ตาขำปากเป็ด (ความเชื่อกับความใช่)

ลูกเคยทำของหาย คุณยายของลูกก็ แนะนำว่า ถ้าของหายให้ตาขำปากเป็ดช่วยหาสิ ตาขำปากเป็ดเป็นกายละเอียด เขาสามารถ หาของที่หายไปให้เจอได้ทุกอย่าง โดยการ เรียกชื่อเขา ตาขำปากเป็ดๆ ไปเรื่อย ๆ แล้ว นึกภาพของที่หายไว้ในใจให้ชัด ลูกก็ลองทำตามดู ปรากฏว่าหาเจอ จริง ๆ บางทีเจอแบบไม่น่าเชื่อเช่น บางทีเรา หาของที่หายไปบนชั้น มองหาแล้วมองหา อีกไม่เจอจนอารมณ์เสีย แต่พอบอกตาขำ เท่านั้นแหละ ก็เหลือบไปเห็นของที่หายไป บนชั้นนั้นจริง ๆ คุณยายเคยเล่าให้ฟังว่า บาง คนทำแหวนเพชรหายไปตั้งนานมากแล้ว พอ บอกตาขำปากเป็ด สักครู่เจอแหวนเพชรมา อยู่บนเตียงเลย กรณีเจอของที่หายไปแล้ว ต้องมีข้อ แลกเปลี่ยนให้ตาขำปากเป็ด คือ ต้องเอา มะขามเปียก ๑ เม็ด คลุกกับเกลือ แล้ววาง ไว้ให้ตาขำนอกชานบ้าน หรือที่โล่งแจ้ง แล้ว บอกตาขำปากเป็ดให้มารับไป ทำอย่างนี้เพื่อ เป็นการตอบแทนที่ช่วยหาของให้ แต่ถ้าไม่ทำ ก็จะทำให้มีอาการปวดท้อง ตาขำปากเป็ดมีจริงหรือไม่ เป็นใคร ทำไมต้องมาทำหน้าที่หาของหาย และชอบกิน แต่มะขามคลุกเกลือด้วยคะ และการหาของ ด้วยวิธีที่เรียกชื่อตาขำปากเป็ดไปเรื่อย ๆ ดีหรือไม่ ควรเลิกไหมคะ คุณครูไม่ใหญ่ : ตาขำปากเป็ดไม่มีจริง เป็นเพียงนิทาน พื้นบ้านที่ผู้เฒ่าผู้แก่แต่งขึ้นมา เพื่อให้คนที่ กำลังหาของ แล้วอารมณ์กำลังไม่ดีนั้นให้ ใจเย็นๆ อารมณ์ดีขึ้น พออารมณ์ดีขึ้นก็จะ หาของที่หายเจอ เพราะนึกถึงภาพของหาย ให้ชัดด้วยใจสบาย แล้วนึกว่าเราไปลืมไว้ ที่ไหน ค่อยๆ นึกไปเรื่อย ๆ ส่วนเรื่องมะขาม คลุกเกลือก็เป็นเรื่องที่ผูกเสริมเข้ามาทำให้ เกิดความเชื่อมั่น น่าเชื่อถือยิ่งขึ้น แต่พอเราไม่ ให้แล้วปวดท้องเพราะความกังวลของเราเอง การหาของด้วยวิธีนี้จะทำให้งมงาย ไม่เกิดประโยชน์อะไร สู้ใจเย็นๆ ค่อยๆ หา ค่อยๆ นึกว่า เราลืมไว้ตรงไหนจะดีกว่า วิธี แก้ไขที่ดี คือ จัดบ้านให้เรียบร้อย เวลาหยิบ ก็ง่าย หายก็รู้ ดูก็งาม ตามก็เจอ นี่คือวิธีแก้ ของหายที่ดีที่สุด ๒๗ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๗