บวชชาติต่อชาติ (ชีวิตสมณะ ชีวิตอันทรงคุณค่า)

การบวชเป็นการสั่งสมบุญใหญ่ ให้กับตัวเราเอง และบุคคลที่เรารัก เมื่อเราบวชแล้ว ก็ควรจะลืมเรื่องราวในอดีต ที่เราเคยทำผิดทำพลาดมาแล้วให้หมด เพราะช่วงเวลาที่ผ่านมา เราไม่เคยได้ศึกษาเรียนรู้เรื่องกฎแห่งกรรม ดังนั้นเมื่อเราได้มาเรียนรู้เรื่องกฎแห่งกรรมแล้ว เราก็ควรที่จะลืมเรื่องที่ไม่ดีให้หมดไปจากใจ จะได้ไม่ฟุ้ง ไม่กังวล แล้วก็เริ่มต้นชีวิตใหม่ ด้วยการสอนและเตือนตัวเองว่า เราจะไม่คิดหวนคืนกลับไปทำในสิ่งที่ไม่ดีเหล่านั้นอีก จากนั้นก็ให้ตั้งใจฝึกฝนอบรมตนเอง ด้วยการฝึกตน ทนหิว บำเพ็ญตบะ เป็นพระแท้ ซึ่งการฝึกฝนอบรมตนเองเช่นนี้ ถือเป็นการฝึกใจเพื่อสวนกระแสกิเลสที่ไหลเชี่ยวกรากอยู่ตลอดเวลา ซึ่งก็อาจจะทำให้เราไม่ได้รับความสะดวกสบาย เหมือนชีวิตตอนเราเป็นคฤหัสถ์ หรืออาจจะได้รับความยากลำบากบ้าง ก็ไม่เป็นไร แต่ยังดีกว่าที่เราจะต้องไปรับทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส ในนรกอย่างยาวนาน ตกนรกเรายังทนกันได้ เพราะอยู่ตรงนั้นจำต้องทน มีความทุกข์ทรมานทุกอนุวินาทีเลย แล้วก็ทุกส่วนของร่างกาย ตายเกิด ๆ นับครั้งไม่ถ้วน เพราะฉะนั้นบวชชาติต่อชาติ ประเดี๋ยวเดียวเท่านั้น ไม่ลำบากอะไรเลย ถ้าหากเราตั้งใจสั่งสมบุญสร้างบารมีกันอย่างเต็มที่เต็มกำลัง ก็จะทำให้ชีวิตการสร้างบารมีของเรามีแต่ความราบรื่น รุ่งเรือง และมีปีติสุขหล่อเลี้ยงใจไปตราบวันสุดท้ายของชีวิต และผังชีวิตอันดีงามนี้ก็จะติดตามตัวเราไปทุกภพทุกชาติ ตราบกระทั่งถึงที่สุดแห่งธรรม ๑๕ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๕