3 คุณยายผู้งามสง่า : เกินกว่าจะพรรณนา

เกินกว่าจะพรรณนา คุณยายเป็นบุคคลที่ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย แต่ท่านมีมโนปณิธานอันสูงส่ง ชีวิตของท่านงดงามทั้งเบื้องต้น ท่ามกลาง และเบื้องปลาย เมื่อออกจากบ้านมาแล้ว ท่านก็แสวงหาทางบรรลุธรรม จนกระทั่งท่านเข้าถึงพระธรรมกาย เมื่อเข้าถึงแล้วท่านก็สร้างบารมีตลอดมา จนกระทั่งถึงวาระสุดท้ายของชีวิต คุณยายพูดอย่างไรก็ทำอย่างนั้น การถ่ายทอดธรรมะขั้นลึกซึ้งของท่านนั้นเป็นสิ่งที่น่าศึกษามาก นับตั้งแต่การหยุดนิ่งเรื่อยไป จนกระทั่งเข้าสู่การปราบมาร ท่านบอกว่าตลอดชีวิตที่ท่านได้อยู่กับพระเดชพระคุณหลวงปู่และหมู่คณะนักทำวิชชาในโรงงานทำวิชชา ที่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ หลวงปู่ได้เมตตาถ่ายทอดความรู้ภายในเป็นเวลาหลายสิบปีอย่างไม่ซ้ำกันเลย ไม่น่าเชื่อว่าท่านจะสามารถนำความรู้มาจากไหนมากขนาดนี้ ปกติแล้วสถาบันการศึกษาทั่วๆ ไป เมื่อสอนจนจบหลักสูตรแล้ว ก็ย้อนกลับมาทวนกันใหม่ ยังไม่ค่อยมีองค์ความรู้ใหม่ๆ เกิดขึ้น แต่หลวงปู่ท่านสอนไม่ซ้ำวิชชา เพราะพญามารเองก็ทำไม่ซ้ำวิชชา ถ้าเราทวนความรู้แบบทางโลก ก็จะปราบมารไม่ได้ พระผู้ปราบมารจึงต้องสอนไม่ซ้ำวิชชา ครั้งหนึ่ง หลวงพ่อยืนอยู่หน้าบ้านธรรมประสิทธิ์ภายในบริเวณวัดปากน้ำ มองเห็นอาคารโรงเรียนปริยัติธรรม ซึ่งเป็นตึกสามชั้น อยู่ๆ คุณยายก็รำพึงขึ้นมาพร้อมกับชี้ไปที่อาคารนั้นว่า “ถ้าจะเอาความรู้ที่ยายเรียนจากหลวงพ่อวัดปากน้ำมาเขียนเป็นตำรา รวมเป็นเล่มแล้ว ตึกสามชั้นนี่ก็ไม่พอใส่” แล้วคุณยายก็สรุปด้วยว่า “ไม่รู้จะปริยายยังไง” หมายความว่าการที่ท่านได้รับรู้รับทราบเรื่องราวความเป็นจริงของสรรพชีวิตและสรรพสิ่งไปจนถึงจุดหนึ่งซึ่งเป็นที่สุดแล้ว ท่านก็พบว่าเป็นการยากที่จะอธิบายให้ผู้อื่นเข้าใจตามได้ เหมือนกับมีเด็กที่เพิ่งหัดพูดได้มาถามผู้ใหญ่ว่า “ลุงขานิพพานคืออะไร ทำยังไง ไปยังไง” ผู้ใหญ่ก็คงจะได้แต่นิ่งอึ้ง เพราะผู้ถามยังไม่พร้อมที่จะรับฟังคำตอบเลย ดังนั้นเวลามีคนมาถามเรื่องภายในกับยาย ท่านมักจะบอกว่า “คุณไปทำให้หยุดซะก่อน ทำให้เห็นซะก่อน แล้วยายจะสอนให้” เพราะคำว่า “ไม่รู้จะปริยายยังไง” นั้นหมายถึงมากมายมหาศาลเกินกว่าจะพรรณนาได้ เพราะในเมื่อพญามารประกอบวิชชาขึ้นมาอย่างไม่ซ้ำวิชชาเพื่อเบียดเบียนสรรพสัตว์และสรรพสิ่งตลอดหมดทั้งนิพพาน ภพสาม โลกันตร์ พระเดชพระคุณหลวงปู่ก็จำเป็นต้องถ่ายทอดไม่ซ้ำวิชชาเพื่อแก้ไขสิ่งเหล่านี้