อย่าท้อ

ลูก ต้องหยุดนิ่งได้ เสียก่อน อย่า เพิ่งสนใจตอน ยากแท้ ท้อ นั้นจักบั่นทอน ห่างเป้า ถอย จากอธรรมแล้ หยุดให้ใจใส ตะวันธรรม   (เมื่อเราได้สวดมนต์บูชาพระรัตนตรัยกันเสร็จเรียบร้อยแล้วต่อจากนี้ไปตั้งใจเจริญสมาธิภาวนากันนะ............)   ...วัตถุประสงค์ที่เรานึกเป็นภาพก็ดี หรือวางใจนิ่งเฉยๆ ก็ดี ต้องการให้ใจกลับมาอยู่ที่ตั้งดั้งเดิมภายใน เพื่อให้ใจหยุดใจนิ่งหลังจากที่มันวิ่งไม่หยุดไปในเรื่องราวต่างๆ ในชีวิตประจำวันมานานแล้ว ทำให้เราไม่พบกับความสุขที่แท้จริง ดังนั้นเราต้องมาฝึกใจให้หยุดนิ่งอยู่ภายใน ฝึกไปเรื่อยๆ นะลูกนะ   อย่าท้อ หรือเลิกกลางคันกันเสียก่อน หมั่นทำความเพียรไป เราต้องยอมรับว่า เราเป็นมนุษย์ธรรมดา ไม่ใช่เทวดา เพราะฉะนั้นฝึกใหม่ๆ มันก็มีฟุ้งบ้าง มืดบ้าง เมื่อยบ้าง เบื่อบ้าง ท้อบ้าง ก็ถือว่าเป็นเรื่องธรรมดา อย่าไปท้อ ให้ทำความเพียรกันต่อไปนะ บางทีเรานั่งไปแล้วดูเหมือนไม่ก้าวหน้า ซึ่งความจริงแล้วไม่ใช่ การที่เราไม่ทำสิ ถึงจะเรียกว่า ไม่ก้าวหน้า แต่ถ้าเราฝึกกันไปทุกๆ วัน มันก้าวไปข้างหน้าทั้งนั้น แต่มันอาจจะช้าหน่อย   การที่เราค่อยๆ เดิน แม้มันจะช้า แต่ก็ถึงเป้าหมาย แต่ถ้าเราไม่เดิน มันก็อยู่กับที่ ไปไม่ถึงเป้าหมาย ก็แปลว่า ถ้าเราไม่นั่งฝึกใจให้อยู่ภายในก็คือการไม่ยอมเดินนั่นเอง แล้วอย่างนี้มันจะถึงจุดหมายปลายทางได้อย่างไร   เราต้องฝึกนะ เราถึงจะสมหวังในชีวิต คือการได้เข้าถึงความสุขที่แท้จริง ซึ่งมันมีเพียงประการเดียว คือ หยุดกับนิ่ง   นตฺถิ สนฺติปรํ สุขํ สุขอื่นที่นอกจากใจหยุดนิ่งไม่มี   ก็แปลว่า เราจะไปหาความสุขจากที่อื่น จากคนสัตว์สิ่งของ มันไม่มี ที่ไม่เจอเพราะว่า มันไม่มี ซึ่งผู้ฉลาด มีปัญญาเขาก็ไม่เสียเวลาไปกับการไปหาในสิ่งที่ไม่มี เพราะสิ่งที่มีอยู่ที่เดียว คือ หยุดกับนิ่งภายใน   เพราะฉะนั้น ฝึกไปเรื่อยๆ เห็นไม่เห็น ก็ไม่เป็นไร ฝึกไป แต่ฝึกไปเรื่อยๆ ที่ไม่เห็นเป็นไม่มี ต่างแต่ว่าช้าหรือเร็ว ถ้าเรามีความเพียรทำอย่างต่อเนื่อง สม่ำเสมอ ถูกหลักวิชชา คือ วางใจพอดีๆ เดี๋ยวก็สมหวังกันทุกคน   อาทิตย์ที่ ๕ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๗