อยากหยุดต้องหยุดอยาก

อยากหยุดต้องหยุดอยาก นับจากวันเข้าพรรษามาได้ ๓๖ วัน เหลืออีกเดือนเศษก็จะออกพรรษาแล้ว เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน   ทุกคนในโลกได้ใช้เวลาวันละ ๒๔ ชั่วโมงเท่ากัน ไม่ว่าเด็ก ผู้ใหญ่ ทุกเพศทุกวัย ทุกชาติ ทุกภาษา ทุกศาสนา ทุกคนใช้เวลาเท่ากัน แต่ผลที่ได้กลับคืนมาไม่เท่ากัน ผู้รู้จะได้ผลกลับคืนมาเป็นกำไรชีวิต แต่ผู้ไม่รู้ผลตอบแทนกลับมาคือขาดทุนชีวิต นี่เป็นสิ่งที่สำคัญ   จะค้าขายอะไรเราก็หวังกำไร จะใช้ชีวิตเราก็หวังจะได้กำไรชีวิต ไม่มีใครอยากขาดทุน หรือแม้แต่เท่าทุน เพราะเท่าทุนก็คือขาดทุนนั่นเอง เพราะมันเหนื่อย เราอยากจะได้กำไรกันทุกคน แต่จะได้กำไรนี่ ถ้าอยู่เฉย ๆ มันไม่ได้ชีวิตก็เหมือนกัน ถ้าไม่ทำความดี กำไรชีวิตก็ไม่ได้ อยู่เฉย ๆ จะให้ความดีเกิดขึ้น ไม่มี ความดีมันต้องทำ   พรรษานี้เป็น พรรษาแห่งการบรรลุธรรม คำเต็มคือบรรลุพระธรรมกายหมายความว่า ทุกคนจะต้องเข้าถึงพระธรรมกายซึ่งอยู่ภายในตัวให้ได้ ไม่ว่าจะเป็นพระ เป็นเณร เป็นโยม ต้องเข้าถึงพระธรรมกาย เพราะฉะนั้นพรรษานี้เราจึงเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า พระเห็นพระ เณรเห็นพระ โยมเห็นพระ   พระแม้มีอยู่ในตัว แต่ถ้าหากว่าไม่เข้าใจวิธีการมันก็ไม่เห็น ต้องทำให้ถูกหลักวิชชาจึงจะเห็น อยู่ ๆ จะไปกินโอเลี้ยงแล้วให้เห็น ยาก ต้องทำใจให้หยุดนิ่งเฉยๆ   พวกเรามีบุญมากที่รู้วิธีการ คือหยุดนิ่งเฉย ๆ ไม่ต้องไปยืนขาเดียวอ้าปากกินลม นอนบนตะปู หรืออดอาหารบำเพ็ญทุกรกิริยาเพื่อจะหาพระในตัว หรือหาที่พึ่งที่ระลึก เพราะว่ามีผู้ที่สละชีวิตและผ่านประสบการณ์อย่างนี้ไปค้นมาให้แล้ว เราอยู่ในระดับคว้า โอกาสที่จะคว้ามันมีอยู่แล้ว ถ้าไม่คว้าก็เป็นวิกฤติของชีวิตไป มันต้องไขว่คว้าเอาจึงจะได้   พระธรรมกายภายในแม้มีอยู่ แต่ถ้าไม่ถูกหลักวิชาก็เข้าไม่ถึงเพราะฉะนั้น หยุด ตัวเดียว ใจหยุดจึงจะเข้าถึงได้ ถ้าอยากหยุดใจได้เราต้องหยุดอยาก หยุดความอยากได้ อยากมี อยากเป็นอะไรทั้งหมดเลย หยุดอย่างเดียวจึงจะเข้าถึงได้ เพราะฉะนั้นต้องจำให้ได้   ถ้าอยากหยุด ต้องหยุดอยาก   ๑๘ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๖