นั่งสมาธิแล้วเป็นบ้าจริงหรือ (สมาธิจำเป็นสำหรับชีวิต)

นั่งสมาธิแล้วเป็นบ้าจริงหรือ   สาธุชน : บางคนไม่กล้านั่งสมาธิเพราะกลัวว่าจะเป็นบ้าครับ   หลวงพ่อ : ปัจจุบันนี้ที่ละเลยเรื่องการปฏิบัติ เพราะกลัวว่านั่งแล้วจะเป็นบ้าบ้าง ที่นั่งแล้วเป็นบ้าไม่ใช่อะไร แต่เพราะคนบ้ามานั่ง หรือประเภทมีเชื้อบ้าอยู่ก่อนแล้ว ตอนที่เชื้อยังไม่กำเริบยังไม่สำแดงออกก็ดูปกติ พอสำแดงออกมาตอนนั่งสมาธิก็เลยเหมาว่า นั่งสมาธิแล้วเป็นบ้า ที่จริงมีเชื้อมาก่อนแล้ว   หรือบางคนนั่งแล้วไปเห็นภาพต่าง ๆ ตอนที่จิตยังไม่บริสุทธิ์ ยังหยุดนิ่งไม่สนิท เห็นภาพที่เก็บสั่งสมไว้ในจิต มันฉายมาเป็นนิมิตหลอน เห็นโน่น เห็นนี่ เป็นภาพที่น่ากลัวบ้าง ออกมากลัว แล้วก็ไปเล่ากันต่อ ๆ ว่า ระวังนะ นั่งแล้วจะเห็นนั่น เห็นนี่เห็นภาพที่น่ากลัว คนที่ไม่ได้นั่ง ได้ยินได้ฟังเข้า ก็กลัวตามไปด้วยทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้นั่งเลย ซึ่งถ้าจิตบริสุทธิ์จริง ๆ เห็นพวกนี้จะเฉย ๆ ก็เหมือนเห็นมนุษย์ธรรมดา ๆ อย่างนี้ แต่รูปร่างพิกลพิการกว่าเล็กน้อยบางประการอย่างมากมาย แต่อารมณ์ที่จะไปเห็นอย่างนี้ใจต้องใส ต้องนิ่ง ไม่มีความกลัวอยู่ แต่อารมณ์ที่ยังมีความกลัวอยู่แสดงว่าจิตยังไม่บริสุทธิ์ ยังเป็นนิมิตเลื่อนลอย ยังไม่ใช่ของจริง   บางแห่งก็เหมาว่า นิมิตทั้งหมดเป็นนิมิตเลื่อนลอย ไม่ควรยึดติด อย่าไปติดนิมิต ที่จริงนิมิตจริงก็มี นิมิตเลื่อนลอยก็มีเหมือนเราลืมตามอง ก็ยังเคยเห็นของลวงเป็นของจริงก็มี นี่ก็เช่นเดียวกัน แต่แทนที่จะเป็นตามนุษย์ กลับเป็นอีกตาหนึ่ง แต่ถ้าถึงธรรมจักขุก็จะเห็นอะไรไปตามความเป็นจริง   หรือบางทีเขานั่งสมาธิแล้วหมดอายุขัยพอดี นั่งตายขึ้นมาก็เหมาว่า ระวังนะ นั่งสมาธิเดี๋ยวตาย นั่งแล้วไปไม่กลับ หลับไม่ตื่นฟื้นไม่มี ก็เลยเกิดความกลัวขึ้นมา แต่จริง ๆ แล้ว ถ้าหมดอายุขัยไม่นั่งก็ตาย นอนก็ตาย ยืนก็ตาย เดินหรือวิ่งหกคะเมนตีลังกาก็ตายหมด   ความจริงแล้วสมาธิเป็นสิ่งควรทำ หลวงพ่อเสียดายวันเวลาของแต่ละคนที่ปล่อยให้ผ่านไปเปล่า ๆ ทั้งที่ใจร่ำร้องอยากหาความสุข แต่การดำเนินชีวิตของตัวไปแสวงหาความทุกข์ทั้งสิ้นเพราะไม่รู้ว่า สุขที่แท้จริงมีลักษณะอย่างไร อยู่ตรงไหน จะเข้าถึงได้อย่างไร ความสุขมีอารมณ์อย่างไร มีอาการอย่างไร ยังไม่รู้กันเลยแต่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงผ่านมาหมดแล้ว จึงได้สรุปรวมว่า   นตฺถิ สนฺติปรํ สุขํ สุขอื่นนอกจากใจหยุดใจนิ่งไม่มี   เสียดายขี้เกียจนั่งสมาธิกัน ไม่รู้ว่าขี้เกียจไปทำไม ซึ่งนั่งมันดี มันสบาย ไม่ต้องคิดอะไรเลย แค่นั่งเฉย ๆ แค่นั้นเอง แค่นี้ทำไม่ได้ แล้วจะไปช่วยอะไรได้   นั่งเสียเถิดประเสริฐนัก เพราะที่พึ่งที่ระลึกที่แท้จริงมีพระรัตนตรัยเท่านั้น พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ๓ อย่างนี้เป็นที่พึ่งที่ระลึกที่แท้จริงของตัวเราและของสรรพสัตว์สรรพสิ่งทั้งหลาย   ๑๐ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๔๗