอยู่มาวันหนึ่งเขาก็หายไป หายไปเดือนหนึ่งแล้ว ก็คุยอะไรอีกพักใหญ่เชียว อาตมาก็ฟังไม่ค่อยถนัดนัก คุณยายก็พูดปลอบใจ คุณต้องชนะด้วยบุญนะ คุณบอกว่าสามีคุณเป็นคนดีใช่ไหม แสดงว่าสามีของคุณก็เป็นคนมีบุญทีเดียวนะ คนมีบุญกับคนมีบุญ ถึงจะอยู่กันได้นาน คุณก็ต้องสร้างความดี สร้างบุญให้มากขึ้นอีก เดี๋ยวบุญในตัวของคุณก็จะไปดึงเขากลับมาเองแหละ แต่ว่าต้องทำทุกวันนะ เคยทำบุญใส่บาตรไหมเช้า ๆ ใส่บาตรเสียนะ ใส่สักองค์สององค์ก็ได้ แล้วก็รักษาศีล ๕ สวดมนต์ไหว้พระ นั่งสมาธิทำใจให้ใส ๆ ทำทุกวันนะ ทำบ่อย ๆ ทำใจให้สบาย คุณต้องทำอย่างที่ยายว่านะ ทำบ่อย ๆ ทำทุกวัน ทำใจสบาย ๆ ไม่ต้องโศกเศร้าเที่ยวไปตามหาเขาหรอก แล้วคุณก็อธิษฐานให้เขากลับมา เดี๋ยวเขาก็มาหาเองแหละ ต้องทำความดี ต้องทำบุญ เอาชนะด้วยความดี ให้มีพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่งเถิด อย่าไปพึ่งเจ้าทรงผีสิงที่ไหนเลย ผีมันยังเอาตัวรอดไม่ได้เลย ถึงได้เป็นผีอยู่อย่างนั้น วันอาทิตย์ก็มาวัด เช้า ๆ มานั่งธรรมะกับหลวงพ่อธัมมะ ตอนบ่าย ๆ มาฟังหลวงพ่อทัตตะเทศน์บ้าง คิดซะว่ามันก็ดีไปอย่างนะ ช่วงนี้สามีไม่อยู่ คุณจะได้มีโอกาสเข้าวัดสร้างความดีเยอะ ๆ แล้วคุณก็เลิกอุปนิสัยที่มันไม่ดี ที่เขาไม่ชอบ คุณเองก็รู้อยู่ว่า มันคืออะไร แล้วคุณต้องทำให้มันต่อเนื่อง ไม่เป็นไร เดี๋ยวยายจะช่วย คุณต้องทำตามที่ยายว่านะ แล้วคุณจะสมปรารถนา กลับไปตั้งต้นแก้ไขใหม่นะ เธอก็กราบลาคุณยาย แล้วนั่งรถกลับไป คุณยายเก็บของไทยธรรมที่เขานำมาถวายในห้องรับแขกนิดหน่อย จัดโต๊ะ เก้าอี้ ปิดพัดลม แล้วก็เดินออกมานอกห้อง อ้าว... ท่านยังอยู่หรือ นึกว่าไปแล้ว อาตมาบอก ยังอยู่ครับ อยู่ใกล้ ๆ คุณยาย ยืนอยู่หลังห้อง กลัวยายไม่มีเพื่อน คุณยายก็เลยปรารภตามประสาท่าน โธ่ ! ผัวมันหาย มันก็ให้ยายตามหาให้มัน มันไม่ดูตัวเองเลย มันก็เล่าแต่ความดีของมัน ความร้ายของมันก็ไม่เปิดเผยให้ใครฟัง อย่างนี้ใครจะไปทนอยู่ด้วยได้ อาตมาก็ถาม แล้วคุณยายจะไปตามหาให้เขาที่ไหน ยายบอก ผัวของมันก็อยู่แถว ๆ นั้นน่ะแหละ ไม่ได้ไปไหนไกลหรอก คนเรามันอยู่ร่วมกันได้เพราะบุญ สามีภรรยาอยู่ด้วยกันยืดยาวนี่ เพราะเขาจะมีบุญเท่า ๆ กัน บุญเขาใกล้เคียงกัน ลูกที่จะมาเกิด เขาก็เลือกพ่อแม่ที่มีบุญใกล้เคียงกันกับเขา เพราะฉะนั้นอยู่กันด้วยบุญ ถ้าสามีเป็นคนเอาบุญกุศล แต่ภรรยาเป็นคนไม่เอาบุญ อยู่กันไม่ยืด สามีก็ไม่อยู่ด้วย ถ้าสามีเป็นคนเอาบุญ ภรรยาเป็นคนเอาบุญ ก็อยู่ด้วยกันยืดยาว เหมือนพวกขี้เหล้า