จากใจคุณครูไม่ใหญ่

...แต่เดิมนั้น ที่คิดตั้งโรงเรียนอนุบาลฝัน ในฝันวิทยา ก็เพราะเห็นว่า ตัวเองอายุเยอะแล้ว เวลาข้างหน้าก็เหลือน้อยเต็มที มีความรู้อะไรก็อยากจะ มาแบ่งปันให้กับลูก ๆ ทุกคน ทั้งความรู้ที่ได้ศึกษา เรียนรู้มาจากพระไตรปิฎกบ้าง จากคุณยายอาจารย์* บ้าง โดยเฉพาะที่สำคัญที่สุด คือ จากวิชชาธรรมกาย ที่พระเดชพระคุณหลวงปู่พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) พระผู้ปราบมารที่ท่านได้ถ่ายทอด ผ่านคุณยายอาจารย์ อีกประการ คือ ต้องการที่จะตอบแทนลูก ๆ ทุกคน ที่ได้ให้ข้าว ให้น้ำ ให้อาหารเป็นกำลังแก่ ครูไม่ใหญ่ และแก่ลูกพระลูกเณรทั้งหลาย ทำให้มี เรี่ยวมีแรงในการศึกษาธรรมวินัยของพระสัมมา- สัมพุทธเจ้า *คุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง (ผู้ให้กำเนิดวัดพระธรรมกาย) อีกเหตุผลหนึ่ง คือ ช่วงนี้คนยังเข้าใจพระพุทธ- ศาสนาคลาดเคลื่อนกันไปเยอะ โดยเฉพาะหลัก สำคัญเกี่ยวกับเรื่องกฎแห่งกรรม ซึ่งไม่ค่อยนำ มาพูดกัน จนกระทั่งเป็นเหตุทำให้เกิดความรู้สึก คลางแคลงเกี่ยวกับเรื่องกฎแห่งกรรม หรือกฎแห่ง การกระทำ ทั้งทางกาย วาจา ใจ ซึ่งเป็นกฎของเหตุ และผล คือ ประกอบเหตุอย่างนี้ จะต้องมีผลอย่าง นั้น มีผลในปัจจุบันอย่างนี้ ก็เพราะได้ประกอบเหตุ ในอดีตอย่างนั้น ความเชื่อหรือความเข้าใจในสิ่งเหล่านี้ได้ลด ลงไปเรื่อยๆ เพราะว่าเหตุผลบางอย่างไม่ปรากฏ ทันตา หรือเหตุผลบางอย่างที่ปรากฏอยู่ในปรโลก ก็ไม่อาจที่จะไปรู้ไปเห็นกันได้ เพราะว่าไม่ให้โอกาส ตัวเองในการศึกษาเรียนรู้ แต่ถ้าให้โอกาสตัวเอง ทุก คนก็สามารถเรียนรู้ได้ ยกเว้นคนบ้า คนตายเท่านั้น ด้วยแรงบันดาลใจหลายๆ อย่างดังกล่าว จึง ทำให้เปิดโรงเรียนนี้ขึ้นมา อีกทั้งก็มีความสุขทุก ครั้งที่ได้มาทำหน้าที่เป็นครูไม่ใหญ่ ได้มาถ่ายทอด ความรู้ตรงนี้ ทั้งๆ ที่แต่เดิมที่เข้าวัดปฏิบัติธรรมกับ คุณยายอาจารย์ ท่านม่งุ ในการปฏิบัติธรรมเป็นหลัก โดยอัธยาศัยส่วนตัวของครูไม่ใหญ่นั้น จะตรง ข้ามกับภาพที่เห็นในโรงเรียน คือ จะชอบเงียบ ๆ ชอบอยู่ตามลำพัง คุณยายอาจารย์ท่านก็มีอัธยาศัย เช่นนี้เหมือนกัน คือ มักน้อย สันโดษ ไม่คลุกคลีด้วย หมู่คณะ ยินดีปัจจัยตามมีตามได้ ท่านก็พร่ำสอน อย่างนี้เรื่อยมา และก็ได้ปฏิบัติตามโอวาทของท่าน เป็นเวลากว่า ๓๐ ปี คือ จะชอบอยู่ตามลำพัง อย่าง มากก็เจอในช่วงวันอาทิตย์ต้นเดือนกับวันอาทิตย์ ธรรมดา ที่ออกมาชวนลูก ๆ ทั้งหลายปฏิบัติธรรม เป็นหลัก ส่วนใหญ่ก็จะชวนหมู่คณะส่วนหนึ่งไป ปฏิบัติธรรมบนดอยสุเทพ-ปุย เพราะว่าอากาศดี และวิเวก มีป่า มีเขา อัธยาศัยชอบอย่างนั้นมาก ถ้า จะให้เลือก ก็อยากจะกลับไปมีชีวิตเงียบๆ อย่างนั้น แต่ว่าเมื่อกาลเวลาผ่านมา จนกระทั่งอายุ เยอะแล้ว ก็คิดอย่างที่ได้เล่าให้ฟังข้างต้น จึงได้เริ่ม ฝึกหัดสอน เป็นการฝึกหัดเทศน์สอนจริง ๆ แต่จะ ให้เทศน์แบบพระผู้ที่มีความชำนาญ เป็นบัณฑิตนัก ปราชญ์ในทางพระพุทธศาสนาก็ทำไม่ได้ เพราะ ว่าภูมิรู้ภูมิธรรมก็จบแค่นักธรรมตรี แม้จะอ่าน พระไตรปิฎกตั้งแต่ตอนที่ยังเป็นนักเรียน ยังไม่เข้า มหาวิทยาลัย