โปรดนักโทษเดนตาย

โปรดนักโทษเดนตาย ข้าพเจ้าเป็นภิกษุณีในพุทธศาสนานิกายมหายาน บวชที่ประเทศไต้หวันได้ ๓๐ พรรษา ทำหน้าที่สอนธรรมะให้กับนักโทษในคุกที่ใหญ่ที่สุดของไต้หวันมาเป็นเวลากว่า ๒๐ ปี นักโทษที่ข้าพเจ้าเทศน์สอนล้วนเป็นนักโทษเดนตายทั้งสิ้น   บุพกรรมใดทำให้ข้าพเจ้าต้องไปเทศน์สอนนักโทษในคุก การเทศนาสอนนักโทษได้บุญหรือบาปอย่างไร หากได้บุญ ทำอย่างไรจะได้อย่างเต็มที่ และข้าพเจ้าควรเทศน์สอนในคุกต่อไปดีหรือไม่ หรือควรทำหน้าที่ใดจึงจะเหมาะสมหากเลิกจากหน้าที่นี้   คุณครูไม่ใหญ่ ท่านภิกษุณีต้องเข้าไปเทศน์สอนในคุกเพราะมีอุปนิสัยพระโพธิสัตว์ติดมาข้ามชาติที่ปรารถนาจะช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์และสรรพสัตว์ทั้งหลาย ไม่ได้มีวิบากกรรมอะไรติดตัวมา แต่เป็นการสร้างบารมีในปัจจุบันที่ต้องการให้ธรรมทาน   การเทศน์สอนนักโทษในคุกจะมีอานิสงส์โดยย่อ คือ จะมีดวงปัญญารอบรู้ทั้งทางโลกทางธรรม เกิดในที่ใดก็จะไม่มีศัตรู จะเป็นที่รักของทุกคน จะได้เกิดในตระกูลสัมมาทิฏฐิที่จะเกื้อหนุนให้ได้สร้างความดี จะมีชื่อเสียงขจรขจายไปทั่ว เป็นต้น   ท่านภิกษุณีควรจะทำ หน้าที่ ๒ ประการ คือ ๑. ป้องกันคนดีอย่าให้เสีย เช่น แนะนำสั่งสอนให้เขารู้จักบาปบุญคุณโทษ จนไม่ไปประพฤติผิดทางศีลธรรมและกฎหมาย ก็จะทำให้นรกและคุกร้าง   ๒. แก้ไขคนที่เสียแล้วให้ดี เช่น สอนคนคุกดังกล่าวเพื่อให้รู้จักบาปบุญคุณโทษ จะได้ดำเนินชีวิตได้ถูกต้อง ไม่ว่าจะอยู่ในคุก หรือพ้นโทษออกมาแล้ว ส่วนนักโทษประหาร จิตเขาจะได้ผ่องใส ตายแล้วหนักก็เป็นเบา   ๒๙ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๘