ปลูกนิสัยการให้

เราตั้งโรงทานเล็ก ๆ ไว้หน้าบ้าน แล้วก็ชวนเด็ก ๆ มาใส่บาตรกัน เมื่อเราให้ทีละนิดทุกวัน จนติดเป็นนิสัยแล้ว ก็จะสั่งสมความรู้สึกอยากให้เพิ่มขึ้น หัวใจจะขยายกว้าง เราจะให้ได้มากขึ้นอย่างสุขใจ ไม่หวงแหน ไม่เสียดายทรัพย์ และให้เพิ่มขึ้น ๆ จนกระทั่งปลื้มปีติใจ และจะเข้าใจว่า ทำไมพระพุทธเจ้าตอนเสวยพระชาติเป็นพระโพธิสัตว์สร้างบารมี ท่านเป็นผู้ให้ ได้สละทรัพย์ สละอวัยวะ กระทั่งสละชีวิต ปรารถนาเพียงอย่างเดียว คือ พระโพธิญาณ เราจะเข้าใจท่านเลย เมื่อเราได้ให้อย่างท่าน แต่เดิมกว่าท่านจะให้ใหญ่ ๆ ได้ ท่านก็เริ่มต้นให้เล็ก ๆ อย่างนี้มาก่อน ให้วันละนิดจิตผ่องใส พรุ่งนี้อีกนิด จิตยิ่งผ่องใส เป็นการสั่งสมบุญทีละนิด ๆ แต่ยังจิตให้เบิกบานผ่องใสเพิ่มขึ้น ความผ่องใสทีละเล็กทีละน้อยก็ถูกสั่งสม ไม่ช้าก็จะเต็มเปี่ยมในดวงใจ ก็สามารถให้ได้มากขึ้น ให้ทุกครั้ง บุญมหาทานบารมีก็ส่งผลเจาะจงเลย เมื่อให้วัตถุทาน เราก็จะได้วัตถุทาน เหมือนต้นกล้าอ่อน ๆ แห่งการให้...ถูกปลูกขึ้นแล้ว แล้วมันก็จะค่อย ๆ เจริญเติบโต เมื่อเราหมั่นรดน้ำพรวนดินใส่ปุ๋ย คือ ให้เพิ่มขึ้นไปเรื่อย ๆ ทุกวัน มันก็จะเป็นต้นไม้ใหญ่ เพราะฉะนั้น แม้เราให้ชาตินี้นิดหนึ่ง แต่ชาติต่อไปเราได้ผลเยอะ เพราะมันเจริญเติบโตเป็นต้นไม้ใหญ่ เหมือนปลูกมะม่วงหนึ่งเมล็ดเป็นหนึ่งต้น แต่หนึ่งต้นออกดอกออกผลเยอะแยะ เราจะได้บุญเยอะ ๆ อย่างนั้น พอเกิดมาใหม่รวยกว่าเดิม เพราะทำทานมา รวยแล้วดีอย่างไร เวลาสร้างบารมีต่อมันสะดวก ไม่รวยทำได้ไหม ได้ แต่ไม่สะดวกเท่า ไม่เชื่อลองจนดู ๑๓ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๑