1 ชีวิตใหม่ในวัดปากน้ำ : นักเรียนของหลวงปู่

ชีวิตใหม่ในวัดปากน้ำ นักเรียนของหลวงปู่ คุณยายเคยเล่าว่า เมื่อแรกเริ่มที่เข้าไปอยู่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ท่านต้องยอมอดทนทุกอย่างเพื่อให้ได้ศึกษาวิชชาธรรมกายจากพระเดชพระคุณหลวงปู่ เนื่องจากรูปกายภายนอกของท่านผ่ายผอมและสะพรั่งไปด้วยเส้นเอ็น คนในวัดมักจะเข้าใจผิดคิดว่าท่านเป็นวัณโรค ซึ่งในสมัยนั้นถือว่าเป็นโรคติดต่อร้ายแรงที่รักษาให้หายได้ยาก เมื่อเป็นแล้วส่วนใหญ่จะเสียชีวิต ใครๆ จึงพากันรังเกียจท่าน เพราะเกรงว่าโรคจะติดต่อมาถึงตน แม้เวลาที่คุณยายไปรับอาหารที่โรงฉัน ก็มีผู้ที่เข้าใจไม่ถูกต้องแสดงอากัปกิริยาอันไม่เหมาะสม เช่น ไสจานข้าวให้คุณยายเพราะไม่อยากเข้าใกล้ แต่ท่านก็ยังคงสงบนิ่งเฉย ไม่โต้ตอบด้วยอาการใดๆ คุณยายสามารถรักษาใจให้สงบเป็นปกติได้เพราะท่านมีวิธีการคิดที่แตกต่างจากคนทั่วไป ท่านเคยบอกหลวงพ่อว่าให้เราดูเฉยๆ คิดเสียว่าเรามาเพื่อเรียนวิชชาธรรมกาย ส่วนอาหารก็เป็นของพระเดชพระคุณหลวงปู่ ใครจะให้ด้วยอาการอย่างไรก็ไม่เป็นไร ขอเพียงมีข้าวให้ได้รับประทานผ่านไปมื้อหนึ่งก็พอ จะได้มีกำลังวังชาหล่อเลี้ยงร่างกายให้แข็งแรง เอาไว้ใช้สำหรับปฏิบัติธรรม ทำความเพียร ศึกษาวิชชาธรรมกาย และตอบคำถามต่างๆ ของพระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำให้ได้ เรามีหน้าที่เพียงเท่านี้ การที่ใครเขาคิดว่าคุณยายเป็นวัณโรคก็เป็นเรื่องที่น่าเห็นใจ ท่านไม่ถือสา การไม่ถือสานี้เป็นสิ่งดี เพราะถ้าเราไม่ถือสา เรื่องก็กลายเป็นลมเป็นแล้ง แต่ถ้าถือสาก็จะกลายเป็นเรื่องเป็นราว ใจจะฟุ้งซ่านอยู่เรื่อยๆ ว่าทำไมเขาถึงทำกับเราได้ อย่างนี้แล้วใจก็จะไม่หยุดนิ่ง แม้ว่าทุกคนจะอุทิศตนเข้ามาสร้างบารมีในวัดแล้ว แต่ก็ยังคงมีกิเลสหลงเหลืออยู่ ถึงกระนั้นคนในวัดก็ยังประณีตกว่าคนข้างนอก ถ้าคนข้างนอกไม่พอใจกันก็อาจทำร้ายร่างกายกันได้ แต่คนในวัดอาจจะใช้เพียงแค่วาจาหรือแสดงออกทางกายบ้าง คุณยายไม่ได้ใส่ใจกับสิ่งเหล่านี้เลย ท่านใช้วิธีปรับใจให้อยู่เหนือสิ่งแวดล้อมและทำความเข้าใจในบุคคลรอบข้าง จึงไม่เคยคิดเอาเรื่องเอาราวกับใคร สิ่งนี้ทำให้หลวงพ่อได้ข้อคิดว่า หากเราไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสิ่งแวดล้อมของเราได้ก็ให้ปรับที่ใจของเราเอง ต่อมา เมื่อคุณธรรมและความดีของคุณยายเป็นที่ประจักษ์แก่ผู้ใกล้ชิด ท่านจึงกลายเป็นที่รักและเกรงใจของทุกคน ไม่ว่าจะอยู่ที่ใด ร่างกายอันผอมบางแต่สงบเสงี่ยมสง่างามของท่านก็มักจะทำให้ผู้ที่พบเห็นอยากเข้าใกล้ เพราะท่านเป็นเหมือนร่มไม้ใหญ่ที่ยังความรู้สึกร่มเย็นกายและใจให้บังเกิดขึ้นกับผู้ที่มาพักพิงได้เสมอ