ตอนที่ ๔ นิมนต์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จจำพรรษาที่เมืองสาวัตถี

๔ นิมนต์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จจำพรรษาที่เมืองสาวัตถี เมื่อพระพุทธองค์ทรงขบฉันภัตตาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว ท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐีก็ได้กราบทูลว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ขอพระองค์พร้อมเหล่าพระสาวก จงรับนิมนต์ข้าพระองค์เสด็จไปจำพรรษาที่กรุงสาวัตถีเถิด” พระพุทธองค์ตรัสตอบว่า “ท่านเศรษฐี ตถาคตและหมู่สงฆ์ ย่อมยินดีใน “สุญญาคาร” ท่านเศรษฐีจึงกราบทูลว่า “ข้อนี้ข้าพระองค์ทราบดีพระเจ้าข้า” จากนั้น พระพุทธองค์ก็ทรงแสดงธรรมกถาให้ท่านเศรษฐีเห็นแจ้ง สมาทาน อาจหาญร่าเริง (แสดงธรรมให้ปลื้มใจ) แล้วทรงเสด็จกลับ ท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐีจึงรีบทำธุระของตนให้เสร็จเร็วกว่ากำหนด เพื่อจะกลับเมืองสาวัตถีไปสร้างอารามถวายพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและเหล่าพระสาวกได้อยู่จำพรรษา ท่านเป็นผู้มีมิตรสหายมาก และเป็นที่รู้จักของคนทุกหมู่บ้าน ในระหว่างทาง ท่านจึงได้ชักชวนเพื่อนสหายของท่านแต่ละหมู่บ้านว่า "บัดนี้ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จอุบัติขึ้นแล้ว และข้าพเจ้าก็ได้อาราธนาพระพุทธองค์และพระสาวก มาจำพรรษาในนครสาวัตถี ซึ่งพระองค์จักเสด็จมาตามเส้นทางนี้ ขอท่านทั้งหลายจงช่วยกันสร้างอาราม เสนาสนะสำหรับพักแรม เพื่อน้อมถวายแด่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าและเหล่าพระสาวก ในระยะทางทุก ๑ โยชน์ รวม ๔๕ โยชน์จนถึงเมืองสาวัตถี แล้วก็จงช่วยกันแผ้วถางหนทางทำให้ราบรื่นและร่มรื่น เหมาะแก่การพักเหนื่อยเถอะ" ชาวเมืองต่างยินดี ส่วนท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐีเมื่อไปถึงเมืองสาวัตถีแล้ว ท่านก็รีบไปสำรวจดูพื้นที่ทั่วทั้งพระนคร เพื่อหาสถานที่สร้างอารามที่จะเป็นที่ประทับของพระพุทธองค์และของเหล่าพระสาวก โดยท่านเศรษฐีมีหลักพิจารณาว่า ๑. สถานที่นั้นต้องอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านเกินไป เพื่อสะดวกในการบิณฑบาตร ๒. ไม่อยู่ใกล้กับหมู่บ้านมากนัก เพื่อจะได้ไม่พลุกพล่าน ๓. มีการคมนาคมไปมาได้สะดวก ๔. กลางวันมีคนไม่มาก เพราะต้องการความสงบสงัด ๕. กลางคืนเงียบสงบ ไม่มีเสียงรบกวนใดๆ ๖. ไม่มีชาวบ้านเข้ามารบกวน คือ บางทีเขามาตัดไม้ในป่าบ้าง ถ้าไม่ปฏิสันถารเดี๋ยวชาวบ้านก็โกรธ ถ้าคุยด้วยก็เสียเวลาปฏิบัติธรรม ๗. เป็นสถานที่ลับตาคน คือ พอผ่านไปดูเหมือนไม่มีพระภิกษุ ๘. เป็นสถานที่เหมาะสมสำหรับบรรพชิตผู้รักความสงบ ต้องการหลีกเร้น เพราะฉะนั้น สมณะ หรือพูดง่าย ๆ ก็คือ พระเณร หรือนักบวชต่าง ๆ บวชมาแล้ว ต้องหลีกเร้นประพฤติปฏิบัติธรรม ยิ่งอยู่ตามต่างจังหวัดทั่วประเทศ บรรยากาศเหมาะสมในการปฏิบัติธรรมอย่างยิ่งทีเดียว ถ้าอยู่โดยไม่ได้ปฏิบัติธรรมแล้ว เป็นนักบวชยาก อยู่ไปก็อย่างนั้น ๆ อยู่กันไปเป็นวัน ๆ ไม่ว่าพระเณรหรือฆราวาสก็ตาม แม้ฆราวาสมีเครื่องสนุกสนานเพลิดเพลิน แต่ถ้าไม่ทำสมาธิ ปฏิบัติธรรม แม้มีชีวิตอยู่ก็เหมือนคนตายแล้ว