คุณยายมักน้อยสันโดษ (คิดถึงคุณยายอาจารย์ฯ)

คุณยายมักน้อยสันโดษ   ธทญ. : ลูกอยากเป็นคนมักน้อยสันโดษแบบคุณยายต้องทำอย่างไรคะ   หลวงพ่อ : ใจต้องไม่ติดข้องในสิ่งใดเลย ไม่ติดคนสัตว์สิ่งของ ไม่ติดกะโหลกกะลา ใจเกลี้ยง ๆ นิ่ง ๆ มันถึงจะดิ่งเข้ากลางไปสุดสายกลาง   ความสันโดษ มักน้อย แสดงถึงภูมิปัญญาของคน คือรู้ว่าอะไรคือสิ่งจำเป็นจริง ๆ สำหรับชีวิต ซึ่งพระพุทธเจ้าสรุปแล้วมีอยู่แค่ ๔ อย่าง คือ อาหาร เครื่องนุ่งห่ม ที่อยู่อาศัย และยารักษาโรค แค่นี้เพียงพอแล้วที่จะเดินทางไปสู่ที่สุดแห่งธรรม   แต่ถ้าหากว่า ภูมิปัญญาหย่อนลงมา ก็จะคิดฟุ้งซ่านต่อไปต้องมีปัจจัยที่ ๕ ที่ ๖ ที่ ๗, ๘, ๙, ๑๐ เรื่อยไปเลย ยิ่งคิดอย่างนั้นใจยิ่งหยาบ แล้วยิ่งออกจากกลางไปติดกะโหลกกะลา ติดอะไรสารพัด มันก็หมดเวลาไป   เพราะฉะนั้น ความสันโดษ มักน้อย คือสัญลักษณ์ของผู้มีภูมิปัญญา คือรู้ว่าความจำเป็นของชีวิตมีแค่นี้ และรู้ว่าชีวิตมีวัตถุประสงค์เพื่ออะไร ความสันโดษจึงมีความจำเป็น   คุณยายรู้ตรงนี้ ท่านถึงไม่เอาอะไรเลย มีสมบัติมากก็มีเครื่องกังวลมาก ท่านก็เอาพอดี ๆ ของท่าน   จะรู้ว่าแค่ไหนพอดี ต้องเมื่อใจไปอยู่ ณ จุดที่พอดีภายในแล้วเราจะรู้เลยว่า เรามีที่แค่นี้ เราสามารถแสวงหาความสุขได้ ไม่มีเหงา ไม่มีเศร้า ซึม เครียด เบื่อ กลุ้ม เราไม่มีเลย มีแต่จิตที่ขยายเบิกบาน เข้าไปสู่ภายใน สู่ความรู้ที่ไม่มีขอบเขต   ๑๒ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๑