โปรดนักโทษเดนตาย (กัลยาณมิตร)

ข้าพเจ้าเป็นภิกษุณีในพุทธศาสนา นิกายมหายาน บวชที่ประเทศไต้หวันได้ ๓๐ พรรษา ทำหน้าที่สอนธรรมะให้กับนักโทษ ในคุกที่ใหญ่ที่สุดของไต้หวันมาเป็นเวลากว่า ๒๐ ปี นักโทษที่ข้าพเจ้าเทศน์สอนล้วนเป็น นักโทษเดนตายทั้งสิ้น บุพกรรมใดทำให้ข้าพเจ้าต้องไปเทศน์ สอนนักโทษในคุก การเทศนาสอนนักโทษได้ บุญหรือบาปอย่างไร หากได้บุญ ทำอย่างไร จะได้อย่างเต็มที่ และข้าพเจ้าควรเทศน์สอน ในคุกต่อไปดีหรือไม่ หรือควรทำหน้าที่ใดจึง จะเหมาะสมหากเลิกจากหน้าที่นี้ คุณครูไม่ใหญ่ : ท่านภิกษุณีต้องเข้าไปเทศน์สอนในคุก เพราะมีอุปนิสัยพระโพธิสัตว์ติดมาข้ามชาติ ที่ปรารถนาจะช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์และ สรรพสัตว์ทั้งหลาย ไม่ได้มีวิบากกรรมอะไร ติดตัวมา แต่เป็นการสร้างบารมีในปัจจุบัน ที่ต้องการให้ธรรมทาน การเทศน์สอนนักโทษในคุกจะมีอานิสงส์ โดยย่อ คือ จะมีดวงปัญญารอบรู้ทั้งทางโลก ทางธรรม เกิดในที่ใดก็จะไม่มีศัตรู จะ เป็นที่รักของทุกคน จะได้เกิดในตระกูลสัมมา- ทิฏฐิที่จะเกื้อหนุนให้ได้สร้างความดี จะมีชื่อ เสียงขจรขจายไปทั่ว เป็นต้น ท่านภิกษุณีควรจะทำ หน้าที่ ๒ ประการ คือ ๑ ป้องกันคนดีอย่าให้เสีย เช่น แนะนำ สั่งสอนให้เขารู้จักบาปบุญคุณโทษ จนไม่ไป ประพฤติผิดทางศีลธรรมและกฎหมาย ก็จะ ทำให้นรกและคุกร้าง ๒ แก้ไขคนที่เสียแล้วให้ดี เช่น สอนคน คุกดังกล่าวเพื่อให้รู้จักบาปบุญคุณโทษ จะได้ ดำเนินชีวิตได้ถูกต้อง ไม่ว่าจะอยู่ในคุก หรือ พ้นโทษออกมาแล้ว ส่วนนักโทษประหาร จิต เขาจะได้ผ่องใส ตายแล้วหนักก็เป็นเบา ๒๙ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๘