คนเลี้ยงกุ้ง

คนเลี้ยงกุ้ง โยมแม่ได้เคยร่วมลงทุนทำนากุ้งกับหมู่ญาติ ในช่วงแรกๆ กุ้งที่เลี้ยงเอาไว้ตัวอ้วนพีขายได้ราคาดี จนสามารถขายกุ้งได้แบบยกบ่อเลยครับ เงินทองก็ไหลมาเทมาเป็นกอบเป็นกำ   แต่ช่วงหลังๆ กุ้งที่เลี้ยงไว้กลับสามัคคีกันตายหมู่เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งตายเรียบยกบ่อ ทำให้สุดท้ายต้องเลิกกิจการ และขาดทุนยับเยิน พร้อมกับหนี้สินอีกมากมาย   เหตุใดอาชีพทำนากุ้งของโยมแม่ จึงร่ำรวยในช่วงแรก แต่ช่วงหลังกลับขาดทุน   ผมสงสัยว่า กุ้งที่ตายเองในบ่อเลี้ยง กับกุ้งที่ตายเพราะส่งขายให้เขาฆ่าเป็นอาหารผู้เลี้ยงกุ้งจะมีส่วนในวิบากกรรมนี้ เหมือนหรือแตกต่างกันอย่างไรครับ   ผู้ที่เลี้ยงกุ้งขาย จะได้รับวิบากกรรมทั้งในภพนี้และภพหน้าอย่างไรบ้าง จะแก้ไขวิบากกรรมนี้จากหนักให้เป็นเบาต้องทำอย่างไรครับ   คุณครูไม่ใหญ่ นากุ้งของโยมแม่ ช่วงแรกร่ำรวย แต่ช่วงหลังขาดทุน เพราะทานบารมีในอดีตที่ทำในช่วงแรก แต่ไม่ได้อธิษฐานจิตล้อมกรอบเอาไว้จึงส่งผลให้มาร่ำรวย   แต่เนื่องจากทำบุญมาไม่สม่ำเสมอ จึงทำให้ขาดทุนในภายหลัง อีกทั้งในชาตินั้นต่อมาก็ได้อธิษฐานจิตว่า อย่าได้ทำบาปใดเลย   ดังนั้นบุญปนบาปนี้จึงได้ช่องส่งผลให้เลิกจากกิจการมิจฉาอาชีวะ   กุ้งที่ตายเองในบ่อเลี้ยงกุ้ง ก็จะส่งผลให้ผู้เลี้ยงกุ้ง ประสบภัยด้วยโรคระบาด เนื่องจากกุ้งตายเอง และผู้เลี้ยงกุ้ง มีเจตนาน้อยกว่ากุ้งที่ส่งขายให้เขาฆ่า ซึ่งจะส่งผลให้อายุสั้น และมีโรคภัยไข้เจ็บเหมือนกัน ต่างแต่ว่า กุ้งตายเองนั้นวิบากกรรมส่งผลน้อยกว่ากุ้งที่เลี้ยงแล้วส่งขายให้เขาฆ่าเป็นอาหาร   ผู้ที่เลี้ยงกุ้งขายจะได้รับวิบากกรรม คือมีโรคภัยไข้เจ็บมาก และอายุขัยไม่ยืนยาวทั้งปัจจุบันและภพชาติต่อไป   จะแก้ไข ก็ให้หักดิบเลิกอาชีพนี้ แล้วสั่งสมบุญทุกบุญ ทั้งทาน ศีล ภาวนา ปล่อยสัตว์ปล่อยปลาบ่อยๆ แล้วอุทิศบุญกุศลไปให้กับสัตว์เหล่านั้น อีกทั้งต้องนั่งธรรมะให้เห็นพระในตัว   ๑๓ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๐