โรคเกาต์

โรคเกาต์ คุณตาของลูกอดีตเคยเป็นกำนัน และเคยมีอาชีพเป็นพรานล่าสัตว์ ในวัยชราคุณตาได้ล้มป่วยลงด้วยโรคอัมพฤกษ์และโรคเกาต์จนเดินไม่ได้   ตั้งแต่ลูกจำความได้ก็เห็นคุณตานอนร้องครวญครางอยู่แต่ในห้องมืดๆ ลุกไปไหนไม่ได้ ต้องมีคนคอยดูแลตลอด ตามข้อเท้าหัวเข่าของคุณตามีตุ่มโปนๆ ออกมาประมาณเท่าไข่นกกระทาเกาะกันเป็นก้อน ส่งกลิ่นเหม็นออกมาจากในห้อง คุณตาป่วยทรมานอยู่หลายปี จนกระทั่งตัวลูกอายุประมาณ ๑๐ขวบ คุณตาจึงเสียชีวิต   ตาของลูกตายแล้วไปไหนคะ ได้รับบุญที่ลูกอุทิศให้หรือไม่ กรรมใดทำให้ตาป่วยเป็นโรคเกาต์   คุณครูไม่ใหญ่ คุณตาป่วยเป็นโรคเกาต์ทุกข์ทรมานมาก เพราะกรรมปาณาติบาตฆ่าสัตว์ทำอาหารและฆ่าขายทั้งในอดีตและปัจจุบันมาส่งผล โดยได้ใช้เครื่องมือดักสัตว์ และเมื่อจับมาได้แล้วก็จะทุบข้อขาของสัตว์ให้หัก เพื่อไม่ให้มันหนีไปไหนแต่ก็ไม่ให้มันตาย เพียงเพื่อไม่ให้เนื้อมันเน่าจะได้เก็บได้หลายวันแล้วก็ทยอยฆ่าขาย เหมือนที่เราเคยเห็นเวลาเขาจะทำก๋วยเตี๋ยวเป็ดอยู่ริมถนน เขาเอาเป็ดมาหักขาแล้วก็ปล่อยแถวๆ นั้น มันก็ไปไหนไม่ได้ แล้วก็ค่อยๆ จับมาทีละตัวทีละตัว มันสดๆ ดี วิบากกรรมดังกล่าวมาส่งผล   ตายแล้วก็ไปมหานรกขุม ๑ ด้วยกรรมปาณาติบาตในปัจจุบันเป็นหลัก กำลังโดนนายนิรยบาลแปลงเป็นสัตว์ต่างๆ ที่ตัวเองเคยล่า สัตว์นรกเหล่านี้มีฟันแหลมคมคอยกัดกินอยู่ตลอดเวลา ทุกข์ทรมานมาก ไม่อาจจะรับบุญได้ แต่บุญที่อุทิศไปให้ก็จะไปคอยอยู่ที่ยมโลกจ้ะ   ๔ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๙