สงครามยุติ

สงครามยุติ หลังจากที่มหาสงครามระหว่างแคว้นของพระราชาเกะกะเกเรกับแคว้นของพระราชาองค์ที่ออกบวชยุติลงแล้ว ท่านมหาเสนาบดีสังเกตเห็นว่า พระราชาทรงเงียบขรึมและไม่ทรงเบิกบานเหมือนอย่างแต่ก่อน ทำให้ท่านมหาเสนาบดีรู้ได้ในทันทีว่า พระราชาทรงรู้สึกเบื่อหน่าย และทรงสลดหดหู่ต่อมหาสงครามที่เกิดขึ้นมาก เพราะพระราชอัธยาศัยแท้จริงของพระองค์นั้น เปี่ยมล้นไปด้วยความเมตตา และไม่ทรงปรารถนาที่จะรบราฆ่าฟันกับใครเลย แต่เมื่อมีสงครามเกิดขึ้นกับบ้านเมืองเช่นนี้ พระองค์จึงทรงจำเป็นที่จะต้องรบเพื่อปกป้องแว่นแคว้นและประชาชนของพระองค์ เพราะหากพระองค์ไม่ทรงทำการรบ ประชาชนก็จะยิ่งได้รับความเดือดร้อนอีกทั้งจะมีการสูญเสียยิ่งไปกว่านี้ วันหนึ่ง อยู่ ๆ พระราชาก็มีพระราชดำรัสสั่งให้ท่านมหาเสนาบดีเข้าเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท ซึ่งท่านมหาเสนาบดีสังเกตเห็นว่า วันนี้พระราชาทรงเปลี่ยนไปจากช่วงที่ผ่าน ๆ มามาก คือ ไม่ทรงเงียบขรึมเหมือนอย่างเคยแต่กลับทรงผ่องใส แววพระเนตรเปล่งประกาย และทรงเบิกบานมาก ด้วยเหตุนี้ ท่านมหาเสนาบดีจึงสันนิษฐานว่า น่าจะมีอะไรดี ๆ เกิดขึ้นกับพระองค์อย่างแน่นอน ในขณะที่ท่านมหาเสนาบดีกำลังคิดอยู่ในใจนั้น พระราชาก็ตรัสขึ้นว่า “วันนี้จะพาท่านมหาเสนาบดีไปพบกับบุคคลสำคัญท่านหนึ่ง” ทันทีที่ท่านมหาเสนาบดีฟังพระราชดำรัสของพระราชาแล้ว ก็นึกขึ้นมาได้ว่า ในช่วงที่ผ่านมาพระราชาเสด็จประพาสป่าหลายครั้ง อาจเป็นไปได้ว่า ในป่าแห่งนั้นมีบุคคลสำคัญที่พระราชาตรัสถึงอาศัยอยู่ และวันนี้พระองค์คงมีพระราชประสงค์ที่จะพาท่านไปหาบุคคลสำคัญท่านนั้น ท่านมหาเสนาบดีตามเสด็จเข้าไปในเขตพื้นที่ป่าที่มีภูเขาสลับซับซ้อนมากมาย เข้าถึงค่อนข้างยาก หลังจากเข้าไปในป่าลึกมากขึ้นเรื่อย ๆ ก็พบกับเมืองเล็ก ๆ เมืองหนึ่ง ตั้งอยู่ในหุบเขา และมีวัดโบราณวัดหนึ่งแทรกตัวอยู่ในป่าไม้อันร่มรื่นนั้น เมื่อขบวนเสด็จไปถึงวัดป่าแห่งนั้นแล้ว พระราชาทรงอนุญาตให้เหล่าทหารราชองครักษ์ไปพักผ่อนอยู่ในบริเวณรอบวัด จากนั้นทรงพาท่านมหาเสนาบดีไปกราบพระมหาเถระผู้ใหญ่ที่เป็นประธานสงฆ์ของวัดป่า พระมหาเถระผู้ใหญ่รูปนี้ก็คือ คุณยายอาจารย์ฯ ของเราในพุทธันดรนี้ ทันทีที่ท่านมหาเสนาบดีพบกับพระมหาเถระผู้ใหญ่ ท่านก็เกิดความรู้สึกเหมือนกับมีแสงสว่างอันชุ่มเย็นแผ่ซ่านเข้าไปห่อหุ้มอยู่ภายในใจของท่าน จนทำให้กายและใจของท่านชุ่มชื่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และด้วยความประทับใจเมื่อแรกพบกับพระมหาเถระผู้ใหญ่ในครั้งนี้ ทำให้ท่านเกิดความรู้สึกเคารพและศรัทธาพระมหาเถระผู้ใหญ่ขึ้นมาอย่างจับใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกเช่นนี้กับใครมาก่อน เมื่อท่านรู้สึกเช่นนี้ ท่านจึงคลายความสงสัยในทันทีว่า ทำไมพระราชาถึงมีพระพักตร์ที่ผ่องใสและทรงมีความสุขใจแบบที่ท่านไม่เคยเห็นมาก่อน ยิ่งพระมหาเถระผู้ใหญ่เมตตาสนทนาพูดคุยกับท่านด้วยแล้ว ท่านก็ยิ่งรู้สึกผูกพันและคุ้นเคยประหนึ่งว่ารู้จักกับพระมหาเถระผู้ใหญ่มานาน เมื่อท่านมหาเสนาบดีสนทนาพูดคุยจนทราบอายุของพระมหาเถระผู้ใหญ่ ท่านก็แทบจะไม่เชื่อว่าพระมหาเถระผู้ใหญ่มีอายุมากถึงขนาดนี้ เพราะท่านมีใบหน้าที่ผ่องใสแลดูอ่อนกว่าวัยมาก อีกทั้งรอบ ๆ กายของท่านยังมีรัศมีสว่างเรือง ๆ แผ่ออกมาตลอดเวลาอีกด้วย จากนั้นท่านมหาเสนาบดีก็นั่งสมาธิกับพระมหาเถระผู้ใหญ่ แล้วก็เดินออกไปสำรวจดูบริเวณพื้นที่ภายในวัดป่าแห่งนั้น หลังจากที่ท่านมหาเสนาบดีเดินสำรวจดูพื้นที่รอบ ๆ วัดแล้ว ก็พบว่า นอกจากพื้นที่ภายในวัดจะดูร่มรื่นและเต็มไปด้วยต้นไม้นานาพรรณแล้ว วัดนี้ยังสะอาดสะอ้านและมีความเป็นระเบียบเรียบร้อยอีกด้วย อีกทั้งญาติโยมที่มาทำบุญถวายภัตตาหารพระตอนกลางวันล้วนแต่งชุดขาว ๆ และมีความเคารพในการทำทานมาก บ่งบอกว่าญาติโยมเหล่านี้ได้รับการฝึกฝนอบรมมาเป็นอย่างดี เมื่อท่านมหาเสนาบดีเห็นเช่นนั้น ทำให้ท่านนึกย้อนไปในอดีต สมัยที่ท่านไปเรียนวิชาอาคมจากอาจารย์ อาจารย์เคยบอกกับท่านว่า “มีสถานที่อยู่แห่งหนึ่ง เป็นที่รวมของสุดยอดวิชาต่าง ๆ สถานที่นั้นมีพระมหาเถระรูปหนึ่งเป็นประธานสงฆ์ ท่านคอยสอนสุดยอดวิชาอยู่ที่นั่น ถ้าต้องการจะเรียนสุดยอดวิชานี้ต้องไปตามหาสถานที่นั้นให้พบ แต่คนที่จะพบสถานที่นั้นได้ ต้องมีบุญวาสนาเพียงพอด้วย” เมื่อท่านมหาเสนาบดีลองพิจารณาไตร่ตรองถึงคำของอาจารย์กับลักษณะของวัดป่าแห่งนั้นแล้ว ท่านก็เกิดความมั่นใจขึ้นมาว่า สถานที่ที่อาจารย์ของท่านเคยพูดถึงต้องเป็นวัดป่าแห่งนี้อย่างแน่นอน และเมื่อเกิดความมั่นใจเช่นนั้น ท่านจึงไม่รอช้า รีบไปปวารณาตัวขอเป็นลูกศิษย์พระมหาเถระผู้ใหญ่ในทันที หลังจากนั้นเป็นต้นมา ท่านมหาเสนาบดีก็ตามเสด็จไปที่วัดป่าแห่งนั้นอีกหลายครั้ง ซึ่งทุก ๆ ครั้ง ก็มักมีโอกาสนั่งสมาธิกับพระมหาเถระผู้ใหญ่อยู่เสมอ ๆ และด้วยเหตุนี้จึงทำให้ท่านมหาเสนาบดีมีผลการปฏิบัติธรรมที่ดีและก้าวหน้ามาก คือ ได้เห็นดวงแก้วและองค์พระภายในที่มาพร้อมกับความสุขใจแบบที่ท่านไม่เคยสัมผัสมาก่อนเลยในชีวิต แต่ด้วยความที่ท่านมีภารกิจรัดตัวมากมาย ท่านจึงมีเวลาสำหรับการปฏิบัติธรรมเพียงแค่ช่วงระยะเวลาสั้น ๆ เท่านั้น