มันก็ ๔๐ กว่าปีผ่านมาแล้ว แต่เวลา ส่วนใหญ่จะใช้อยู่กับการปฏิบัติธรรม เพราะฉะนั้น จึงไม่กล้าเปิดเป็นโรงเรียนมัธยม เป็นวิทยาลัย หรือ มหาวิทยาลัยต่าง ๆ เหล่านั้น เอาแค่ว่า เป็นโรงเรียน อนุบาลฝันในฝันวิทยา เพื่อจะได้ง่ายต่อการสอน การแนะนำ การพูด การคุย เพราะไปสังเกตโรงเรียน อนุบาลทั่วๆ ไป เขาก็ง่ายๆ เพราะนักเรียนอนุบาลก็ คือเด็ก มีเพลง มีภาพ มีพูด ซึ่งคุณครูท่านก็ไปยืนอยู่ หน้าชั้น ดุนักเรียนบ้าง ชมกันบ้าง ก็ว่ากันไป ชอบ อย่างนี้ จึงได้เปิดเป็นโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ก็เป็นบุญที่ว่า ตั้งแต่เปิดโรงเรียนมา พลาด พลั้งอะไรไป ก็ยังไม่ได้รับการติติงจากนักปราชญ์ใน ทางพระพุทธศาสนาเลย ก็ยิ่งทำให้มีกำลังใจฝึกสอน กันต่อไป แม้กระทั่งปัจจุบันนี้ ก็ยังฝึกสอนอยู่ และ จะฝึกกันต่อไป แม้ยังมีอะไรขลุกๆ ขลักๆ กันอยู่ แต่ก็ได้กำลัง ใจจากนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาที่คอยส่งยิ้ม ผ่านทางหน้าจอบ้าง ในโรงเรียนบ้าง คอยเป็นกอง เชียร์ ทำให้มีเรี่ยวแรงที่จะพัฒนาปรับปรุงการสอน เพิ่มขึ้น จากเริ่มต้นฟังทางโทรศัพท์ก็พัฒนามาเป็น อินเทอร์เน็ต จนเปลี่ยนมาเป็นจานดาวธรรม จาก ภาพแห้ง ๆ ก็เริ่มมีภาพเคลื่อนไหว และนำเรื่องราว ที่ฝันเป็นตุเป็นตะมาเล่าให้ฟัง ตั้งใจจะให้ฟังเป็น นิยายปรัมปรา แต่ว่าเป็นนิยายที่มีคติธรรม ได้รับความร่วมมือจากเจ้าของ Case Study ที่ได้กรุณาเล่าเรื่องราวชีวิตของตัวเองมาเป็น ธรรมทานแก่เพื่อนนักเรียน ก็ได้สอนกันมาอย่างนี้ อยากใช้คำว่า พูดคุยกันมากกว่า เพราะว่านักเรียน มีอยู่ชั้นเดียว แล้วก็มีทุกเพศ ทุกวัย และมีศาสนิก อื่นๆ ทั้งนอกจากมาเป็นนักเรียน มาฟังธรรม ยังมาปฏิบัติธรรมแล้วก็เข้าถึงธรรม และมาสร้าง มหาทานบารมีร่วมกัน โดยลืมกันไปชั่วขณะว่า แต่ เดิมนั้น ตนเองเริ่มต้นชีวิตจากคำสอนใด และได้มา ศึกษาความรู้สากลกันอย่างนี้เรื่อยมา จาก Case Study ที่ผ่านมา กับเรื่องราวต่าง ๆ ซึ่งทยอยเล่ากันไป ก็ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงใน ชีวิตของนักเรียน บ้างก็เปลี่ยนแปลงอย่างยิ่งใหญ่ บ้างก็ค่อย ๆ เปลี่ยนแปลง และเสียงเหล่านี้สะท้อน กลับมาที่ครูไม่ใหญ่ ทำให้มีความปลื้มปีติยินดี กับการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นของนักเรียน อนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลก จากเดิมที่เคยติดเหล้าติดบุหรี่ก็เลิก เคยติด การพนันก็เลิก เคยประกอบมิจฉาอาชีวะโดยไม่รู้ ว่ามันเป็นสิ่งที่จะทำให้ไปอบาย ก็เลิกได้ ที่ขี้เกียจ นั่งธรรมะก็ขยันนั่ง จากครอบครัวอบอ้าวก็เป็น ครอบครัวอบอุ่น ลูกๆ อยู่ในโอวาท เป็นเด็กเก่งและ ดี ที่ไม่เคยรู้จักการทำบุญก็เริ่มทำบุญ ที่ทำบุญตาม อารมณ์ก็เปลี่ยนมาเป็นทำบุญสม่ำเสมอ ที่ทำตาม กำลังก็ทำเต็มกำลัง การเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่เหล่านี้ คือสิ่งที่ ทำให้ครูไม่ใหญ่ชื่นใจมาก ๆ และทำให้มีเรี่ยวมีแรง สอนกันต่อไป... ๙ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๘