ควรปฏิบัติตัวอย่างไรเมื่ออยู่ในมหาวิทยาลัย (คิดถึงคุณยายอาจารย์ฯ)

ควรปฏิบัติตัวอย่างไรเมื่ออยู่ในมหาวิทยาลัย   ธทญ. : พระอาจารย์เล่าว่าสมัยที่หลวงพ่อไปเรียนธรรมะกับคุณยายขณะอยู่บนรถเมล์ หลวงพ่อจะทำสมาธิไปด้วยอยากขอคำแนะนำหลวงพ่อ เนื่องจากชีวิตประจำวันที่ต้องไปเรียนในมหาวิทยาลัย ต้องนั่งรถเมล์ในกรุงเทพฯเป็นเวลานาน ๒ - ๓ ชั่วโมงค่ะ   หลวงพ่อ : หลวงพ่อรักธรรมะมาก ในใจหลวงพ่อตอนนั้น มีแต่คุณยายกับธรรมะเท่านั้น ไม่มีเรื่องอื่นเลย นั่งรถเมล์จากบางเขนไปวัดปากน้ำต้องนั่งรถถึง ๓ ต่อ บางครั้งไปลงปากคลองตลาดก็ต้องนั่งเรือ แล้วแต่จะไปทางไหน หลวงพ่อก็ไม่รู้จะไปดูอะไร สองข้างทางไม่มีอะไรน่าดู มีแต่คนสัตว์สิ่งของ ก็ดูองค์พระในตัวดีกว่า ก็เลยหลับตาดูองค์พระไปเรื่อย ๆ มีความรู้สึกแป๊บเดียวเท่านั้น ลืมตาอีกทีถึงตลาดหมอชิต ลืมตาอีกทีถึงสนามหลวง หลับตาลืมตาอีกทีถึงตลาดพลูแล้ว คือหลับตามองดูองค์พระภายในแล้วมีความสุขใจสบาย ก็เลยไม่รู้จะไปดูอย่างอื่นทำไม หลวงพ่อก็ทำอย่างนี้   ธทญ. : เนื่องจากทุกวันนี้รถเมล์ขับซิ่งมากกลัวว่าเวลายืนหรือนั่งทำสมาธิแล้วเกิดรถเบรกกะทันหันกลัวจะไถลไปข้างหน้าเจ้าค่ะ   หลวงพ่อ : หลวงพ่อว่า รถสมัยนั้นกับสมัยนี้มันก็เหมือน ๆ กันนะมีอยู่คราวหนึ่งรถชนกัน หรือเกิดอุบัติเหตุอย่างไรไม่ทราบ รถที่นั่งมันเข้าไปในร้านก๋วยเตี๋ยว เก้าอี้มันพับ ๆ เข้ามา แล้วมาจ่อที่ผู้หญิงที่นั่งข้าง ๆ เขาก็ไม่เจ็บนะ แต่เขาเป็นลมไปเลย ในรถมีคนไม่เจ็บอยู่ ๒ - ๓ คน มีหลวงพ่อและคนที่นั่งข้าง ๆ ส่วนกระเป๋ารถกระเด็นหลุดไปเลย   หลวงพ่อก็แปลกใจตัวเอง ทำไมตอนนั้นเราเป็นแบบนั้น คือไม่รู้สึกตื่นเต้น ตกใจอะไรเลย ใจมันนิ่ง ๆ มีความสุขอยู่ข้างใน แล้วก็ลงจากรถไปขึ้นรถต่อมาหาคุณยายเลย ตอนนั้นก็ไม่ได้นึกอัศจรรย์นะแต่พอมานึกย้อนหลังแล้วแปลก ทำไมเราเป็นอย่างนี้นะ   ๑๑ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๑