ขี้เหล้าก็คบค้าสมาคมกับพวกขี้เหล้าด้วยกัน โจรขโมยก็คบค้าสมาคมกับโจรขโมย บัณฑิตนักปราชญ์เขาก็คบค้าสมาคมอยู่กับกลุ่มบัณฑิตนักปราชญ์ บุคคลนี่มันคบกันโดยธาตุนะ ธาตุเหมือนกัน ก็คบกัน ดึงดูดเข้าหากัน เหมือนของเหม็นแมลงวันชอบตอม ของหอมมนุษย์ชอบดม คุณยายพูดไปก็หัวเราะไป มันต้องทำกาย วาจา ใจของเรา ให้หอมด้วยกลิ่นศีล กลิ่นธรรม เหมือนยายนะ ยายสร้างแต่บุญ สร้างความดี มีแต่คนอยากจะเข้าใกล้ เขาเข้าใกล้แล้วก็มีความสุข ท่านพูดเปรย ๆ รับแขกประเภทนี้ มันต้องยายเอง อย่างท่านไม่ทันเขาหรอก พระของยายยังหนุ่ม ๆ ไม่เคยมีครอบครัว ไม่ทันเขาหรอก พูดก็ไม่ถนัดปาก มันต้องยาย กรณีอย่างนี้ยายเจอมามากแล้ว ตั้งแต่สมัยอยู่วัดปากน้ำ ผัวหาย เมียหาย ก็ให้ยายตามหาให้ มันอยู่ด้วยกันแท้ ๆ ปล่อยให้....หายไปได้ ยายตามหาให้แล้ว ถ้าไม่รักษา เขาก็ไปอีกแหละ รักษาไม่ดี เขาก็ไป เขามีขานี่ ไม่ถูกใจเขาก็ไปล่ะ ต้องรักษาด้วยบุญ ใช้บุญเป็นตัวรักษา ถึงจะอยู่ ยายเป็นคนทันคนนะ ทันเขาไปหมดแหละ ไม่ว่าจะพูดออกมาอีท่าไหน ปิดยายไม่มิดหรอก ใครจะมาดีมาร้าย ยายรู้หมด รู้ญาณของยายแจ๋วไปเลย (คุณยายหัวเราะ) เขาพูดมาจริงหรือเท็จ ยายมองเข้าไปในไส้กลางของเขา ยายเห็นเป็นฉาก ๆ ปิดยายไม่มิดหรอก รู้ทันเขาหมดทั้งเหลี่ยมคูผู้คน เพียงแต่ยายจะพูดหรือไม่พูดเท่านั้นแหละ บางทีเขาก็พูดแต่ความดีของเขา แล้วก็พูดไม่หมด ความร้าย ๆ ของเขาไม่ยอมพูด คุณยายรับแขกหมด ไม่เลือกชาติ ชั้น วรรณะ คนมี คนจน คุยกันหมด แล้วก็สอนทุกคนที่มาเข้าใกล้ บางทีช่วงใกล้งานบุญใหญ่ คุณยายมักจะบอกว่า ช่วงนี้ต้องเหนื่อยหน่อย รับแขกเยอะหน่อย แต่ก็ทำให้วันงานบุญใหญ่พวกเขาเหล่านั้นก็มาวัดกัน บางคนก็ยังหันหน้าเข้าวัดประพฤติปฏิบัติธรรมอย่างต่อเนื่อง คุณยายเคยเล่าว่า คนที่มาหายาย มาขอบารมียาย ยายจะช่วยเขาทุกคนเลย ช่วยทั้งหยาบช่วยทั้งละเอียด หยาบ ๆ ก็สอนวิธีให้เขาประพฤติปฏิบัติธรรม ให้เขาสร้างความดี ส่วนละเอียดกลางคืนยายก็นั่งเข้าที่ คุมบุญให้เขาตามที่เขาขอให้ช่วยนั่นแหละ อย่างนี้ยายทำมาตั้งแต่สมัยอยู่วัดปากน้ำ อยู่กับหลวงพ่อวัดปากน้ำ ยายเคยอธิษฐานว่า สาธุ ลูกหลานหรือใครต่อใคร เขามาขอบารมี ขอความช่วยเหลือข้าพเจ้า ให้ข้าพเจ้าสามารถช่วยเขาได้ สงเคราะห์เขาได้หมด ด้วยบุญกุศลให้เขามีความสุข ความเจริญ ให้สำเร็จด้วยบุญกุศลหมดทุกคน คุณยายสอนหมด ทั้งคนที่มาวัดเก่า คนมาวัดใหม่ หรือคนที่เพิ่งเริ่มจะเข้าวัด หรือไม่ค่อยชอบมาวัด คุยหมด คุยได้ทุกประเภท บางทีนั่งจับเข่าจับแขนเอามือลูบหลังคุยกันเลย