ขอให้พระได้บุญกับยาย

(ม้วน 1/A) พระมหากิตติ : ขอนอบน้อมแด่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าด้วยเศียรเกล้า กราบนมัสการพระมหาเถรานุเถระที่เคารพอย่างยิ่ง สวัสดีเพื่อนสหธรรมิกทุกรูป เจริญพร สามเณร อุบาสก อุบาสิกาทุกท่าน (สาธุ) วันนี้ หลวงพี่จะขอโอกาสได้มาตรึกระลึกนึกถึงคุณธรรมของคุณยายมหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ผู้เป็นครูบาอาจารย์ของเรา ตลอดระยะเวลาที่หลวงพี่ได้มีโอกาสมาสร้างบารมีร่วมกันกับหมู่คณะ ซึ่งนับเป็นเวลาถึง ๒๐ ปีเต็มในปัจจุบันนี้ คุณธรรมข้อแรกที่หลวงพี่ได้ประสบพบของคุณยายก็คือเรื่องของความเคารพ ซึ่งเป็นคุณธรรมข้อแรกที่ทำให้เกิดความประทับใจ เพราะความเคารพของคุณยายทำให้คุณยายได้มาพบหลวงพ่อวัดปากน้ำ เพราะต้องการที่จะมาขอขมาโยมพ่อของคุณยายในสัมปรายภพ ขณะที่คุณยายได้ติดตามหาหลวงพ่อวัดปากน้ำนั้น คุณยายก็ได้พบกับคุณยายทองสุก สำแดงปั้น ซึ่งเป็นครูคนแรกของท่าน หลังจากนั้นคุณยายของเราก็เคารพบูชาคุณยายทองสุก สำแดงปั้น ตลอดระยะเวลาตราบกระทั่งคุณยายทองสุกละสังขาร เราจะพบว่า เราจะได้มีโอกาสได้ศึกษา ได้อ่านในหนังสือพระจันทร์ คืนที่พระจันทร์หายไป จะพบว่าวันที่คุณยายทองสุกละสังขารนั้น คุณยายจันทร์ของเราเป็นกัลยาณมิตร เป็นบุคคลสุดท้ายที่ได้คอยปรนนิบัติด้วยความเคารพ และหลังจากที่คุณยายทองสุกละสังขารไปแล้ว คุณยายของเราก็ได้จัดงานให้คุณยายอย่างสมเกียรติ นี่คือความเคารพที่คุณยายมหารัตนอุบาสิกาจันทร์ของเรามีต่อครูบาอาจารย์ของท่าน หลังจากที่ได้ คุณยายได้พบหลวงพ่อวัดปากน้ำแล้ว คุณยายได้เคารพในคำสั่งสอนทำให้ธรรมะของคุณยายนั้นก้าวหน้าจนได้รับคำชมจากหลวงพ่อวัดปากน้ำว่าเป็นหนึ่งไม่มีสอง ซึ่งคุณธรรมข้อนี้หลวงพี่ หลังจากได้ศึกษาพระไตรปิฎกแล้วก็พบว่าในสมัยพุทธกาล ผู้ที่มีความเคารพต่อครูบาอาจารย์ และก็ได้รับความชมเชยจากพระสัมมาสัมพุทธเจ้าก็คือพระสารีบุตร ซึ่งเดิมทีนั้นท่านเป็นมานพ เมื่อได้พบกับพระอัสสชิ ซึ่งเป็นครูบาอาจารย์ท่านแรก ท่านก็ได้ให้ความเคารพ ซึ่งกล่าวเอาไว้ว่าเมื่อใดก็ตามที่พระสารีบุตรทราบว่าพระอัสสชิได้อยู่ในทางทิศใด ก่อนที่ท่านจะจำวัด จะนอนหันศีรษะไปทางที่พระอัสสชิได้อยู่ในทิศนั้น เพราะความเคารพของคุณยายจึงทำให้เกิดวัดพระธรรมกาย และเพราะความเคารพของคำสั่งที่หลวงพ่อวัดปากน้ำให้คุณยายขยายวิชชาธรรมกายไปทั่วโลก จึงนำพาหมู่คณะมาสร้างวัดพระธรรมกาย และสิ่งที่คุณยายไม่ให้ความ เอ่อ ได้ให้ความสำคัญคือเรื่องของความเคารพในการปฏิสันถารต้อนรับ การปฏิสันถารต้อนรับของคุณยายก็คือใครก็ตามที่มาวัดนี่ คุณยายเจอ หรือคุณยายพบที่ใด ๒ มือของยายก็พนมขึ้นต้อนรับ ตัวอย่างที่หลวงพี่ได้พบคุณยายแล้วเกิดความประทับใจ มีอยู่ครั้งหนึ่งในคราวที่คุณยายได้มาบอกบุญในงานกฐินของท่านที่เต๊นท์แจ่มจันทร์ ซึ่งตอนนั้นมีพระภิกษุสามเณร นั่งอยู่ในเต๊นท์ เมื่อคุณยายมาถึง คุณยายไม่ยอมเดินผ่านตรงกลางที่มีพระภิกษุสามเณรนั่งอยู่ คุณยายเดินอ้อมไปทางด้านข้าง และเมื่อไปถึงตรงกลาง ตรงกลางเวที พระภิกษุสามเณรก็จัดเก้าอี้ไว้ให้คุณยายนั่ง ปรากฏว่าคุณยายท่านไม่ยอมนั่ง ท่านให้นำเก้าอี้นั้นออกไป แล้วยายขอนั่งอาสนะ ซึ่งเป็นการเคารพพระรัตนตรัย ทั้งๆ ที่พระเณรเหล่านั้นก็เป็นพระลูกหลานของยาย แล้วก็สังขารของคุณยายในการลุกนั่งแต่ละครั้งก็ไม่ค่อยสะดวก แต่คุณยายไม่ยอมที่จะขาดความเคารพในพระรัตนตรัย มีประโยคหนึ่งที่คุณยาย เมื่อไปที่อาศรมบรรพชิตหรือที่กุฏิพระ กุฏิจากในสมัยก่อน คำพูด ๒ ประโยคที่ลูกพระลูกเณรของยายได้ยินได้ฟังตลอด ก็คือถ้าคุณยายเดินไปเห็นพระภิกษุสามเณรกำลังรับบุญก็ดี หรือกำลังเรียนหนังสือกันก็ดี คุณยายก็จะกล่าวคำว่าขอให้ท่านได้บุญกับยาย ขอให้ท่านได้บุญกันเยอะๆ นะ แล้วสิ่ง ประโยคหนึ่งที่คุณยายจะกล่าวอีกเสมอๆ ก็คือเมื่อพบพระนี่ ยายได้ยกมือขึ้นแล้วก็กล่าวว่าอย่าให้ยายบาปนะ พระภิกษุสามเณรจะได้ยินได้ฟัง ๒ ประโยคนี้จากปากของคุณยายเสมอๆ ในครั้งที่คุณยายยังแข็งแรง แล้วก็เดินไปเยี่ยม ไปดูพระ ไปดูลูกพระลูกเณรที่อาศรมบรรพชิต ความเคารพของคุณยายได้เป็นสัญลักษณ์ของพวกเราชาววัดพระธรรมกาย ก็คือเรื่องของการทักทายกันด้วยคำว่าสวัสดี การยกมือไหว้ เราได้คุณยายเป็นต้นแบบ จนกระทั่งปัจจุบันนี้นี่ หลวงพี่ได้ไปตามต่างจังหวัด บางครั้งนี่ได้พบกับพระมหาเถระ พระมหาเถระองค์ที่ได้พบนี่ท่านก็จะกล่าวเสมอๆ ว่า เมื่อญาติโยมซึ่งเป็นกัลยาณมิตรของเราไปพบท่านนี่ แค่ดูท่ากราบท่านก็ทราบว่ามาจากวัดพระธรรมกาย เราได้คุณยายเป็นต้นบุญต้นแบบในเรื่องของความเคารพ เพราะฉะนั้นหลวงพี่ก็อยากจะฝากให้ทุกท่านได้นำสิ่งเหล่านี้ คือความเคารพ ให้มีอยู่ในจิตใจของพวกเราแล้วก็ทำให้เป็นประเพณีสืบต่อไป คุณธรรมข้อที่ ๒ ของคุณยาย คือเรื่องของวินัยหรือศีล