เป็นบ้าหน้าหนาว

เป็นบ้าหน้าหนาว คุณป้าของลูกเคารพและศรัทธาหลวงปู่วัดปากน้ำมาก จะไปวัดปากน้ำเป็นประจำแต่ป้ามีอาการประหลาดอย่างหนึ่ง คือ เมื่อถึงหน้าหนาว พออากาศเริ่มหนาว ท่านจะเป็นบ้า มีอาการคลุ้มคลั่งน่ากลัวมาก ขนจะลุกชูชัน ออกอาการโวยวาย เคยถือมีดด้ามเล็ก ๆ ไว้กับตัว เที่ยวเดินไปทั่ว แต่พออากาศเริ่มร้อนก็จะหายเป็นปลิดทิ้ง   ก่อนท่านจะมีอาการคลุ้มคลั่งจะรู้ตัวล่วงหน้า และจะบอกคนรอบข้างว่า ให้จับท่านล่ามโซ่ไว้ แต่พอท่านเริ่มหายก็จะบอกเขาว่าหายแล้ว ให้เอาโซ่ออกให้ด้วย   ป้ามีอาการอย่างนี้มานานมาก และเป็นกังวลอยากจะให้ตัวเองหาย จึงเที่ยวไปหาหมอมารักษา กินน้ำมนตร์ก็แล้ว อะไรก็แล้วไปมาร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำก็ไม่หายสักที จนกระทั่งหลวงปู่ฯ บอกว่า เอ็งไม่ต้องไปรักษาที่ไหนหรอก เดี๋ยวหมดกรรมมันก็หายเองนั่นแหละ เพราะโรคนี้มันโรคกรรม แล้วหลวงปู่ฯท่านก็ให้กินยาลมวัดปากน้ำแค่นั้นเอง ต่อมาอีกประมาณ ๔ - ๕ ปี อยู่ ๆ ท่านก็หายเป็นปลิดทิ้งไปเฉย ๆ แล้วก็ไม่กลับมาเป็นอีกเลย   ป้ามีวิบากกรรมใด จึงทำให้เป็นบ้าเฉพาะฤดูหนาว แล้วมีบุพกรรมใดถึงบอกให้คนอื่นช่วยล่ามโซ่ตัวเอง แล้วทำไมโรคนี้อยู่ ๆ ก็หายไปเองคะ   คุณครูไม่ใหญ่ ป้าเป็นบ้าในหน้าหนาว เพราะกรรมในอดีตชาติ เคยโกนหัวบวชชี และในระหว่างนั้นก็จะดื่มเหล้าเพื่อแก้หนาวในฤดูหนาว โดยเข้าใจว่าไม่ผิด เพราะถือว่าเป็นเภสัช ดื่มได้แต่ว่าหลายครั้งก็ดื่มเสียจนมึนเมาในช่วงฤดูหนาว คือ อากาศมันหนาว ก็กรึ๊บไป มันชักร้อน ๆ กระเพาะขึ้นมา แล้วมันก็เปลี่ยนแปลงระบบของร่างกายใหม่ มันชักทึม ๆ พอกรึ่ม ๆทึม ๆ รู้สึกมันก็ดีเหมือนกันแฮะ พอนึกว่าดีเหมือนกันแฮะ ก็เอาอีกกรึ๊บหนึ่ง มันก็ทึม ๆเลยมึนเมา แต่ว่าภายหลังมารู้ว่า “ผิดศีล” จึงได้เลิก   กินเหล้าแก้หนาว ไม่ถือว่าเป็นเภสัชมันต้องเอาเหล้าเป็นกระสายยา* จึงจะถือเป็นเภสัช แต่กรณีนี้กินเหล้าอย่างเดียว จะกินแก้หนาว ความหนาวไม่ใช่เป็นโรค มันหนาวเพราะอากาศ   *กระสายยา คือ ใช้ละลายยา หรือรับประทานพร้อมยาเพื่อให้ยามีฤทธิ์เร็วขึ้น แรงขึ้น เป็นต้น   ต่อมาจึงได้เลิก เพราะวิบากกรรมที่ทำไปโดยไม่ได้ศึกษาว่า สิ่งใดควร สิ่งใดไม่ควรจึงมาส่งผล กอปรกับท่านมีกรรมล่ามสัตว์มาเสริมกรรมสุรา จึงทำให้ถูกล่ามโซ่ด้วยความสมัครใจ ต่อมาหายได้ เพราะหมดกรรมดังกล่าว   ๗ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๘