ให้ความเป็นกันเอง ไม่ถือตัว คุยไปสอนธรรมะไปด้วย สอนให้เขามีพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่ง สอนให้อยู่ในบุญ มีอีกตัวอย่างหนึ่งที่อาตมาเคยเห็น มีครอบครัวหนึ่ง ภรรยาเป็นคนมาวัดกับลูกสาวทุกวันอาทิตย์ ส่วนสามีไม่เคยมาวัด แต่ก็ไม่ขัด เพราะเห็นว่ามาวัด พอตัวภรรยามาวัดนานเข้าเริ่มคุ้นเข้าก็ไปกราบขอบารมีคุณยาย ขอให้คุณยายดึงให้สามีเข้าวัดด้วย คุณยายก็บอก เออ… เอาสิ เดี๋ยวยายจะช่วย แล้วคุณพามาหายายนะ บอกยายให้มาหา ท่านพูดง่าย ๆ อย่างนี้ อยู่ใกล้ ๆ ยาย ดูอะไรมันง่ายไปหมด ท่านพูดเหมือนง่าย ๆ ตามประสาผู้มีบุญ โยมคนนั้นเขากลับไปบ้าน พอวันศุกร์วันเสาร์เขาก็คุยกับสามี นี่พี่ คุณยายคิดถึง ท่านอยากให้ไปหา สามีเขาก็ว่า เออ... ๒-๓ วันนี้รู้สึกแปลก ๆ มันรู้สึกอยากจะไปวัด ก็ดีเหมือนกันนะ ไปดูซิ เธอกับลูกไปวัดได้ทุกวันอาทิตย์ ไปทำอะไรกัน พอวันอาทิตย์เขาก็พากันมาวัด พามาหาคุณยาย คุณยายจำตัวภรรยาได้ โดยปกติคุณยายเป็นคนยกมือไหว้ทักคนก่อนเสมอ ไม่ว่าคนนั้นจะอายุมากกว่าหรือน้อยกว่าก็ตาม แม้จะเดินเจอกันริมถนน คุณยายยกมือทัก สวัสดีคุณ ทักพร้อมกับเดินไปคุยกับทางสามีก่อน เออ คุณ ๆ เชื่อยายเถอะ คนเราเกิดมามันต้องเข้าวัดทุกคนแหละ ถ้าคุณไม่เข้าตอนเป็น เขาก็ต้องหามคุณเข้าตอนตาย ตอนตายนี่นะ เขาหามแล้วก็เข้าเมรุไปเลยนะ คุณก็จะเหลือแค่ขี้เถ้ากองหนึ่ง ตายแล้วสมบัติทางโลกอะไร ๆ ก็เอาไปไม่ได้ แต่ถ้าคุณเข้าวัดสร้างความดีตอนเป็น คุณยังได้บุญติดตัวไป บุญนั้นจะติดตัวหลายภพหลายชาติ และบุญนั้นก็เป็นสมบัติของคุณนั่นแหละ เอาไว้กินไว้ใช้ในภพเบื้องหน้า คุณทำง่าย ๆ เวลาเข้าวัด ทำไม่ยากหรอก ตอนเช้าก็มานั่งธรรมะกับเขา หลวงพ่อธัมมะท่านสอน ตอนบ่ายฟังหลวงพ่อทัตตะเทศน์บ้าง ถ้ามันเมื่อยนัก คุณก็ไปช่วยเด็กวัดกวาดใบไม้ ถูศาลา เช็ดภาชนะอุปกรณ์ ทำความสะอาดอะไรต่ออะไร ช่วย ๆ เขาไปเรื่อย คุณต้องมาบ่อย ๆ นะ ทำให้มันคุ้นเคย ให้มันคุ้นเคยกับกลุ่มพรรคพวกผู้ทำบุญด้วยกัน ทำความคุ้นเคยกับคนที่มาวัดทุกคน แล้วมันจะคุ้นไปจนกระทั่งเทวดาที่รักษาวัด คุ้นกระทั่งสิงสาราสัตว์ในวัดทั้งหมด มันดีนะ เวลาคุณตาย ไปเจอยมบาลเขาถามว่า คุณทำความดีอะไร คุณจะได้ตอบได้ว่า เคยมาวัดพระธรรมกาย เคยมาทำโน่นทำนี่ ช่วยงานบุญของวัด เคยพบคนโน้นคนนี้ ไม่เชื่อไปถามเทวดาที่เฝ้าวัดดูสิ คุณจะได้อ้างพยานได้ สิงสาราสัตว์ นกกาแถวนั้น กายละเอียดข้างในมันเป็นคนทั้งนั้นแหละ เขาเห็นคุณ เขาก็จำได้ เดี๋ยวเขาก็เป็นพยานให้คุณเองแหละ เพราะฉะนั้นคุณมาวัดบ่อย ๆ มาให้คุ้นเถอะ อีกหน่อยสิ่งเหล่านี้จะช่วยคุณได้ แล้วคุณก็จะรอดตัว ตายไปแล้วมันไม่สูญนะ มันยังไม่หมดกิเลส มันยังต้องเกิดอีก จะได้มีสมบัติติดตัวไปทุกภพทุกชาติ คนเราทำความดี ทำความชั่ว ตายแล้วรู้กัน ตอนยังเป็นอยู่บางทีมันยังไม่ค่อยรู้ แต่ตายแล้วรู้หมด ทำความดีอะไร เท่าไหร่ ๆ รู้หมด ทำความชั่วอะไรเท่าไหร่รู้หมดเลย ปิดบังกันไม่ได้ เทวดาหรือสัตว์นรก เขาไม่มีปกปิดกันนะ ไม่มีการโกหกกัน การปกปิด การโกหกมันมีแต่ภพมนุษย์ภพเดียวเท่านั้นแหละ ภพอื่นเขาไม่ปิด มีอะไรก็พูดกันหมดเลย ไม่มีโกหกกันหรอก เพราะฉะนั้นเวลาคุณทำความดีอะไร มนุษย์เทวดาเขาเห็น อีกหน่อยเขาก็ไปสรรเสริญความดีของคุณ แล้วคุณก็จะรอดตัว ไม่ต้องตกไปอยู่อบาย นี่แหละ เป็นเทคนิคอย่างหนึ่งในการสอนคนของคุณยาย ยายจะคุยกับเขาไปเรื่อย ยกอุปมาอุทาหรณ์ไปเรื่อย คุณยายจะสอนคนหมดเลย สอนอย่างเป็นกันเอง สอนอย่างผู้ใหญ่สอนลูกหลาน อาตมาได้พบได้เห็นจริง ๆ บางครั้งท่านสอนแม้กระทั่งนักโทษ ผู้ต้องขัง ผู้ต้องขังนี้ก็เหมือนกลุ่มคนที่ด้อยโอกาสหมดอิสรภาพ เหมือนกลุ่มคนที่ถูกลืม แต่คุณยายก็ไม่ลืมที่จะให้เขาได้บุญ สอนเขาแล้วก็บอกหนทางให้เขาทำความดี ลูกศิษย์คุณยายบางคนที่เป็นเจ้าหน้าที่บริหารของกรมราชทัณฑ์ ที่ทัณฑสถานหญิงคลอง ๕ บางทีเขามาหาอาตมา มาขอรับบริจาคอาหารที่เหลือจากพระฉัน มื้อเช้ามื้อเพล เอาไปแจกผู้ต้องขัง บางทีอาหารที่วัดมีเหลือบ้างก็เอาไปเฉลี่ย ๆ ในแต่ละวัน ก็ได้ไม่ครบทุกคนหรอก แต่ก็พอได้บ้าง วันนี้อาจจะเป็นกลุ่ม A ได้ พรุ่งนี้ก็สลับเป็นของกลุ่ม B หรือ C สลับ ๆ กันไป เป็นอันว่าใน ๑ สัปดาห์ ได้ส่วนแบ่งอาหาร กับข้าวเสริมไปกินกันทุกคน ผู้ต้องขังบางเดือนก็มี ๓๐๐ คน บางเดือนก็มีถึง ๗๐๐ คน มีอะไรไปให้กินเสริมได้ก็ดี อาตมาเองก็ไม่อยากเก็บพวกของเหลือเอาไว้มาก เราได้ทำบุญทำทานไปด้วย เวลาพวกเขามารับอาหารที่เหลือ จะมีผู้ต้องขังติดมาช่วยยกของประมาณสัก ๕ คน เป็นกลุ่มที่ใกล้จะพ้นโทษ อีกสัก ๕ วัน ๗ วัน ก็พ้นโทษ พวกนี้จะไม่หนี เพราะอีกไม่กี่วันจะพ้นโทษแล้ว กลุ่มคนพวกนี้เรามักจะเห็นที่ กทม. บางทีเอาไปช่วยลอกท่อระบายน้ำ ตามถนนสายต่าง ๆ จะเป็นชุดที่ใกล้ ๆ พ้นโทษ บางวันกลุ่มนี้ก็มาเจอคุณยายช่วงบ่าย คุณยายมักจะเรียกมาคุย เรียกตัวผู้คุมมาด้วย โอ้ สงสารจังเลย ไปเผลอทำความผิดอีท่าไหนเข้าล่ะ ถึงต้องมาเป็นอย่างนี้ เอ้า พวกเราเดี๋ยวเอาข้าว เอากับข้าวของยายไปกิน เป็นของเหลือของพระ เป็นของมีสิริมงคล