ที่สุดแห่งรักแท้ : รักตัวเอง

รักตัวเอง   รักอะไรถึงจะไม่มีพิษภัย ก็ต้องรักตัวของเรานี่เอง ก่อนจะรักใคร ให้รักตัวเองก่อน   รักอะไรถึงจะไม่มีพิษภัยก็ต้องรักตัวของเรานี่เองก่อนจะรักใคร ให้รักตัวเองก่อนรักตัวเองกับเห็นแก่ตัวนั้นไม่เหมือนกันเห็นแก่ตัวคือ เติมความไม่บริสุทธิ์ให้ตนเองเอาตัวของเราไปคิดไม่ดี พูดไม่ดี ทําไม่ดีเพราะเห็นแต่เฉพาะตัวเรา แต่ถ้ารักตัวเองเราจะปรารถนาให้ตัวเองมีความสุขจึงต้องสร้างเหตุแห่งความสุขจะเติมแต่ความดี   ผ่านมาทางกระบวนการทางความคิด คําพูด การกระทําทําแต่ความดี ทั้งกาย วาจา ใจสิ่งที่ผ่านมาทางตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจมีทั้ง ดีและชั่วซึ่งเราจะต้องเลือกว่าจะเอาสิ่งไหนผ่านทางตา ทางหู ทางจมูก ทางสิ้น ทางกาย ทางใจ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับว่าถ้าเรารักตัวเองต้องเติมความบริสุทธิ์ให้เกิดขึ้นกับตัวรักตัวเองอย่างถูกหลักวิชชาต้องคลายความผูกพันหยุดนิ่งอยู่ภายใน   แล้วจะเป็นสุขด้วยตัวของตัวเองเหมือนอย่างดวงตะวันที่มีความสว่างโดยตัวเองเรารักตัวเองได้ ฉันใดเราก็จะรักเพื่อนมนุษย์ได้ ฉันนั้นเราจะไม่เบียดเบียนตนเองและผู้อื่นดังนั้นการรักตัวเองจึงไม่ใช่ความเห็นแก่ตัวการเห็นแก่ตัวคือไม่รักผู้อื่นและได้ชื่อว่าเบียดเบียนตัวเองด้วยฉะนั้นถ้าเราจะรักตัวเองได้เราก็ต้องตกหลุมรักตัวเองเสียก่อน   ซึ่งเราจะทําได้ก็ต่อเมื่อเราลงมือประพฤติปฏิบัติธรรมเพื่อให้ตัวเองมีความสุข ให้พ้นจากความทุกข์และแจ่มแจ้งในเรื่องราวของชีวิตการปฏิบัติธรรมเท่านั้นที่ทําให้เราเข้าถึงที่พึ่งที่ระลึกภายในพึ่งได้ทั้งในปัจจุบันและในยามที่ใกล้จะละโลกละโลกไปแล้วก็ยังพึ่งได้อีกเกิดมาใหม่ก็พึ่งได้พึ่งได้ตลอดเส้นทาง   ไปจนถึงที่สุดแห่งธรรม ถ้าเราไม่รักตัวเองด้วยการไม่ปฏิบัติธรรมแล้ว ก็ถือว่าเป็นคนที่ชอบกลทีเดียวเพราะผู้ที่รักตัวเอง ต้องรับผิดชอบตัวเอง เราจะให้คนอื่นมารับผิดชอบเรานั้นเป็นไปไม่ได้ เวลาเรามีทุกข์เราก็ทุกข์ด้วยตัวของเราเอง ไม่สามารถถ่ายเทความทุกข์ไปยังผู้อื่นได้หรือในยามเจ็บไข้ได้ป่วย ความป่วยก็ยังอยู่ในตัวเรา   คนอื่นทําได้เพียงปลุกปลอบ ให้กําลังใจบ้างแต่ว่าเมื่อรักษาอาการป่วยนั้นจนหายก็หายด้วยความรับผิดชอบในตัวของเราเอง สุขได้ก็ด้วยตัวของเรา ทุกข์ก็ทุกข์ด้วยตัวของเรา เราต้องรับผิดชอบตนเองทั้งสิ้นเราต้องรับผิดชอบสิ่งต่างๆ ที่กระทําลงไปรวมถึงวิบากกรรมที่จะเกิดขึ้นนั้นด้วยตนเอง จะไปแบ่งปันให้คนอื่นรับผิดชอบไม่ได้เลย