ขอแสดงอาบัติ ข้อ๑.วัดพระธรรมกายเป็นวัดทุนนิยม ข้อ๒.วัดพระธรรมกายไม่ทรงเอกลักษณ์ความเป็นพุทธ ข้อ๓.วัดพระธรรมกายจัดหาเงินทุนแบบแชร์ลูกโซ่ (เข้าใจให้ถูกต้อง)

ขอแสดงอาบัติ ข้อ๑.วัดพระธรรมกายเป็นวัดทุนนิยม ข้อ๒.วัดพระธรรมกายไม่ทรงเอกลักษณ์ความเป็นพุทธ ข้อ๓.วัดพระธรรมกายจัดหาเงินทุนแบบแชร์ลูกโซ่   มีพระกัลยาณมิตรรูปหนึ่งเขียนจดหมายมา ท่านใช้คำว่า“ขอแสดงอาบัติ” กับคุณครูไม่ใหญ่ ที่จริงอยากอ่านตามลำพัง แต่มีหลายข้อที่ท่านเขียนมาอาจจะไปตรงกับใจใครบางคน จะได้ถือโอกาสตรงนี้ชี้แจง ทำความเข้าใจกันสักนิด   ที่จริงถึงไม่ได้แสดงอาบัติ หรือขอขมาก็ให้อโหสิไปหมดแล้วเพราะครูไม่ใหญ่อยากจากโลกนี้ไปอย่างใจใส ๆ ไม่มีเวร ไม่มีภัยกับใคร แต่นี่เป็นความงามของพุทธบุตรที่ท่านเมื่อมีความรู้สึกที่ดีเกิดขึ้นแล้ว ท่านจะแสดง ไม่ปกปิด จะเปิดเผย เพื่อความบริสุทธิ์บริบูรณ์ เพราะท่านมีพระนิพพานเป็นเป้าหมาย   นี่ก็เป็นสิ่งที่ท่านเขียนมาย่อ ๆ ว่า   ท่านเคยมีอคติในใจ ที่ยังไม่กล้าบอกกับใครในส่วนลึกก้นบึ้งหัวใจ ซึ่งอาจจะไปตรงกับความคิดของคนอื่น ๆ ที่มีต่อวัดพระธรรมกายก็พูดง่าย ๆ กับครูไม่ใหญ่นั่นแหละ แต่เขามักจะเหมารวม ๆ เป็นวัดพระธรรมกาย ไม่รู้เป็นยังไง   ที่จริงว่าครูไม่ใหญ่โดยตรงจะดีกว่า เพราะว่า “พระธรรมกาย” บาปนะ เพราะคำว่า “ธรรมกาย” เป็นคำสูง หมายถึงพระพุทธเจ้าที่อยู่ภายในตัว หมายถึง พระรัตนตรัย เพราะฉะนั้นถ้าใครรู้สึกไม่ชอบหน้าครูไม่ใหญ่ ก็ขอให้ใช้ตรง ๆ เลย ธัมมชโยบ้างอย่างนั้น อย่างนี้ อะไรก็ว่าไปเถอะ ครูไม่ใหญ่ไม่ถือ ไม่เอาเรื่องเอาราวกับใคร มันไม่มีเวลาจะไปคิดเรื่องเหล่านี้ เวลาที่เหลืออยู่อยากจะได้บุญ อยากจะทำงานพระศาสนา   คำถามของท่านมี ๓ ข้อ ข้อ ๑ วัดพระธรรมกายเป็นวัดทุนนิยม เมื่อมีปัญหาเกิดขึ้นทางวัดจะหาวิธีแก้ด้วยเงินอย่างเดียว   วัดพระธรรมกายไม่ใช่วัดทุนนิยมนะ เป็นวัด “บุญนิยม” คือ นิยมเรื่องสร้างบุญ สร้างบารมี ชวนเขาไปเรื่อย ๆ นั่นแหละ   ข้อ ๒ วัดพระธรรมกาย เป็นวัดไม่ทรงเอกลักษณ์ความเป็นพุทธ เช่น สร้างโบสถ์ไม่เหมือนวัดทั่ว ๆ ไป ผมคิดว่า เมื่อรวมคนได้มาก ๆ ก็กลายเป็นคริสต์ เอาไม้กางเขนไปปักกลางช่อฟ้า   ตอนที่ให้สถาปนิกออกแบบ บอกวัตถุประสงค์ไปว่า อยากได้โบสถ์ที่แข็งแรง ใช้ประโยชน์ได้เต็มที่ เสร็จเร็ว ประหยัด ถ้าพังก็ซ่อมง่าย ถ้าสร้างโบสถ์ที่วิจิตรงดงาม มันก็ดีนะ ใจประณีต แต่จะเสียเวลานาน ใช้เงินเยอะ ใช้ประโยชน์ได้ไม่เต็มที่ เวลาพังก็ซ่อมยาก เพราะช่างที่เกิดมาสร้าง ไม่เกิดมาซ่อมอีก