2 เรียนธรรมะกับคุณยาย : เมื่อคุณยายป่วย

เมื่อคุณยายป่วย สิ่งต่างๆ ที่หลวงพ่อเล่ามานี้ยังไม่ถึงจุดที่เป็นจริงของคุณยาย เป็นเพียงแค่ระดับพื้นผิว เราจะรู้จักความเป็นจริงของคุณยายก็ต่อเมื่อเราได้ศึกษาวิชชาธรรมกายกับท่านเท่านั้น แล้วจะหายสงสัยว่าทำไมนั่งได้เป็นเวลาหลายๆ ปี โดยไม่เบื่อหน่าย กลับยิ่งชอบ ยิ่งสนุกสนาน นั่งตัวตรงเรื่อยไป เวลาคุยกับท่านเรื่องวิชชาทีไร หลวงพ่อจะลืมวันลืมคืน แม้กระทั่งยามท่านป่วยหลวงพ่อยังลืมว่าท่านป่วย ครั้งหนึ่งท่านป่วยหนักมาก พอป่วยหนักแล้วลูกศิษย์ทั้งหลายก็แทบจะหายไปกันหมด คือมาหาท่านแล้วท่านไม่มีแรงต้อนรับก็เลยกลับไป นอกจากคนที่รักและเคารพนับถือท่านก็จะยังไปมาหาสู่กันอยู่ ซึ่งมีอยู่ไม่มาก ยามที่พึ่งท่านได้ก็มา แต่พอท่านป่วยก็หายไป บางคนยังเป็นธุระพาท่านไปพักรักษาอยู่ในสวนแถวสุขุมวิท หลวงพ่อไปหาท่านทุกวันต้องเดินไกลมากจนเหงื่อโซมตัว เห็นท่านนอนอยู่บนเตียงคลุมโปงบ้าง เปิดผ้าห่มบ้าง พอไปถึงก็ก้มกราบท่านแล้วนั่งสมาธิหน้าเตียง เมื่อนั่งหลับตาแล้วก็ถามท่านเรื่องธรรมะ เพราะอยากรู้ในเรื่องที่ค้างอยู่จึงต้องถามต่อ ท่านลุกไม่ไหวก็เปิดผ้าห่มที่คลุมโปงไว้โผล่หน้ามาตอบพอถามท่าน ท่านก็เปิดมาตอบทีหนึ่ง เสียงเหมือนไม่ใช่คนป่วย เวลาถามเรื่องธรรมะไม่รู้ท่านเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ท่านตอบเราได้หมด เราก็นั่งอยู่บนพื้นต่อหน้าเตียงตรงนั้นคนเดียว ในขณะที่ท่านนอนบนเตียง คุยเรื่องธรรมะจนเข้าใจ ไม่ได้ถามท่านว่าอาการป่วยเป็นอย่างไรบ้าง อยู่จนกระทั่งตกเย็น แล้วท่านก็ไล่ให้กลับ ปกติถ้าเป็นที่วัดปากน้ำท่านจะ ไล่กลับราว ๆ สองทุ่ม เป็นเช่นนี้ประจำ เรียกได้ว่าแม้คุณยายป่วยก็ไม่เคยหยุดสอน ส่วนหลวงพ่อก็ไม่เคยหยุดเรียนเหมือนกัน