อดเปรี้ยวไว้กินหวาน (ใช้ชีวิตให้คุ้มค่า เราเกิดมาสร้างบารมี)

นักรบกองทัพธรรมเมื่อเข้าสู่สมรภูมิรบ ก็คล้าย ๆ ทหารทางโลกที่เข้าสู่สมรภูมิ ก็จะต้องเจออาวุธทุกชนิดของข้าศึก เราจะเลือกไม่เจอก็ไม่ได้ เลือกเจอบางชนิดก็ไม่ได้อีก ต้องอดทนถึงจะเป็นนักรบทางโลกได้ ทางธรรมก็เช่นเดียวกัน ก็ต้องเจอ เพราะเราไปรบกับความตระหนี่ที่อยู่ในใจเขา เรากำลังจะให้เขาเอาชนะความตระหนี่ เราจะมาท้อใจทำไม มันไม่ใช่รบกันเหมือนเล่นลิเกละคร ร้องไปถือดาบไม้ไป รำป้อฟันกัน ๒ ที แล้วก็เดินสวนกัน ร้องเพลงกันไป มันไม่ใช่ นี่เป็นเรื่องจริง ๆ ของชีวิตที่มันเกิดขึ้น ถ้าเราอดเปรี้ยวได้ เดี๋ยวเราก็จะได้กินหวานที่ยาวนาน หวานชื่นบานอยู่ในสุคติโลกสวรรค์ ชื่นบานอยู่ในมนุษยโลกในภพชาติต่อไปอีกยาวนาน ผลที่ได้เกินควรเกินคาด เหนือความคาดคิดของมนุษย์ทั่วโลก ไม่ว่าจะเป็นนักวิทยาศาสตร์ผู้มีดวงปัญญากว้างขวางใหญ่โตแค่ไหน มีความรู้ความสามารถแค่ไหน เขาคาดคะเนกันไปไม่ถึง นอกจากพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเท่านั้นถึงจะรู้ เพราะฉะนั้น เราอยู่ในโลกนี้อีกไม่กี่ปี อดเปรี้ยวไว้กินหวาน อย่าลืมคำนี้ มันมีความหมายที่ลึกซึ้ง จะเจอเปรี้ยวจี๊ด เปรี้ยวปาก เปรี้ยวขนาดไหนก็ช่างมัน เจอคนเปรี้ยว ๆ กิริยาท่าทางเปรี้ยว ๆ คำพูดเปรี้ยว ๆ อดทนเอาไว้ อดใจเอาไว้ หรือมีสิ่งที่มาล่อเราให้ไปทำอย่างอื่น ดูแล้วหรูดี มันมีทางมาแห่งลาภ ยศ สรรเสริญ ทรัพย์สิน เงินทอง ก็ต้องอดใจเอาไว้ อดเปรี้ยวไว้กินหวาน ด้วยการสร้างความดีของเรา ทำหน้าที่ของเราให้สมบูรณ์ ใช้ร่างกายนี้ให้เหมือนอ้อยที่หีบเอาความหวานออกให้หมด เหลือแต่ชานก็ทิ้งไป ร่างกายนี้เหลือแต่ซากแล้วเราก็ทิ้งไป ส่วนความดีบุญกุศลก็เอาติดตัวไปในภพเบื้องหน้า เพราะฉะนั้น ยามนี้อดเปรี้ยวไว้กินหวาน ทนลำบากอีกเพียงเล็กน้อย ไม่กี่สิบปีในเมืองมนุษย์ แต่ว่าหวานของเรานี้เป็นหมื่นเป็นแสนปี มันยาวนานมาก ผู้มีปัญญาเขายอมอดเปรี้ยวแต่ไปกินหวานตรงนั้น ๒๐ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๕