4 เมื่ออยู่กับคุณยาย : หากย้อนเวลาได้

หากย้อนเวลาได้ ช่วงเวลา 4-5 ปีที่ได้อยู่กับคุณยายที่วัดปากน้ำ นับเป็นช่วงเวลาที่หลวงพ่อเรียนธรรมะกับคุณยายอย่างมีความสุขมาก นั่งอยู่บนอาสนะเดียวเป็นแผ่นกระดานเรียบๆ ไม่มีอะไรรอง ด้านหลังพิงเสาหัวด้วนต้นเล็กๆ นั่งจนไม้มันขึ้นเงาทีเดียว คุณยายจะคอยบอกว่า “คุณนั่งไป ทำอย่างนั้นนะ” ท่านค่อยๆ สอน ค่อยๆ ย้ำ หลวงพ่อรู้สึกว่าสิ่งอื่นใดในโลกนี้ไม่มีความหมายอีกแล้ว รู้สึกถึงคำว่าโลกว่างอย่างแท้จริง แม้จะมีคน สัตว์ สิ่งของ ตึกรามบ้านช่องอยู่มากมาย แต่เหมือนไม่มี เพราะเราไม่มีความผูกพันและไม่เห็นความสำคัญของสิ่งเหล่านั้นเลย รู้สึกเฉยๆ กับทุกสิ่ง ช่วงก่อนบวชนั้นหลวงพ่อสุขใจมากจริงๆ พอบวชแล้วก็ได้มาสร้างวัด เริ่มที่จะมีมารตามมารังควาน เป็นเรื่องแปลกอยู่เหมือนกัน ได้แต่นึกว่าเราเป็นลูกศิษย์ของพระบรมศาสดา ท่านเองก็ต้องผจญมารนับตั้งแต่ก่อนบรรลุธรรมจนกระทั่งถึงคราวดับขันธปรินิพพาน ลูกศิษย์อย่างเราคงหนีไม่พ้น ต้องเจอบ้างเป็นธรรมดา หลวงพ่อทุ่มเทสร้างบารมีร่วมกับคุณยายและหมู่คณะมาจนถึงบัดนี้ รู้สึกว่าอยากจะปลีกวิเวกบ้างแล้ว ที่ทำมาทั้งหมดไม่ใช่เพราะอยากเด่นอยากดัง เพราะอัธยาศัยอันแท้จริงของหลวงพ่อนั้นเป็นเหมือนอย่างคุณยาย แต่เนื่องจากสิ่งที่ทำนี้เป็นภารกิจที่จะต้องทำให้สำเร็จ ถ้าทำได้แล้วจะเป็นบุญบารมีติดตัวไปทุกภพทุกชาติ พระเดชพระคุณหลวงปู่ได้สละชีวิตจนกระทั่งค้นพบวิชชาธรรมกายแล้ว ท่านปรารถนาที่จะขยายวิชชานี้ไปให้ได้ทั่วโลก แต่อายุขัยของท่านมีจำกัด ภารกิจนี้จึงตกมาถึงคุณยายและหลวงพ่อซึ่งเป็นรุ่นลูกรุ่นหลานที่แตกหน่อมาจากวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ วัดพระธรรมกายถือได้ว่าเป็นสาขาหนึ่งของวัดปากน้ำ ที่ต้องทำหน้าที่นี้ต่อไป ตามมโนปณิธานของพระเดชพระคุณหลวงปู่ หากย้อนเวลากลับไปได้ หลวงพ่อจะขอให้คุณยายมีชีวิตกลับคืนมาอีกครั้งหนึ่ง เพื่อจะได้นั่งหลับตาปฏิบัติธรรมกับท่าน นึกแล้วสนุกเบิกบาน อยากจะย้อนวันเวลาไปสมัยที่ยังเรียนธรรมะกับคุณยาย ภายในบ้านหลังเล็ก ก่อนที่จะมาสร้างวัดพระธรรมกายและศูนย์กลางธรรมกายแห่งโลก เพื่อรองรับนักสร้างบารมียุคหลัง สมัยนั้นหลวงพ่อยังอยู่ในวัยแข็งแรง ปลอดกังวล ไม่มีพันธนาการของชีวิต แต่ละวันนึกถึงแต่เรื่องบุญ หลวงปู่ คุณยาย และธรรมะ ทั้งวันทั้งคืนมีอยู่แค่นั้น นึกแล้วไม่เบื่อหน่ายเพราะมีความสุข มีความกระหายอยากจะเรียนรู้ให้ยิ่งๆ ขึ้นไป คุณยายก็เมตตาถ่ายทอดวิชชาธรรมกายให้ไม่ซ้ำกัน ไม่ซ้ำที่ ไม่ซ้ำวิชชา เป็นเรื่องเป็นราว เป็นการเรียนด้วยภาพ เมื่อเรียนแล้วก็มาพิจารณาว่าวันนี้เราได้เรียนวิชชาธรรมกายจากคุณยายเท่านี้ วันพรุ่งนี้เราอยากเรียนรู้เพิ่มขึ้นอีก คล้ายๆ กับเรื่องราวของพระราหุลที่ท่านกำเม็ดทรายขึ้นมาหนึ่งกำมือแล้วตั้งความปรารถนาว่าวันนี้จะเรียนคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้ได้เท่ากับเม็ดทรายในกำมือ พอถึงวันรุ่งขึ้นก็หยิบขึ้นมาอีกหนึ่งกำ แล้วตั้งความปรารถนาซ้ำเดิมอีก หลวงพ่อเองมีความรู้สึกคล้ายๆ อย่างนั้น เพราะใจจดจ่ออยู่ตลอดเวลาทั้งวันทั้งคืน แม้จะต้องเดินทางไกลจากหอพักของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ บางเขนมาถึงวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ต่อรถถึงสามต่อ แต่เมื่อมาบ่อยๆ ก็รู้สึกเหมือนอยู่ใกล้ ขึ้นรถแล้วหลับตาลืมตาไม่กี่ครั้งก็ถึงวัดปากน้ำ คงเป็นเพราะหลวงพ่อเคยสร้างบุญมากับคุณยาย จึงทำให้รู้สึกมีความสุขและสบายใจที่ได้เรียนธรรมะกับท่าน แล้วท่านก็ได้เมตตาชี้แนะและสนับสนุนการสร้างบุญบารมีของหลวงพ่อมาโดยตลอด นับตั้งแต่วันแรกที่ได้พบกันจนกระทั่งท่านละสังขารไปในที่สุด