วันแห่งชัยชนะ : โอวาทพระราชภาวนาวิสุทธิ์

ลูกเณรที่รักทุก ๆ รูป วันนี้หลวงพ่อ มีความปลื้มปีติ มีความสุขมาก ที่ลูกเณรมา พร้อมเพรียงกัน เพื่อที่จะมาขอขมาหลวงพ่อ ตามธรรมเนียมปฏิบัติแล้วก็มาเพื่อที่จะรับผ้า ไตรจีวรนี้เอาไว้สำหรับคลุมกายในวันที่ลูกเณร ได้ยกตนขึ้นเป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนา นี่คือชัยชนะของลูกเณร ชัยชนะครั้งแรก คือ การที่ได้ออกบวช ตั้งแต่ยังเยาว์วัย บวชแล้วก็สร้างบารมีเรื่อยมา จนกระทั่งถึง ณ วันนี้ ชัยชนะครั้งที่สอง ที่ลูกเณรจะได้บวช เป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนา เพราะว่าผู้ที่ ชนะครั้งแรก มีหลายรูปที่ไม่อาจชนะครั้งที่ สองได้เพราะลาสิกขาไปก็มี ชัยชนะครั้งที่สาม คือ การเตรียม ตัวก่อนบวช ที่หลวงพ่อได้วางเป้าหมายให้ลูก เณรทุกรูปได้บวช ๒ ชั้น เพื่ออานิสงส์ใหญ่ที่ จะบังเกิดขึ้นกับตัวของลูกเณรเอง กับโยมพ่อ โยมแม่ หมู่ญาติ และสรรพสัตว์ทั้งหลาย อีกทั้งจะได้เป็นอายุของพระพุทธศาสนา ลูกเณรผ่านขั้นตอนมา ๓ ครั้งแล้ว ที่มีชัยชนะตลอด เหลืออีกประการหนึ่ง ก็คือ ความตั้งใจที่จะ “บวชอุทิศชีวิต” ซึ่งเป็นสิ่งที่ ลูกเณรจะต้องเอาชนะให้ได้ เพราะมีหลายคน ที่มีความตั้งใจที่ดีนี้ ชนะด้วยความตั้งใจ แต่ กลับชนะไม่ตลอด ก็จะเหลืออีกข้อหนึ่ง ที่ลูก เณรจะต้องเอาชนะให้ได้ เมื่อลูกเณรตั้งใจจะบวชเป็นพระภิกษุ แล้ว ก็ให้ตั้งใจบำเพ็ญสมณธรรมให้ดีเพิ่มขึ้น ไปเรื่อย ๆ ทุกวันทุกคืน อย่าขาดเลยแม้แต่ เพียงวันเดียว เพราะว่าสมณธรรมนี้ จะเป็น เกราะคุ้มภัยให้กับลูกเณร ที่จะทำให้จิตใจ ละเอียด เกิดดวงปัญญา เกิดกำลังใจ รู้วิธีที่ จะป้องกันและพัฒนาตนเองอย่างไร ให้ห่าง ไกลจากสิ่งที่เป็นข้าศึกต่อการกุศลและพรหม จรรย์ ซึ่งจากการบวชเป็นสามเณรที่ผ่านมา ลูกเณรก็ได้ศึกษาเรียนรู้ในสิ่งเหล่านี้มาพอ สมควรแล้ว และก็ได้ฝึกตน พัฒนาตน จน ห่างไกลจากสิ่งเหล่านี้ มาจนถึง ณ วันนี้ เวลาที่เหลือก็ต้องทำให้ดียิ่งขึ้นไปอีก ถ้ากายหยาบเราไม่ไปคลุกคลีกับสิ่ง เหล่านี้ ปฏิบัติตามคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า รักษาข้อวัตรปฏิบัติและบำเพ็ญ สมณธรรมให้สม่ำเสมอ ก็จะเอาตัวรอดและ ปลอดภัย อีกทั้งมีชัยชนะได้ เป้าต่อไปก็คือ เมื่อบวชแล้ว ต้องศึกษา คำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเท่านั้น เพราะ เวลาในโลกมนุษย์มีจำกัด และความตายไม่มี นิมิตหมาย เมื่อบวชแล้วก็ตั้งใจให้ดีที่จะทำ พระนิพพานให้แจ้ง สลัดตนให้พ้นจากกองทุกข์ ลูกก็ต้องทำให้ถูกวัตถุประสงค์และความตั้งใจ ที่ดีนี้ มีนักบวชหลาย ๆ ท่าน ที่ชนะมา ตลอด แต่ว่าเมื่อบวชมาเป็นพระภิกษุแล้ว เป้าหมายก็เบี่ยงเบนไป ไปศึกษาวิชาที่ไม่ใช่ คำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า และไม่เป็น ประโยชน์ต่อชีวิตนักบวช ความตั้งใจที่ดีนั้นไม่ ถูกวัตถุประสงค์ของการบวช ที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงวางเอาไว้ว่า มีเพียงอย่างเดียว คือ สลัดตน ให้พ้นจากกองทุกข์ ทำพระนิพพานให้แจ้ง จึง ทำให้หมดเปลืองเวลาไปกับการศึกษาสิ่งที่ ไม่ใช่คำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เป็น วิชาทางโลก ที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านเรียกว่า “เดรัจฉานวิชา” เพราะฉะนั้นจิตใจก็ตกต่ำค่อย ๆ หยาบขึ้นทีละเล็ก ทีละน้อย แม้ว่าจะอ้างเหตุผลอย่างสวยงามว่า เรียนรู้ให้ทันโลกก็ตาม แต่มันเป็นเรื่องที่ไม่ จำเป็นสำหรับชีวิตนักบวช เพราะเราเรียน เพื่อพ้นโลก เรียนเพื่อให้หลุดพ้นจากกิเลสอาสวะ ถ้าเราไปเรียนวิชาของคนมีกิเลส ใจของเรา ก็จะตกต่ำ เป็นคนมีกิเลส หลาย ๆ ท่านก็ พลาดพลั้งตรงนี้ เพราะฉะนั้น เมื่อความตายไม่มีนิมิตหมาย บวชแล้วก็ต้องรีบเรียนรู้คำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เพื่อเอามาสอนตัวของเรา พัฒนา ตัวของเรา ให้สมความปรารถนาของการเป็น นักบวช เป้าหมายต่อไปก็คือ การศึกษาวิชชา ธรรมกาย ซึ่งเป็นมโนปณิธานของพระเดช พระคุณหลวงปู่ ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย หลวงพ่อก็เดินตามรอยท่าน โดยสืบสานมา จากคุณยายอาจารย์ฯ ดังที่ลูกเณรก็ได้ทราบ อย่างดีแล้ว และมีความสมัครใจที่จะศึกษา เรื่องนี้ การจะศึกษาวิชชาธรรมกายได้นั้น ต้องเข้าถึงธรรมกาย เพราะต้องศึกษาด้วย ธรรมกาย ลูกเณรก็ต้องทำให้ได้ ให้มั่นคง เพื่อไปสู่เป้าหมายในการศึกษาวิชชาธรรมกาย ในการที่จะดับทุกข์ของเราให้หมดสิ้นไปได้ อย่างน้อยก็มีเป้าหมายหลาย ๆ ข้อ ที่รอคอย ลูกเณรให้เอาชนะให้ได้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ลูกเณรก็จะได้ เป็นพระภิกษุในบวรพระพุทธศาสนาแล้ว ให้รักษากาย วาจา ใจ ของเราให้ใส ๆ ให้ตรึก ระลึกถึงธรรมะภายใน บวชให้ได้ ๒ ชั้น จะได้ มีอานิสงส์มากนะลูกนะ หลวงพ่อก็ขออำนวยพรให้ลูกเณรทุก รูป ได้สมความปรารถนาดังตั้งใจไว้ด้วยดี ที่จะบวชอุทิศชีวิต และได้ศึกษาวิชชาธรรมกาย ให้สำเร็จเป็นอัศจรรย์จงทุกประการเทอญ