สะเก็ดเงิน / ภูมิแพ้ (โรคเกิดแต่กรรม)

ลูกเริ่มมีบาดแผลเล็ก ๆ เกิดขึ้นที่เท้า เพราะความคัน ลูกจึงใช้เล็บไปเกาและแกะ มัน ยิ่งแกะยิ่งเกาแผลก็ยิ่งขยายลุกลามกว้าง ขึ้น บางที่ที่คันมาก ลูกต้องเกาแรงๆ ถี่ ๆ จน เลือดออกซิบ ๆ ก็ยังไม่หายคัน ต่อมาอาการคันและเป็นแผลนี้ได้ลาม จนเป็นกับเท้าทั้งสองข้าง รักษาเท่าไรก็ไม่ หาย แผลขยายวงกว้างลามเป็นทั้งนิ้วเท้า ข้อ เท้า หมอต้องขูดเอาเนื้อบริเวณนั้นไปตรวจ ผลปรากฏว่าลูกเป็นโรคสะเก็ดเงินที่เท้า หมอจึงฉีดยาสเตียรอยด์เพื่อรักษา พอฉีดยา แผลก็เริ่มแห้ง ตกสะเก็ด และลอกออกมา เป็นแผ่นๆ แต่แทนที่จะหายขาดกลับเป็นใหม่ อีก จนลูกไม่รู้จะทำอย่างไรแล้วค่ะ ตอนนี้เท้าทั้งสองข้างของลูก ทั้งคัน ทั้ง ดำ ทั้งมีกลิ่น และลูกก็อายเขามาก ๆ เพราะ ไปไหนก็มีแต่คนมองเท้า ลูกเป็นโรคนี้เรื้อรัง จนถึงปัจจุบันนี้ ๘ ปีแล้วค่ะ และในช่วงเวลาเดียวกันกับที่ลูกเป็น โรคสะเก็ดเงินนี้เองสามีของลูกก็เป็นโรค ภูมิแพ้ คือ เขาจะมีอาการแน่นจมูก หายใจ ลำบากมาก และจามฟึดฟัดๆ หมอได้ให้ทั้ง ยากิน ยาพ่น ก็ยังไม่หาย จนเปลี่ยนหมอมา หลายคนแล้วก็ยังไม่หายอีก เขาเป็นจนเรื้อรัง ถึงขั้นที่จมูกไม่ได้กลิ่นอะไรเลยเป็นเวลาถึง ๘ ปี เช่นเดียวกับลูก บุพกรรมใดทำให้ลูกเป็นโรคสะเก็ดเงิน ที่เท้า และสามีเป็นโรคภูมิแพ้จนไม่ได้กลิ่น อะไรเลย และแต่ละคนจะมีโอกาสหายไหมคะ ต้องแก้ไขอย่างไรคะ คุณครูไม่ใหญ่ : ลูกเป็นโรคสะเก็ดเงินที่เท้า เพราะกรรม ในอดีตชาติหนึ่ง ตัวลูกเองได้เดินเข้าไปใน ลานพระอุโบสถด้วยเท้าที่เปื้อนโคลน จน ทำให้ลานนั้นสกปรก และก็ไม่ได้มาเช็ดถูให้ มันสะอาด กับมีวจีกรรมที่ชอบพูดด่าว่าคน อื่น และก็เคยแช่งน้องสาวที่ทะเลาะกันว่า ห้ามกลับมาเหยียบที่บ้านนี้อีก แต่น้องสาว ก็ยังมาที่บ้าน จึงได้แช่งน้องสาวว่า ต่อไปให้ เท้าเปื่อยเน่า เป็นต้นจ้ะ วิบากกรรมดังกล่าว มารวมส่งผล สามีเป็นโรคภูมิแพ้ จนไม่ได้กลิ่นอะไร เลย เพราะในอดีตชอบเลี้ยงสัตว์ เช่น เลี้ยง นก หมา แมว ไว้นอกบ้าน ให้มันตากแดด ตากฝนโดยไม่ดูแล โดยเฉพาะนกที่อยู่ในกรง จนมันทรมาน วิบากกรรมนี้มาส่งผลให้เป็น โรคภูมิแพ้ จะแก้ไขก็ให้สั่งสมบุญทุกบุญ ทั้งทาน ศีล ภาวนา และปล่อยสัตว์ปล่อยปลา แล้ว อุทิศบุญกุศลไปให้สัตว์เหล่านั้น โดยเฉพาะตัว ลูกเองก็ต้องไปถูโบสถ์ ไปถูมหารัตนวิหารคด ทำความสะอาดหอฉัน แล้วให้พูดแต่ปิยวาจา ถ้อยคำไพเราะ เป็นคำจริงที่มีประโยชน์ถูก กาลเทศะก็จะช่วยหนักเป็นเบา เบาเป็นหาย โรคนี้หายได้จ้ะ ๗ เมษายน พ.ศ. ๒๕๔๙