ฝึกให้เป็นวสี

หมั่นฝึกใจให้หยุดนิ่ง มีชั่วโมงหยุด ชั่วโมงนิ่ง ชั่วโมงกลางให้ได้เยอะ ๆ แล้วความชำนาญก็จะเกิดขึ้น ที่เรียกว่า วสี พอเรานึกน้อมให้หยุดนิ่ง ใจก็ไปอยู่ตรงนั้นแล้ว จะยากก็ตรงหยุดแรก เพราะเราไม่เคยหยุดมาก่อน ถ้าหยุดแรกได้ หยุดที่ ๒, ๓, ๔ ก็จะง่ายขึ้น แต่ถึงง่ายขึ้นก็ไม่ควรประมาท ชะล่าใจ จะต้องทำบ่อย ๆ ในทุกอิริยาบถ ทั้งนั่ง นอน ยืน เดิน ให้สอดคล้องกับการดำเนินชีวิตประจำวัน คือ ข้างนอกเคลื่อนไหว ข้างในหยุดนิ่ง เห็นดวงธรรม เห็นกายภายใน หรือเห็นองค์พระชัดใสแจ่มได้ตลอดเวลา ถ้าเราทำจนชำนาญ ความชำนาญจะเกิดขึ้นได้ ต่อเมื่อเรามีความเพียร ต้องฝึกฝนทำให้ได้ในทุกอิริยาบถ แล้วหมั่นสังเกตว่า ที่เราทำถูกหลักวิชชาไหม ตึงไปไหม หย่อนไปไหม แล้วปรับให้อยู่ในระดับที่พอดี ๒๙ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๙