บุญใหญ่ปิดอบายอีกแล้ว (การสั่งสมบุญนำสุขมาให้)

บุญใหญ่ปิดอบายอีกแล้ว   ภิกษุ : ช่วงที่บอกบุญเสาเข็มวิหารหลวงปู่วัดปากน้ำมีโยมถาม ผมก็บอกไปว่า บุญใหญ่มากเลยแล้วก็อธิบายไปหลายอย่างเขาบอกตั้งใจว่าจะทำ แต่ขอถามนิดหนึ่งว่าตั้งแต่บุญกฐินยาย บุญสร้างพระมหาธรรมกายเจดีย์เสาเข็มพระมหาธรรมกายเจดีย์แล้วก็มาถึงองค์พระ มาเสาเข็มวิหารหลวงปู่ทุกบุญก็บอกว่า “บุญใหญ่” คืออยากจะทราบว่า บุญไหนใหญ่กว่ากันครับแล้วทำไมทำบุญที่วัดพระธรรมกายจะต้องบุญใหญ่ปิดอบายทุกครั้งครับ   หลวงพ่อ : ก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ นะ เพราะคนจะไปอบายต้องไปด้วยจิตที่เศร้าหมอง ไม่ผ่องใส มีอกุศลกรรม จิตมืดดำก็ไปอบายแต่มาทำบุญที่วัด จิตผ่องใส ไม่เศร้าหมอง เพราะฉะนั้นจึงปิดประตูอบาย มีสุคติเป็นที่ไป   บุญไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย แต่ก็ไม่ใช่ไปทำบาปใหม่นะหมายความว่า ทำบุญแล้วก็รักษาบุญนี้ไปจนกระทั่งหมดอายุขัย   ส่วนคำว่า “ใหญ่” เนื่องจากคำที่จะเอาไปเปรียบเทียบกับสิ่งนั้น ภาษามันมีความจำกัด เหมือนกินข้าวก็มีความสุข เตะบอลก็มีความสุข ไปทะเลก็มีความสุข เที่ยวบาร์ก็มีความสุข นั่งธรรมะก็มีความสุข ไม่รู้ว่าสุขไหนจะใหญ่กว่ากัน เอาไปใช้ปนกันหมด มันจนด้วยภาษาที่จะนำมาอธิบาย   และจริง ๆ บุญใหญ่ทุกบุญ กฐินก็ดี พระมหาธรรมกายเจดีย์ก็ดีมหาวิหารก็ดี ทุกอย่างเป็นสิ่งเกี่ยวเนื่องเป็นบุญอันเดียวกัน แต่ว่าแบ่งประเภท ทำกฐินก็เอาไปทำสิ่งนั้น หรือสร้างพระมหาธรรมกายเจดีย์ก็ดี มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี หลวงปู่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญก็ดี ก็เพื่อที่จะขยายวิชชาธรรมกายไปสู่ชาวโลก   เพราะฉะนั้น คือเส้นทางเดียวกัน บุญใหญ่อันเดียวกัน แต่แบ่งประเภทในการทำ แยกออกจากกันไม่ได้ เหมือนเพชรที่มีทั้งสีทั้งแวว ทั้งเนื้อ ไปพร้อม ๆ กัน สีเขียว สีเหลือง สีแดง แววใส เนื้อดีแข็ง เวลาเรียก เราเรียกคนละอย่าง แต่ว่ามันรวมอยู่ในอันเดียวกันเส้นทางเดียวกัน เพื่อวัตถุประสงค์เดียวกัน   ๑๗ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๓๙