เมื่อผีเข้าโยมแม่ (เรื่องผีๆ)

โยมแม่อยู่ที่ อ.สุวรรณคูหา จ.หนองบัว- ลำภู เมื่อ พ.ศ. ๒๕๔๐ โยมแม่ป่วยหนัก โยม พ่อบอกว่า เหมือนถูกผีเข้า เป็นมา ๕ - ๗ วัน แล้ว กระผมจึงบอกโยมพ่อว่า ให้เอาพระของ ขวัญจากวัดพระธรรมกาย (เป็นพระผงรุ่นเท ทองหลวงปู่วัดปากน้ำ) คล้องคอไว้ แล้ว จะไปเยี่ยม พอกระผมไปถึงบ้าน เห็นโยม แม่นอนหันหลังให้ โยมพ่อบอกว่า ตอนป่วย พาไปหาหมอ หมอเขาก็บอกว่าไม่ป่วย แต่ ทานข้าวไม่ได้ ไม่มีแรง พูดบ่นเรื่อยเปื่อยไปทั่ว สงสัยถูกผีเข้า กระผมก็คุยกับโยมป้าที่อยู่ ด้วยกันในตอนนั้นว่า ถ้าผีเข้าจะมีอาการ อย่างนี้ (ตามความคิดเห็นของเจ้าของ Case Study) คือ ๑ สายตาจะหลบ หันหน้าหนี ไม่กล้า สบตาโดยเฉพาะกับผู้มีศีลธรรม ๒ นัยน์ตาจะแข็งทื่อ ไม่มีการกะพริบ ตาบ่อยเหมือนมนุษย์ปกติ ๓ ความรู้สึกนึกคิด การพูดคุยจะไม่ใช่ ความรู้สึกนึกคิดจิตวิญญาณของคนเดิม แต่ เป็นของคนใหม่ พอพูดจบ โยมแม่พูดขึ้นว่า พวกนี้คุย อะไรกันน่ารำคาญ ผมก็คิดในใจว่า ปกติโยม แม่เป็นคนหูตึง พูดเบาๆ ทำไมได้ยิน โยมแม่ ก็บอกว่า พูดเบาๆ ก็ได้ยินหมดแหละ กระผม จึงมั่นใจว่า ผีเข้าโยมแม่จริง สมัยเด็ก ๆ กระผมเห็นเวลาหมอผี ปราบผีต้องถามชื่อผีก่อน ถ้าผีบอก แสดงว่า ผีกลัว ถ้าไม่บอกแสดงว่าผีไม่กลัว กระผม จึงเรียกโยมแม่ที่นอนหันหลังมาถามว่า ชื่อ อะไร เป็นใคร มาจากไหน ผีเข้าสิงพูดว่า เขา ไม่ให้บอก แล้วก็หันหน้าหนี กระผมก็เรียก ให้หันหน้ามาใหม่ ผีบอกว่า ถ้าแน่จริงก็มา สู้กันสิ กระผมตอบทันทีว่า OK แล้วก็เอา เหรียญปราบมารให้ดู ให้ดูรูปหลวงปู่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ กระผมพูดว่า ดูให้ชัดๆ ว่าเป็นใคร ปรากฏว่า โยมแม่ไม่ดู หลับตาปี๋ แล้วพูดว่า แสงเข้าตา มองไม่เห็น ตาจะบอด แล้วก็หัน หน้าหนี นอนเงียบไม่พูดไปเลย ไม่สนใจใคร ทั้งสิ้น กระผมก็ให้ดูเหรียญอีก จนผีกลัวมาก แต่ผียังไม่ยอมออก กระผมถามว่า รู้จักพระไหม หมายถึง ตัวกระผมเองซึ่งเป็นพระลูกชาย ผีบอกว่า ไม่รู้จัก แสดงว่าคนพูดไม่ใช่โยมแม่แน่แล้ว ผีบอกว่า ถ้าแน่ก็มาสู้กันสิ กระผมก็เลยบอก ว่าพระไม่กลัวผีนะ มีแต่ผีกลัวพระ กระผมก็ พูดเรื่องบาป - บุญ เรื่องนรก - สวรรค์ ให้ผีฟัง แต่ผีพูดว่า ไม่รู้จักบุญหรอก รู้จักแต่ฆ่าๆ พร้อมทำท่าทางด้วยมือประกอบการฆ่าให้ดู กระผมพูดลงท้ายด้วยการสร้างพระธรรมกาย ประจำตัวที่มหาธรรมกายเจดีย์ ชวนผีทำบุญ ในที่สุดผียอมทำบุญด้วย จึงรวบรวมเงินได้ จำนวนสองพันกว่าบาท คือ บอกคนโน้นคน นี้แล้วมาทำบุญด้วยกัน แล้วเขียนจองสร้าง องค์พระไว้ก่อน กระผมก็บอกให้ผีที่เข้าสิงอนุโมทนา- บุญ แต่ผีนั่งเฉยๆ เพราะทำไม่เป็น กระผม จึงสอนให้อนุโมทนา จึงทำเป็น กระผมก็ถาม ชื่อผี เพื่อจะกรอกชื่อ จะได้อุทิศบุญไปให้ แต่ ผีบอกว่า เขาไม่ให้บอก กระผมพูดว่า ถ้าไม่ บอก เวลาอุทิศบุญก็จะไม่ได้รับบุญ ในที่สุด ผีจึงบอกว่า ชื่อ “ผง” โยมพ่อโยมแม่ทั้งหลาย ถึงกับร้อง อ๋อ ปู่ผงนี่เอง อดีตเคยเป็นหมอ ปราบผีในเขต ๔ ตำบล ถ้าผีเข้าคนไหนล่ะก็ ไปบอกคนอื่นไม่ยอมหาย แต่ถ้าบอกปู่ผงแล้ว หาย ก็ถามนามสกุลต่อไป นามสกุลเดียวกับ โยมแม่ของผมครับ แล้วถามอายุเท่าไร ผีบอก ๘๕ ปี ถ้ารวมกับตอนตายแล้วถึงปัจจุบันอายุ ประมาณ ๑๓๐ ปี กระผมเขียนใบสร้างพระเสร็จแล้ว ให้ผี อธิษฐานอยู่พักหนึ่ง แล้วก็ให้ถวายคืนผม พอ ถวายเสร็จ ผีก็พูดว่า เย็นกายสบายใจดีมาก ยิ้ม และร้องรำทำเพลง มีแววตาสดใส มีแรง ขึ้นมาก ผีพูดว่า ขณะนี้ที่โคกตูมภูน้อยกำลัง มีการละเล่นตีกลองเถิดเทิงสนุกมาก คนก็มา มากมาย (คนในที่นี้ หมายถึง ผีในภูมินั้น) ที่ โคกตูมภูน้อยนี้เป็นดงป่าไม้ ชาวบ้านเชื่อกัน ว่า ที่นี่มีผีดุ ฆ่าคนตายมาแล้วหลายศพ ใคร ไปถางป่าทำไร่ทำสวนไม่ได้ ต้องตายทุกคน และทุกวันพระชาวบ้านจะได้ยินเสียงกลอง ดังเป็นประจำ โยมแม่เคยพูดว่า มีมีดจ่อคอ กระผมคิด ว่า ผีคงเอามีดจ่อคอโยมแม่จริง และกระผม อยากจะให้ผีออกจากร่างโยมแม่ ตอนนั้นที่ คอโยมแม่มีพระของขวัญอยู่ ๒ องค์ กระผม จึงเอาเพิ่มอีก ๑ พวง ประมาณ ๕ องค์ ผี บอกว่า กลายเป็นมีดอีโต้จ่อคอแล้ว กระผม จึงใส่เพิ่มอีก ๑ พวง รวมเป็น ๓ พวง ผีบอก ว่ากลายเป็นมีดอีโต้เชือดคอขาดแล้ว พร้อม กับร้องเสียงหลงดังลั่น พร้อมกับเอามือจับคอ ตนเองนอนดิ้นแด่วๆ เหมือนคนถูกมีดเชือด คอจริง ๆ กระผมคิดในใจว่า โยมแม่เราตาย แน่เลย จนลืมคิดว่าเป็นผีเข้า จึงรีบเอาพระ ของขวัญออกจากคอทันที ๑ พวง โยมแม่ก็ เอามือจับคอตนเองพูดว่า นึกว่าคอขาดแล้ว เหลือแค่มีดอีโต้จ่อคออยู่ กระผมคิดว่าที่ผีไม่ออกเพราะมีพระ คล้องคอไว้ จึงให้ถอดออกให้หมด แล้วคล้อง คอใหม่ ในที่สุดโยมแม่ก็นั่งคอตกก้มหน้า เงียบอย่างเดียว แล้วอาการก็ดีขึ้นจึงไปทำบุญ ที่วัดใกล้บ้าน ต่อมาผีก็ไม่มาอีกแล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นกับโยมแม่นั้นเป็นผีหรือ เป็นอะไรครับ ถ้าเป็นผีจริง เป็นผีประเภทไหน ลักษณะเป็นอย่างไร ใช่