พระของขวัญวัดปากน้ำรุ่น

พระของขวัญวัดปากน้ำ รุ่น ๑ ลูกได้มากราบหลวงปู่ฯ ที่วัดปากน้ำภาษีเจริญเป็นครั้งแรก เพราะคุณป้าเป็นคนพามา พอมาถึงหลวงปู่ท่านก็เมตตาลูกมากได้มอบพระของขวัญวัดปากน้ำรุ่น ๑ ให้ลูก   ลูกเก็บพระของขวัญนี้ห้อยคอพกติดตัว แต่พอห้อยไปพระผงยุ่ยละลายน้ำง่าย ลูกจึงคิดในใจว่า “หากพระผงยุ่ยสลายหมด ลูกจะทำอย่างไร ลูกเกิดปิ๊งไอเดียว่า ถ้าอย่างนั้นเราขูดเอาเนื้อองค์พระบางส่วนกินเข้าไปในตัวเลยแล้วกัน องค์พระจะได้อยู่กับเราไปตลอดชีวิต แม้กาลเวลาผ่านไป ยุ่ยไปก็ไม่เป็นไร   เมื่อลูกคิดดังนี้ จึงขูดพระผงจากทางด้านหลัง แล้วกินไปนิดหนึ่ง จากนั้นลูกก็รู้สึกสบายใจว่ามีพระในตัวลูกแล้ว และต่อมาด้วยความสะเทิ้นน้ำสะเทิ้นบกของลูก พระของขวัญก็ได้ยุ่ยละลายไปจนหมดจริงๆ ตอนนี้ลูกก็เหลือแต่พระผงรุ่น ๑ อยู่ในท้องเท่านั้น   การที่ลูกขูดพระผงเข้าปากไปนิดหนึ่งจะบาปไหม ทำไมช่วงนั้นลูกถึงคิดแบบนี้และตอนนี้พระที่กินเข้าไปช่วยชีวิตลูกในปัจจุบันได้อย่างไร และทำไมพระของลูกต้องละลายไป เป็นเพราะกรรมอะไรของลูกหรือไม่ ทำไมพระของขวัญหลวงปู่ถึงศักดิ์สิทธิ์มากคะ   คุณครูไม่ใหญ่ การที่ลูกขูดพระผงเข้าปากไปนั้น ก็ไม่เป็นบาป ที่คิดอย่างนั้น ก็เพราะตอนนั้นยังเป็นเด็ก ยังไม่มีความรู้อะไร จึงยังไม่รู้ว่าอะไรควร อะไรไม่ควรจ้ะ เพียงแต่ศรัทธาที่เกิดขึ้นในตอนนั้นไม่ประกอบไปด้วยปัญญาเท่าที่ควร คือคิดได้แค่นั้นก็เลยทำอย่างนั้น ซึ่งถ้าจะให้ดีควรนึกถึงภาพองค์พระที่เป็นสี่เหลี่ยมไว้ในศูนย์กลางกายบ่อยๆ แล้วภาวนา สัมมา อะระหัง ให้เห็นภาพท่านติดตาติดใจ พอเราอธิษฐานจิตเสียงก็จะดังก้องเข้าไปในอายตนนิพพาน ผู้สร้างพระของขวัญก็จะส่งความศักดิ์สิทธิ์ สอดความศักดิ์สิทธิ์มาให้ ส่งผังสำเร็จที่อธิษฐานมาซ้อนๆ แก้ความไม่สำเร็จ ออกไป แล้วก็ส่งผังสำเร็จลงมา คล้ายๆ ชาร์จ แบตเตอรี่ลงมาอย่างนี้   พระที่กินเข้าไปแล้วในตอนเด็ก จะช่วยลูกได้เต็มที่ต่อเมื่อลูกนึกถึงพระของขวัญเต็มองค์ไว้ในศูนย์กลางกาย   พระของขวัญของหลวงปู่ศักดิ์สิทธิ์มาก เพราะพระนิพพานนับไม่ถ้วนลงซ้อนความศักดิ์สิทธิ์ตลอดเวลาแม้กระทั่งบัดนี้ ยิ่งถ้ามีผู้ทำวิชชาได้มาทำต่อด้วย อาศัยกายมนุษย์ซ้อนเข้าไปด้วย ยิ่งไปกันใหญ่เลย แล้วยิ่งผู้ที่เป็นเจ้าของมีความเคารพเลื่อมใส นึกถึงท่านอยู่ตลอดเวลา ความศักดิ์สิทธิ์ก็ยิ่งทวีคูณเหมือนเติมความศักดิ์สิทธิ์ยิ่งๆ ขึ้นไป นี่จึงไม่ใช่เรื่องพอดีพอร้าย แต่เป็นเรื่องสำคัญจ้ะ   ๗ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๘