คุณกินข้าวยายแล้วสร้างความดีนะ พ้นโทษไปแล้วอย่าไปทำผิดทำพลาดอีก เดี๋ยวเขาจับมาเข้าคุกอีก สร้างความดีอย่างยาย ยายเป็นคนมักน้อย สันโดษ ยินดีในปัจจัยตามมีตามได้ แล้วคุณต้องขยันนะ ขยันสร้างฐานะ สร้างอาชีพด้วยสัมมาอาชีพ อย่าไปติดในอบายมุข สร้างบุญกุศล ทำบุญใส่บาตร รักษาศีล ๕ สวดมนต์ไหว้พระ อีกหน่อยคุณก็ตั้งฐานะได้ เชื่อยายเถอะ แล้วท่านก็หันไปบอกผู้คุมว่า ถ้ายายมีบุญอะไรหรือที่วัดเขามีบุญอะไร คุณให้พวกเขาร่วมบุญกับยาย เอาบุญกับยายด้วยนะ คุณยายจะโปรดไปหมด แม้กระทั่งผู้ต้องขัง ซึ่งเป็นเหมือนบุคคลที่ถูกลืม เราก็ไม่คิดว่า เราจะไปบอกบุญพวกนี้ยังไง แต่สำหรับคุณยาย ท่านก็จะอนุเคราะห์ทุก ๆ คน เพื่อให้ทุก ๆ คนได้สร้างบุญติดตัวไปในภพเบื้องหน้า ท่านก็หันมาหาอาตมาว่า เออ มีอะไรให้เขาได้บุญกับวัดเราบ้างไหม อาตมาก็บอกว่า เขาออกมาช่วยเต็มที่ไม่ได้ ต้องอยู่ในพื้นที่ที่จำกัดขอบเขต เราอาจจะต้องเอางานไปให้เขาทำที่บ้าน บ้านเขาหลังใหญ่ อยู่คลองห้า คนเยอะ ท่านบอก เออ...ดีเหมือนกัน ยายสังเกตเสื่อของวัดเรามันเก่า ขอบเสื่อลุ่ย ๆ ล่าย ๆ มุมก็แตกแล้ว เอาไปให้เขาช่วยเย็บขอบซ่อมขอบสักหน่อย เสื่อของเรามีเป็นร้อย ๆ เกือบพันแน่ะ ค่อย ๆ ทยอยเอาไปให้เขารับบุญบ้าง คนพวกนี้เขาไม่มีเงิน แต่มีแรง มีฝีมือ และที่สำคัญเขามีใจอยากจะเอาบุญกับยาย เพราะฉะนั้นท่านช่วยเขานะ อาตมาก็เลยถามไปตามหน่วยงานต่าง ๆ ใครมีอะไรให้เขาช่วยอีก ระยะหลังก็มีไปแยะเหมือนกัน มีการผนึกซอง ปิดแสตมป์ วารสาร ส่งเอกสารของโครงการสอบตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้าของชมรมพุทธฯ ส่งอะไรต่ออะไรไปทางไปรษณีย์ เพราะงานของวัดเรา ส่งทีเป็นหมื่นเป็นแสนฉบับ แล้วก็ได้คนกลุ่มนี้ช่วยร่วมรับบุญไป พอพวกเขากราบลาไปแล้ว บางทีท่านนั่งเอนสบาย ๆ ท่านก็รำพึง เออ ไอ้ลูกหลานกู มึงไปทำอีท่าไหนให้เขาจับไปเข้าคุกได้ ท่านคุยกับอาตมา ถ้าไม่หัดไม่สอนให้เขาสร้างบุญนะ ไปในชาติหน้าเขาก็ไม่มีสมบัติ หรือได้สมบัติไปน้อย ต้องไปดิ้นรนสร้างฐานะประกอบอาชีพอะไรต่ออะไร หรือถ้าเผลอไผลไปคบคนพาลทำผิดศีลผิดธรรม ไปประกอบมิจฉาชีพ เดี๋ยวเขาก็ดิ้นรนเข้าคุกไปอีกแหละ เพราะฉะนั้นต้องสอนให้เขาทำความดี คุณยายพูดกับอาตมา คุกในมนุษย์นี่ยังดีกว่าคุกในนรกนั่นแน่ะ คุกในมนุษย์ติดแล้วไม่กี่ปียังมีวันออก แต่ในนรกมันยาวนานหลาย ๆ ล้านปี บางทีหลาย ๆ กัปเชียวนะ ร้อนที่สุดมันก็ในนรก ร้อนจนกระทั่งตัวสัตว์นรกนี่มอดไหม้เป็นจุล มหาจุล แล้วเครื่องทรมานนี่มีเฉพาะคนเลย