ทีนี้ถ้าเอาคนรุ่นหลังมาซ่อม มันก็หัวมงกุฎท้ายมังกร กลัวจะต่อกันไม่ติดเขาก็เลยออกแบบมาให้ดูหลายแบบ ก็เลือกเอาแบบนี้ ตรงสเปกเร็ว เรียบง่าย ทำความสะอาดง่าย พังซ่อมง่าย ใช้เงินไม่เยอะใช้ประโยชน์ได้เยอะ จึงได้โบสถ์แบบนี้มา   ข้อ ๓. วัดพระธรรมกายเป็นวัดที่จัดหาเงินเข้าวัดแบบแชร์ลูกโซ่คนไปหาเดินสายจะได้ค่าตอบแทนเป็นเปอร์เซ็นต์ให้หัวหน้าสายแต่ละคนที่มีเงินเข้าวัดเยอะ   ขอกราบเรียนพระเดชพระคุณให้ทราบเลยว่า อย่าว่าแต่วัดไม่ให้เงินสักสลึงเลย เขายังต้องเสียเงินมหาศาลเพื่อทำบุญเสียอีกบางคนเอาชีวิตเป็นเดิมพันไปทำงานสร้างบารมี บางคนถึงกับเสียชีวิตบางคนบาดเจ็บ แต่ส่วนใหญ่จะเสียทรัพย์ แล้วก็อะไรเยอะแยะไปหมดเลย ถ้าได้เห็นวิธีการทำงานของทีมงานแต่ละคนที่กระจายกันอยู่ทั่วประเทศมีแต่จะชื่นชมอนุโมทนา   ผู้เฒ่าผู้แก่นั่งซ้อนรถมอเตอร์ไซค์ไปบนถนนลูกรังที่เป็นหลุมเป็นบ่อ ทั้งฤดูร้อน ฤดูฝน ฤดูหนาว ตากแดดกันหัวแดง บางทีนั่งรถไปหล่นลงมาก็มี บ้างก็เดินฝ่าเปลวแดด ใบหน้าไม่ได้สวยเลยสักคน ทั้งร้อน ทั้งเหนื่อย แต่ทุกคนก็หยัดสู้ เพราะอยากได้บุญ   บางคนไม่สบาย ก็ยังออกไปทำหน้าที่ ป่วยเป็นมะเร็งให้คีโม ผมร่วง หนังศีรษะไม่มีผมมาปกป้อง ระหว่างแดดที่แรงกล้ากับหนังศีรษะ ผิวหนังลอกไปหลายสิบแผ่น เหงื่อโทรมกาย แต่ดวงใจเบิกบาน ยิ้มแย้มแจ่มใส   บางคนต้องข้ามน้ำข้ามทะเล ไปเกาะกลางทะเลก็มี บ้างก็ขึ้นเขาลงห้วย ลำบากทั้งลูกพระ ลูกเณร ลูกอุบาสก ลูกอุบาสิกาแล้วก็ลูกทุก ๆ คนที่ออกไปทำหน้าที่อย่างเอาชีวิตเป็นเดิมพันไม่ได้เห็นแก่ความยากลำบาก เพียงเพื่อจะไปบอกให้ผู้มีบุญที่กระจัดกระจายกันว่า มาสร้างบุญกันเถิด เราเกิดมาเพื่อสร้างบารมีมาทำพระนิพพานให้แจ้ง ชวนทุกคนให้มาถึงธรรม ไปบอกเขาว่าในตัวเรามีพระรัตนตรัยในตัว ให้แสวงหาพระในตัว อย่าตายฟรีเลย เพียงเพื่อจะไปบอกเขาอย่างนี้   เพราะฉะนั้น ไม่ใช่แบบแชร์ลูกโซ่ และแชร์เป็นยังไงครูไม่ใหญ่เล่นไม่เป็น ไม่รู้จัก ได้ยินแต่เขาลงหนังสือพิมพ์ แล้วเขาก็ถวายข้อหาอย่างนี้มาให้ เรื่องโซ่ตรวนนี่ ไม่ชอบเลยจริง ๆ จะเป็นพ่อโซ่ แม่โซ่ หรือลูกโซ่ก็ตาม   เงินที่ได้มาก็นำมาทำงานพระศาสนา เพราะทุกอย่างมีค่าใช้จ่ายทั้งนั้น นั่งเฉย ๆ แค่เราหายใจเข้าออกก็เสียค่าใช้จ่ายแล้วเพราะเราจะต้องมีชีวิตอยู่จึงหายใจได้ จะมีชีวิตอยู่ได้ต้องมีอาหารอาหารไม่ได้หล่นลงมาจากฟ้า มันก็มีค่าใช้จ่าย กว่าจะมาถึงมือถึงท้องได้ มันจ่ายกันมาตลอดสายเลย   ท่านถามมา ๓ ข้อ ก็เลยถือโอกาสตอบตรงนี้   ๑๓ เมษายน พ.ศ. ๒๕๔๗