ใครก็ตามที่มาวัดพระธรรมกาย คุณยายจะให้รักษาศีล ๕ ให้ได้ และคุณยายจะตอกย้ำให้ประพฤติพรหมจรรย์ ถ้าเป็นชาย สิ่งหนึ่งที่คุณยายตอกย้ำคือให้ได้บวชตลอดชีวิต ซึ่งคำว่าบวชตลอดชีวิตนี่เป็นคำที่ไม่ใคร่ได้ยินได้ฟังกัน เพราะคนในปัจจุบันไม่มีความเชื่อมั่นว่าจะทำได้ แต่เมื่อมาถึงคุณยายสามารถที่จะทำได้ และก็กฎระเบียบต่างๆ ของศูนย์พุทธจักรปฏิบัติธรรมสมัยก่อนนั้นมีอยู่ ๑๐ ข้อ ถ้าใครได้มาในตอนนั้นก็จะพบว่ากฎระเบียบเหล่านั้น คุณยายมหารัตนอุบาสิกาจันทร์ของพวกเราทุกท่านนี่ เป็นผู้เห็นความสำคัญ แล้วก็เป็นผู้ได้ให้กำเนิดกฎระเบียบเหล่านั้นขึ้นมา ทำให้ผู้ที่มาวัด มาประพฤติปฏิบัติธรรมมีความเป็นระเบียบเรียบร้อย เป็นที่ประทับใจของผู้มาใหม่ นอกจากนั้น คุณยายยังจัดข้าวของ โดยเฉพาะที่โรงครัว ตอนบ่ายๆ คุณยายจะออกตรวจโรงครัว จะดูว่าเก็บอุปกรณ์ของใช้ไว้อย่างเรียบร้อยหรือไม่ ถ้าไม่เรียบร้อย คุณยายจะก็ตักเตือน และที่สำคัญที่สุดก็คือคุณยายรักความมีวินัยแล้วก็รักศีลที่บริสุทธิ์ แม้นสมัยนั้นมีคนงานมาช่วยงานที่วัดก็ดี หรือมาปฏิบัติงานที่วัดก็ดี ถ้าคนงานผู้หญิงผู้ชายจะหยอกล้อกัน คุณยายไม่ยอมนะ ต้องตักเตือน ทำให้วัดของเรานั้นเป็นสถานที่ที่มีความบริสุทธิ์ เพราะคุณยายมีความบริสุทธิ์ทั้งกาย วาจา แล้วก็ใจ สร้างกฎระเบียบและวินัยขึ้นมาเพื่อความงดงามของหมู่คณะ คุณธรรมข้อที่ ๓ ของคุณยายก็คือความอดทน ความอดทนนั้นคุณยายได้ใช้มาตั้งแต่เป็นลูกชาวนา และเมื่อได้ตามมาหาหลวงพ่อวัดปากน้ำ คุณยายถึงกับยอมตนเป็นคนรับใช้เขา ทั้งที่คุณยายไม่จำเป็นจะทำเช่นนั้น แต่ก็เพื่อแลกกับการได้ประพฤติปฏิบัติธรรมกับคุณยายทองสุก สำแดงปั้น แม้กระทั่งคุณยายของเรานี่ได้ก้าวเข้ามาสู่วัดปากน้ำแล้ว ได้ปฏิบัติธรรม แม้นบางครั้งจะมีใคร มีบางท่านกระทบกระทั่งคุณยายเช่นเสือกจานข้าวให้คุณยาย คุณยายก็อดทนไม่เคยปริปากบ่น และที่คุณยายอดทนอีกครั้งหนึ่งคือในยามที่คุณยายมีอายุถึง ๖๐ ปี ยายต้องอดทนต่อการตรากตรำเพื่อมาสร้างวัดพระธรรมกาย ในยามที่มีอายุ ๖๐ ปีนั้น คนทั่วไปเป็นระยะหรือเป็นเวลาที่พักผ่อน แต่ว่าคุณยายต้องมาเริ่มสร้างวัดในคราวที่มีอายุถึง ๖๐ ปี เพราะฉะนั้นคุณยายจึงต้องอดทนต่อทุกขเวทนานะ เพราะว่าต้องทำงานหนักตรากตำ ตามที่คุณยายได้เล่าว่าคุณยายทำงานหนักจนไม่มีแรงนะ เมื่อมาหมอมาตรวจ ก็เป็นโรคขาดอาหารนะ จะเห็นว่าคุณยายนั้นมีความอดทนอย่างสูงส่ง