ตอนที่ ๑๑ หญิงสหายผู้ขวนขวายในบุญ

ตอนที่ ๑๑ หญิงสหายผู้ขวนขวายในบุญ ในระหว่างการฉลองวิหารนั้น หญิงสหายของนางวิสาขาคนหนึ่งได้ซื้อผ้าผืนหนึ่งราคา ๑ พัน มาขอร่วมบุญเพื่อใช้ปูลาดในวิหารด้วย เพราะเธอได้ทราบว่า วิหารหลังนี้บุด้วยผ้าทั้งหลัง เธอมีทุนทรัพย์น้อย แต่หัวใจเกินร้อย เธออยากจะร่วมบุญด้วย นางวิสาขาเห็นเพื่อนมีศรัทธาก็ไม่ปฏิเสธ เมื่อนางนำผ้ามาแล้ว นางวิสาขาคิดว่า ในบุพพารามนี้ไม่มีพื้นที่ว่างที่จะให้ปูผ้าได้อีกแล้ว แต่ถ้าหากเราบอกไปก็เกรงว่า เธอจะเข้าใจผิดว่า เราคงเป็นคนหวงบุญไม่ยอมให้เธอร่วมบุญด้วย นางวิสาขาจึงบอกว่า “เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน เธอเข้าไปดูเอง มีที่ว่างตรงไหนก็จงปูเถอะ” เพราะไม่รู้จะทำอย่างไร ก็ปูเต็มไปหมดเรียบร้อยแล้ว หญิงสหายนางวิสาขาจึงได้เข้าไปบุพพาราม เพื่อหาพื้นที่ปูลาดผ้า เธอไปตามห้องต่างๆ เพื่อแสวงหาสถานที่ที่จะปูผ้า แต่ก็ไม่พบเลย นอกจากหาที่ไม่ได้แล้ว ผ้าที่ใช้ปูในวิหารนั้น ยังมีราคาแพงกว่าผ้าของเธอเสียอีก เธอจึงเสียใจเป็นอย่างยิ่ง คิดว่า เราคงไม่มีบุญที่จะได้ร่วมฉลองวิหารในครั้งนี้ จึงยืนร้องไห้อยู่ ณ ที่นั้นเอง พระอานนท์เถระผ่านมาพอดี จึงเดินเข้าไปถามว่า “น้องหญิงเธอมายืนร้องไห้ทำไม” “ดิฉันอยากจะร่วมบุญในการฉลองวิหารด้วยผ้าผืนนี้ แต่ก็ไม่สามารถที่จะหาสถานที่ที่ว่างที่จะปูผ้าผืนนี้ได้” พระอานนท์จึงกล่าวว่า “มีอยู่อีกที่หนึ่ง ซึ่งนางวิสาขาคงลืมไปแล้ว มันเป็นบุญของน้องหญิงที่จะได้บุญใหญ่นี้ เพราะพระทุกรูปจะได้ใช้ ในบุพพารามนี้มี ๑,๐๐๐ ห้อง พระใช้ได้อย่างมากก็ห้องละรูป เธอจงนำผ้าของเธอไปปูลาดที่หน้าบันได เพื่อทำเป็นผ้าเช็ดเท้าให้แก่ภิกษุทั้งหลายเถิด ภิกษุทั้งหลายเมื่อล้างเท้าแล้วจะได้เช็ดเท้าที่ผ้าของเธอ เธอก็จะได้บุญมาก” หญิงสหายนั้นก็ดีใจมาก มีจิตร่าเริงยินดี แล้วก็ได้ทำตามที่พระอานนท์บอก เราจะเห็นได้ว่า นางวิสาขาก่อสร้างบุพพาราม ด้วยความวิจิตร ประณีต จนทำให้เพื่อนของนางไม่สามารถหาสถานที่ปูลาดผ้าภายในบุพพารามได้เลย ยกเว้นหน้าบันไดทางขึ้น จึงทำให้เพื่อนของนางได้รับบุญนี้ไป หลังจากนั้น นางวิสาขาจึงได้ถวายทานแด่ภิกษุสงฆ์ โดยมีพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นประมุขภายในวิหาร ทุก ๆ วัน ตลอดระยะเวลา ๔ เดือนเต็ม ในวันสุดท้ายของการฉลองวิหาร นางวิสาขาก็ได้ถวายผ้าสาฎกเพื่อทำจีวร และถวายเภสัชเต็มบาตรแก่ภิกษุสงฆ์ทุกรูป ในการฉลองวิหารตลอด ๔ เดือนนี้ นางได้ใช้ทรัพย์ไปทั้งสิ้น ๙ โกฏิ ในการก่อสร้างวิหารครั้งนี้ นางวิสาขาได้ถวายทรัพย์ไว้ในพระพุทธศาสนาทั้งสิ้น ๒๗ โกฏิ คือ ค่าซื้อที่ดิน ๙ โกฏิ จากทรัพย์ที่เธอซื้อเครื่องประดับมหาลดาปสาธน์กลับคืนมา ค่าก่อสร้างบุพพารามอีก ๙ โกฏิ ค่าฉลองวิหารอีก ๙ โกฏิ จึงถือได้ว่า นางวิสาขาเป็นยอดอุปัฏฐากผู้เป็นเลิศที่สุดในฝ่ายอุบาสิกา เมื่อนางวิสาขาฉลองวิหารเสร็จ นางคิดว่า ความปรารถนาใด ๆ ที่เราได้ตั้งใจทำไว้ในพระพุทธศาสนา ความปรารถนานั้นได้ถึงที่สุดแล้ว เป็นความปรารถนาของเธอข้ามชาติมานานทีเดียว กว่าจะได้มาอยู่ตำแหน่งนี้ นางจึงได้พาบุตรหลานเหลน และเหล่าบริวาร เดินเวียนรอบมหาวิหาร พร้อมกับเปล่งอุทานด้วยเสียงอันไพเราะว่า ความปรารถนาที่เราจะสร้างวิหารถวายแด่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าและภิกษุสงฆ์ได้สำเร็จแล้ว ความปรารถนาที่จะถวายฟูก หมอน เตียง ตั่ง เพื่อเป็นเสนาสนะก็สำเร็จแล้ว ความปรารถนาของเราที่จะถวายภัตตาหารอันสะอาด ประณีต เป็นโภชนาทานได้สำเร็จแล้ว ความปรารถนาที่จะถวายผ้ากาสาวพัสตร์ ผ้าเปลือกไม้ ผ้าฝ้าย เป็นจีวรทานได้สำเร็จแล้ว ความปรารถนาที่จะถวายเนยใส เนยข้น น้ำมัน น้ำผึ้ง น้ำอ้อย เป็นเภสัชได้สำเร็จแล้ว นางจึงปลาบปลื้มเป็นอันมากและเดินรำพึงด้วยความปีติประดุจร้องเพลง