สิ่งที่เกื้อหนุนการปฏิบัติธรรม

สิ่งที่เกื้อหนุนการปฏิบัติธรรม ให้ใจเราหยุดนิ่งได้เร็วขึ้น ประการแรก ต้องหัดเป็นคนมองโลกไปตามความเป็นจริง ไม่ใช่หมายความว่า ให้มองโลกในแง่ดีหรือแง่ร้าย แต่ให้มองโลกไปตามโลกธรรม ๘ คือ มีลาภเสื่อมลาภ มียศเสื่อมยศ มีคนสรรเสริญมีคนนินทา มีสุขมีทุกข์ ธรรม ๘ ประการนี้ จะวนเวียนในชีวิตประจำวันของเราอยู่ตลอดเวลา เมื่อมันมากระทบ เราจะต้องไม่หวั่นไหว ทำใจให้เป็นกลาง ๆ ประการที่ ๒ ทำใจให้เบิกบานแช่มชื่นอยู่เสมอ ใครที่เป็นคนขี้หงุดหงิด ฉุนเฉียว เจ้าอารมณ์ ใจร้อน เจ้าแง่แสนงอน ต้องทิ้งไปให้หมด แล้วทำใจของเราให้ผ่องใส ให้เยือกเย็น สบาย ๆ ประการที่ ๓ มองทุกคนเป็นเพื่อนร่วมทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตาย ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม จะเป็นสามีภรรยา พ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย บุตรธิดา หรือเป็นเพื่อนร่วมงาน มองทุกคนเสมอเหมือนกันหมด และมีความปรารถนาดีให้กับเพื่อนเราทุก ๆ คน เมื่อเรามองอย่างนี้ ใจเราจะสบาย ไม่หงุดหงิดง่าย จะนั่งนอนยืนเดิน มีความรู้สึกเหมือนมีเพื่อนอยู่รอบตัวเรา เมื่อทำบ่อย ๆ ความรู้สึกนี้จะเกิดขึ้นมาเอง ประการสุดท้าย มองโลกให้ว่างเปล่า ไม่มีอะไรเป็นแก่นสาร จะทำมาหากินหรือทำภารกิจอันใด เราก็ทำอย่างเต็มที่ แต่ไม่ติดใจอะไร มีความรู้สึกเฉย ๆ ให้นำสิ่งแวดล้อมต่าง ๆ ในชีวิตประจำวัน ตั้งแต่ตื่นนอนกระทั่งเข้านอนมาเป็นอุปกรณ์ในการฝึกใจ เวลาเรานั่งสมาธิจะง่าย เพราะใจมันสบาย เนื่องจากเราไม่ติดเรื่องจุกจิก เรื่องปลีกย่อย มุ่งแต่เรื่องหลักใหญ่ คือ เราจะทำพระธรรมกายให้เกิดขึ้น เรื่องย่อย ๆ ที่ทำให้ใจเราขุ่นมัวก็หมดไป เมื่อใจสบาย ใจเราก็เบิกบาน พอถึงเวลานั่งสมาธิ ยังไม่ทันนั่งสมาธิ ยังไม่ทันปิดเปลือกตา ใจก็หยุดนิ่งลงไปเลย จำไว้ว่า... ธรรมกายคือเป้าหมายของชีวิต นอกนั้นเป็นเครื่องประกอบกันมา จับหลักตรงนี้ให้ได้ แล้วจะมีความสุข และจะเข้าถึงธรรมะภายในกันทุกคน ๓ เมษายน พ.ศ. ๒๕๓๕