เป็นสมบัติเฉพาะตัวเลย ตามกรรมที่คนนั้น ๆ ทำมา เพราะสัตว์นรกทำกรรมมาไม่เหมือนกัน หนาวเย็นที่สุดก็ในนรก มันหนาวเย็นจนกระทั่งเนื้อตัวกระดูกนี่ป่นเป็นผุยผง ยายไปดูมาแล้ว ยายไม่อยากให้ใครลงไปในนรกเลย ยายอธิษฐานประจำนะ ขอข้าพเจ้าอย่าได้เผลอไผลสร้างความไม่ดี ให้สร้างความดียิ่ง ๆ ขึ้นไปอย่าได้ประมาท อย่าได้ตกนรก แล้วก็ให้ลูกหลานยายอย่าตกนรก คุณยาย ท่านมีมหากรุณาอันยิ่งใหญ่ที่จะปิดภัยในนรก ให้กับลูกหลานทุกคน ช่วงปิดภาคฤดูร้อนของทุกปี ที่วัดพระธรรมกายจะจัดให้มีโครงการอบรมธรรมทายาท เริ่มตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๕๑๕ โดยการอบรมในยุคแรก ๆ จะอบรมเฉพาะเยาวชนชาย นักเรียน นิสิต นักศึกษา อายุยังไม่มาก จะฝึกอะไรก็ได้ง่าย ร่างกายก็แข็งแรง พอเหมาะกับการฝึกอบรม ไปฝึกตอนแก่ ร่างกายสังขารเรี่ยวแรงไปไม่ค่อยไหว ลุกก็โอย นั่งก็โอย นั่งพักเดียวก็หลับ ตลอดระยะเวลาของการอบรม ๒ เดือน ผู้เข้าอบรมจะได้รับการอบรมตามหลักสูตรทั้งภาคทฤษฎีและปฏิบัติ เนื่องจากพี่เลี้ยงมีน้อย ผู้เข้าอบรมในแต่ละรุ่นจึงต้องแบ่งกลุ่มรับบุญพิเศษกัน ๔-๕ กลุ่ม คือ กลุ่มบุญอาหาร กลุ่มบุญสถานที่ กลุ่มบุญห้องน้ำ กลุ่มบุญซักผ้า และถ้าธรรมทายาทอุปสมบทแล้ว ก็จะมีเพิ่มอีกหนึ่งกลุ่มคือ กลุ่มบิณฑบาต ในแต่ละกลุ่มจะรับบุญแต่ละบุญ แล้วหมุนสลับกันไป ทำให้ทุกคนได้รับบุญกันครบทุกบุญ ทุกกลุ่มบุญจะมีพี่เลี้ยงคอยอธิบายวิธีการปฏิบัติงานโดยละเอียด เพื่อให้ปฏิบัติงานได้สำเร็จตามวัตถุประสงค์ กลุ่มบุญอาหาร จะมีเนื้องานที่ค่อนข้างมาก จึงถูกแบ่งเป็นกลุ่มย่อยอีก เช่น กลุ่มหุงข้าว กลุ่มทำกับข้าว กลุ่มขนส่งลำเลียง กลุ่มตักแบ่งอาหาร ซึ่งจะมีเนื้องานที่ประทับใจแก่ผู้ปฏิบัติงานอย่างมาก เช่น การหุงข้าวด้วยซึ้งนึ่งข้าวขนาดใหญ่ ที่หุงซึ้งละ ๑ กระสอบ ในวัน หนึ่ง ๆ ต้องหุงข้าวประมาณ ๖-๗ กระสอบ (ในสมัยนั้น) ส่วนกลุ่มที่ทำกับข้าว จะได้รับบุญผัดอาหารอยู่หน้าเตา ด้วยกระทะใบบัวขนาดใหญ่ เส้นผ่าศูนย์กลางกระทะประมาณเมตรเศษ ๆ ซึ่งทุกคนต้องยืนล้อมกระทะ แล้วใช้ตะหลิวขนาดใหญ่ ประมาณพลั่วมีด้ามยาวประมาณ ๒ เมตร จึงจะพอทำงานกับขนาดของกระทะได้ สร้างความประทับใจมิรู้ลืมกับบรรดาธรรมทายาทหนุ่ม ๆ ทั้งหลาย หลายคนบอกว่า เกิดมาไม่เคยใช้ภาชนะใหญ่ขนาดนี้ และผลิตอาหารปริมาณมากมายขนาดนี้ แต่การทำงานก็ไม่สับสนและผลิตเสร็จทันเวลาบริโภค ในฤดูอบรม ช่วงบ่าย ๆ คุณยายมักจะมาพบกับกลุ่มธรรมทายาทที่มารับบุญอาหาร ท่านจะมาให้โอวาท มาคุยธรรมะ ให้กำลังใจกับผู้เข้าอบรมให้อบรมอยู่ตลอดจนจบหลักสูตร เวลาคุณยายเจอญาติโยม หรือพ่อแม่ผู้ปกครองของธรรมทายาทที่มาเยี่ยมบุตรหลานของตน ท่านก็มักจะเข้าไปคุยบอกว่า ดีแล้วคุณที่ส่งลูกหลานมาอบรมธรรมะที่วัด ช่วงปิดเทอมอยู่บ้านเปล่า ๆ ก็ไม่ได้เกิดประโยชน์อะไร เดี๋ยวไปคบเพื่อนไม่ดี ก็เลยเสียคน จะให้พ่อแม่อบรมคุณธรรม ก็ไม่มีเวลาอบรมลูกหรอก มัวแต่ยุ่งเรื่องการทำมาหากินก็หมดเวลาแล้ว ส่งลูก ๆ มาอบรมซะที่วัด พระท่านจะได้ช่วยอบรมให้เป็นคนดี เด็ก ๆ เขาไม่เหงาหรอก เพื่อน ๆ รุ่นเดียวกันเยอะแยะ ไม่ต้องเป็นห่วง ให้เขาอบรมซะจะได้เป็นคนดีมีเป้าหมายชีวิตที่ถูกต้อง มาฝึกให้ทาน รักษาศีล ปฏิบัติธรรม สิ่งที่เขาฝึกฝนอบรม ก็จะช่วยตัวของเขาเองได้ทั้งในภพนี้และภพหน้า จบการอบรมไป เขาก็จะเป็นลูกที่ดีของพ่อแม่ เป็นกำลังสำคัญของวัด ของพระพุทธศาสนา คุณเจอใคร ๆ ที่เขามีลูกชายเป็นนักศึกษาก็ชวนกันให้มาอบรมเยอะ ๆ นะ ให้อบรมในวัยนี้ดีแล้ว ช่วงปิดเทอมว่าง ๆ ถ้าเขาจบการศึกษามีงานการทำแล้ว ปลีกเวลามาอบรมจะยิ่งยากมาก อบรมอยู่ที่วัดยายไม่อดหรอก พี่เลี้ยง พระอาจารย์คอยดูแลกันเยอะแยะทั่วถึง แล้วตอนเขาบวชกันเยอะ ๆ คุณช่วยชวนกันมาเป็นเจ้าภาพบวช เจ้าภาพภัตตาหารกันเยอะ ๆ นะ เด็กเขาได้อบรมอย่างนี้ เวลาบวชแล้วก็เป็นพระที่ดี เป็นเนื้อนาบุญที่ดี คนมาทำบุญที่วัดก็จะได้บุญมาก สิ่งเหล่านี้ทุก ๆ ท่านอาจเคยได้ยินได้ฟังด้วยตัวเองบ่อย ๆ คุณยายเป็นกัลยาณมิตรให้กับคนทุกชั้น ทุกระดับจริง ๆ บางทีท่านมีโอกาสรับแขกน้อย บางทีก็ติดภารกิจบ้าง แต่ทุกคนที่ผ่านมาเจอท่าน ท่านจะสงเคราะห์ไปหมด ช่วงบั้นปลายชีวิตของท่าน อายุสัก ๙๑ ปี ท่านไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงที่จะเดินไปไหนมาไหน ได้พักอยู่ที่อาคารดาวดึงส์ บางทีอาตมาก็ไปเยี่ยมบ้าง มีอยู่วันหนึ่ง ท่านพูดช้า ๆ เพราะไม่ค่อยมีแรง ท่านบอกว่า หลวงพ่อวัดปากน้ำ สั่งงานยายไว้ก่อนที่จะละโลกนะ บอกว่า ถ้าท่านละโลกไปแล้ว ให้อยู่ที่วัดปากน้ำ อย่าไปไหน ให้รอทีมงานอีกชุดหนึ่งที่จะตามมา แล้วให้รวบรวมกันเป็นหมู่เป็นคณะ แล้วก็ให้สร้างวัด เผยแผ่วิชชาธรรมกายไปทั่วโลก ยายก็รับปากท่านว่า ค่ะ หลังจากนั้นมาคุณยายก็อยู่วัดปากน้ำเรื่อยมา โดยทำตามคำสั่งที่หลวงพ่อท่านได้ฝากงานเอาไว้ คุณยายบอกว่า ท่านมาคำนึงถึงอายุท่านนะ ยายตั้งใจทำงานของหลวงพ่อวัดปากน้ำอย่างดีที่สุดเลย ทำครบทุกเรื่อง ทำได้สมบูรณ์ทุกเรื่อง ยายเตรียมตัวของยายเอาไว้พร้อมแล้ว ยายสร้างบุญของยายเต็มที่แล้ว บุญของยายไม่น้อยหน้าใคร