1 ไม่มีคุณยายก็ไม่มีหลวงพ่อ : คุณยายหมายเลขหนึ่ง

คุณยายหมายเลขหนึ่ง ครั้งหนึ่งพระเดชพระคุณหลวงปู่เคยสั่งให้คุณยายคุมบุญให้กับแม่ชีท่านหนึ่งที่หมดอายุขัยต้องละโลก ซึ่งแม่ชีท่านนั้นได้มาช่วยงานอยู่ในวัดปากน้ำ โดยมีหน้าที่ทำอาหารเลี้ยงพระภิกษุสามเณร หลวงปู่ท่านถามคุณยายว่าแม่ชีอุบาสิกาตายแล้วไปไหน อันที่จริงท่านก็ทราบอยู่แล้ว แต่ท่านจะใช้งานคุณยาย เมื่อคุณยายตรวจตราแล้วก็เห็นว่าแม่ชีท่านนั้นได้ไปอยู่สวรรค์ชั้นดาวดึงส์ มีวิมานสูงใหญ่สวยงามมาก คุณยายก็รำพึงว่า เขามาไม่กี่ปีทำไมเขาได้บุญเยอะขนาดนี้ หลวงปู่ทราบความคิดของคุณยายจึงบอกว่า ของเราไม่ต้องพูดกันแล้ว ซึ่งหมายความว่าบุญในการทำวิชชาปราบมารนั้นมหาศาลกว่ามากทีเดียว การสู้กับพญามารนั้นไม่สามารถสู้รบกันได้ด้วยอาวุธยุทโธปกรณ์ใด แต่สู้กันด้วยใจที่ละเอียด ต้องอาศัยกำลังบุญฤทธิ์เท่านั้น ผู้ที่จะสู้ได้จึงต้องมีกำลังบุญมาก ซึ่งคุณยายก็เป็นผู้ที่มีกำลังบุญมากในระดับนั้น และท่านได้สั่งสมบุญไม่ขาดเลยจนกระทั่งหมดอายุขัย แต่คุณยายกลับพูดว่า ท่านมีความรู้สึกว่าเพิ่งได้บุญไปนิดเดียว คำพูดนี้จึงเป็นเครื่องแสดงถึงความรู้สึกของผู้ที่กระหายในการสั่งสมบุญ ท่านเป็นผู้ที่ไม่อิ่มและไม่เบื่อในการทำความดี ไม่ว่าจะทำไปมากเพียงใดแล้วก็ตาม ท่านยังมีความรู้สึกว่ายังน้อยอยู่ เหมือนทะเลที่ไม่อิ่มน้ำและไฟที่ไม่อิ่มเชื้อ บัณฑิตอย่างคุณยายก็ไม่อิ่มในการสั่งสมบุญ ในยุคสมัยนั้นมีผู้บรรลุธรรมเข้าถึงพระธรรมกายอยู่มาก แต่ผู้ที่เข้าถึงวิชชาธรรมกายในระดับที่ได้รับการยกย่องจากหลวงปู่วัดปากน้ำ ผู้ค้นพบวิชชานั้น จะมีสักกี่ท่านในโลกนี้ ปกติแล้วคำยกย่องนั้นเกิดขึ้นได้ยาก ถ้าหากความดีไม่มากพอ แต่เมื่อคุณยายมีความดีมากพอ คำยกย่องของท่านจึงปรากฏขึ้น ในสมัยพุทธกาล พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงยกย่องบุคคลต่างๆ ผู้เป็นเลิศว่าเป็นเอตทัคคะเช่น พระสารีบุตรเป็นเอตทัคคะทางด้านปัญญา พระมหาโมคคัลลานะเป็นเอตทัคคะทางด้านฤทธิ์ และพระอนุรุทธะเป็นเอตทัคคะทางด้านตาทิพย์เป็นต้น พระเดชพระคุณหลวงปู่ได้กล่าวไว้ว่า สำหรับวิชชาธรรมกายแล้ว “ลูกจันทร์เป็นหนึ่ง ไม่มีสอง”ซึ่งหมายความว่าคุณยายเป็นหมายเลขหนึ่งอยู่ในโรงงานทำวิชชาของพระเดชพระคุณหลวงปู่ ซึ่งท่านมีการสอนวิชชาธรรมกาย โดยซักถามว่า ไปถึงไหนแล้วเป็นอย่างไร เป็นต้น จึงอาจกล่าวได้ว่าคุณยายได้รับเกียรตินิยมอันดับหนึ่งในการเรียนวิชชาธรรมกาย คุณยายเคยเล่าให้หลวงพ่อฟังว่า เวลาที่พระเดชพระคุณหลวงปู่ถามธรรมะ คุณยายจะตอบไปตามที่เห็น ถามมาก็ตอบไป เมื่อตอบได้ถูกใจแล้วหลวงปู่ก็จะรับว่า “อื้อๆ มันต้องอย่างนั้นสิ” คุณยายสามารถตอบคำถามได้หมดเพราะท่านมีแต่ความตั้งใจในการทำสมาธิภาวนาเพื่อให้สามารถตอบคำถามของพระเดชพระคุณหลวงปู่ได้เท่านั้น สิ่งที่คุณยายกลัวมีเพียงอย่างเดียวคือ กลัวจะตอบคำถามไม่ได้ ส่วนเรื่องอื่นท่านไม่ได้คำนึงถึงและไม่ได้ห่วงอะไรเลย เพราะฉะนั้นวิชชาธรรมกายของท่านจึงโดดเด่น นอกจากนี้ท่านยังฝึกฝนและเป็นกัลยาณมิตรให้กับตนเองด้วย จึงทำให้ได้รับการยกย่องชื่นชม อย่างไรก็ตาม ถึงแม้คุณยายจะได้รับการยกย่องชื่นชมจากมหาปูชนียาจารย์ แต่ท่านก็ไม่หลงตัวเองและไม่เคยลืมว่าเป้าหมายชีวิตของท่านคือการสร้างบารมี โดยศึกษาวิชชาธรรมกายเพื่อมุ่งไปสู่ที่สุดแห่งธรรม พร้อมกับขยายวิชชาธรรมกายไปทั่วโลก ด้วยเหตุนี้เองท่านจึงไม่ลืมตัวเองและไม่พลัดหลงออกจากเส้นทาง ยังมั่นคงแน่วแน่ในเป้าหมายชีวิตที่ชัดเจน