ยายพร้อมที่จะกลับบ้านยายแล้ว ยายอยู่ทุกวันนี้ เพราะเป็นห่วงพวกเรานะ ห่วงลูกหลานยาย อยากจะช่วยให้เขาได้บุญเยอะ ๆ บางคนก็เพิ่งจะมาใหม่ บางคนก็ยังมาไม่ถึง ยายก็นั่งเข้าที่ตามทั้งคนตามทั้งสมบัติทุกวัน ตามในละเอียด ตามตั้งแต่สร้างวัด ตามมาจนทุกวันนี้ มันมากันช้าจังเลย ไม่รู้ไปติดกะโหลกกะลาที่ไหน สังขารของยายมันไม่คอยแล้ว เดี๋ยวจะตามกันไม่ทัน บอกอาตมาว่า ท่านช่วยไปบอกเขาด้วยนะ ยายอยู่ทุกวันนี้ก็เพื่อพวกเรา เพื่อลูกหลานของยาย เพราะฉะนั้นรีบ ๆ มาเอาบุญกับยายนะ พวกเราทุก ๆ คนนะ ช่วงปีสองปีที่ผ่านมา ขอให้รู้ด้วยว่า ยายอยู่เพื่อพวกเรานะ ยายพร้อมจะกลับบ้านของยาย แต่ยายก็ยังไม่กลับ ฉะนั้นพวกเราทุกคนต้องพยายาม ทำให้ได้อย่างยาย ยายกลัวลูกหลานจะได้บุญน้อย เลยต้องรอคนที่ยังมาไม่ถึง พวกเราทุกคนผู้มีวิญญาณแห่งความเป็นกัลยาณมิตร ต้องช่วยกันไปตามมานะ ตอนนี้เหมือนคุณยายยังอยู่ แม้จะอยู่ในเรือนทอง แต่มโนปณิธานของท่านยังไม่ถอย ท่านจะหอบหิ้วลูกหลานทุกคนไปสร้างบุญกับท่านอีก มโนปณิธานของท่านยังไม่เปลี่ยนแปลง เพราะฉะนั้นพวกเราทุกคนต้องไปทำปณิธานของท่านให้สำเร็จ ท่านปรารถนาจะบูชาคุณของหลวงพ่อวัดปากน้ำที่เป็นครูบาอาจารย์ที่เคารพยิ่ง ท่านปรารถนาเหลือเกินที่จะได้บุญกับหลวงพ่อวัดปากน้ำด้วยการสร้างลานธรรม มหารัตนวิหารคด การทำบุญของเราที่จะทำร่วมกับคุณยายนี้ก็จะได้บุญถึง ๒ ต่อ คือ ได้บุญกับยายด้วย ได้บุญกับหลวงพ่อวัดปากน้ำด้วย เพราะคุณยายเป็นผู้ที่ปรารถนาจะให้ลูกหลานทุกคนติดตามท่านไปด้วย ท่านบอกว่า ท่านละโลกไปแล้ว ก็ยังต้องเกิดอีกแหละ ท่านจะตามพวกเรามากันใหม่ มาเกิดร่วมกันอีก แล้วก็มาสร้างบุญร่วมกันอีกในภพชาติต่อไป เมื่อเราทำชาตินี้ให้สำเร็จ ให้สมบูรณ์ ในภพเบื้องหน้าก็สมบูรณ์ เราจะสร้างบุญสร้างกุศลอะไรก็ทำได้สะดวก เพราะฉะนั้นช่วงนี้หลวงพ่อธัมมชโยถึงบอกให้รีบกันทุกคน ในขณะที่สังขารร่างกายของคุณยายยังอยู่ จะเป็นจุดเชื่อมโยงกับบุญศักดิ์สิทธิ์ที่ท่านจะให้กับลูกหลาน เป็นโอกาสดีของเราทีเดียวที่จะได้สร้างบุญใหญ่กับคุณยาย เพราะโอกาสอย่างนี้ก็เหลือเวลาอีกไม่มาก ก็จะถึงวันคล้ายวันเกิดหลวงพ่อวัดปากน้ำ พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย วันที่ ๑๐ ตุลาคม ที่จะมาถึงนี้ อยากให้ทุกท่านได้บุญอันยิ่งใหญ่ แล้วก็ได้ทำความปรารถนาของคุณยายให้สำเร็จ เพราะหลวงพ่อวัดปากน้ำ ท่านเป็นมหาปูชนียาจารย์ที่เคารพรักของคุณยาย ท่านจึงอยากสร้างบุญที่เกี่ยวเนื่องกับหลวงพ่อวัดปากน้ำทุก ๆ บุญ