ที่จะมาสร้างวัดพระธรรมกาย หลวงพี่เมื่อมาวัดครั้งแรก ประทับใจคุณยาย เคยได้เห็นคุณยายใส่งอบออกดายหญ้า ปลูกต้นไม้ด้วยมือของคุณยายเอง คุณยายกวาดใบไม้ด้วยมือของคุณยายเอง ไม้กวาดที่ใช้กวาดใบไม้ คุณยายก็ทำด้วยมือของคุณยายเอง สมัยก่อนที่บริเวณห้องน้ำของอุบาสกที่เป็นที่เก็บใบกวาด คุณยายหลาวไม้กวาด ทำไม้กวาดเอง ซึ่งตอนนั้นคุณยายของเราได้มอบบุญนี้ให้กับป้ายง ซึ่งอยู่บริเวณคลองสามนี่มารับบุญนี้ไป ภาพของคุณยายที่กวาดใบไม้ จึงเป็นภาพที่ประทับใจตัวของหลวงพี่ว่าคุณยายสร้างวัดด้วย ๒ มือของคุณยาย มีอยู่ครั้งหนึ่ง คุณยายได้นั่งรถ รถถีบซึ่งหลวงพี่ประดิษฐ์ อริณชโย ตกเย็นๆ คุณยายก็จะมีเสียงติดมาด้วยที่จักรยานของคุณยาย หลวงพี่ประดิษฐ์ อริณชโยก็จะถีบพาท่านมาชม ๒,๐๐๐ ไร่ก็ดี หรือชมบริเวณวัดก็ดี เมื่อถึงจุดที่มีหญ้ารก คุณยายก็จะลง บอกให้หลวงพี่ประดิษฐ์จอดแล้วก็ดายหญ้า แต่มีอยู่ครั้งหนึ่ง คุณยายให้หลวงพี่ประดิษฐ์จอดรถแล้วก็ลงไปดายหญ้า ซึ่งตอนนั้นหลวงพี่ประดิษฐ์ อริณชโย ท่านเห็นว่ามันเป็นหญ้ามันนอกเขต เป็นหญ้าที่อยู่นอกเขต ๒,๐๐๐ ไร่ของเรา แต่ว่าคุณยายก็ยังลงไปถางอีก หลวงพี่ประดิษฐ์ก็บอกว่า กราบเรียนคุณยายว่าที่นั่นเป็นนอกเขตวัดของเราแล้ว คุณยายก็บอกว่าถ้าหญ้านอกเขตวัดมันรก เดี๋ยวมันก็รุกรานมาในเขตวัดของเรา เพราะงั้นจะเห็นว่าคุณยายนั้นมองการณ์ไกล แค่หญ้าที่มันรกอยู่นอกเขตวัด ยายยังไม่ยอม และก็สิ่งที่ประทับใจอีกข้อหนึ่งก็คือคุณยายสอนเรื่องของการอดทนต่ออการกระทบกระทั่ง คือคุณยายจะฝึกพวกเราทุกท่านที่เข้าในตอนนั้นโดยเฉพาะอุบาสกก็คือการขัดวิมาน คือการล้างห้องน้ำนี่ เพราะการที่ใครก็ตามสามารถล้างหรือขัดวิมาน ล้างห้องน้ำได้นั้นจะลดมานะทิฏฐิที่มีอยู่ในตัวของบุคคลนั้น และเมื่อเกิดการกระทบกระทั่งกันนั้นก็จะให้อภัยได้ ไม่ผูกโกรธ นี่คือคุณยายซึ่งฝึกให้พวกเราทุกท่านได้รู้จักการอบรมตน หรือการฝึกฝนตน และในยามซึ่งคุณยายมีวัยถึง ๘๐ ปีแล้ว คำว่าหนัก คำว่าเหนื่อย คำว่าขอพักก่อนนั้นไม่เคยออกจากปากของคุณยาย ในคราวที่คุณยายรับเป็นประธานกฐินที่เรารับทราบกันดีว่าสมัยนั้นคือกฐิน ๘๐ ปีของคุณยายนั้น ในวัย ๘๐ ปี ปกติแล้วนี่ การเดินทางออกไปในสถานที่ต่างๆ ไม่ใคร่จะสะดวกนัก แต่เพราะคุณยายรักบุญ คุณยายได้เดินทางออกไปบอกบุญตามที่ต่างๆ บางครั้งไปไกลถึงจังหวัดเชียงใหม่ พิษณุโลก ภาคตะวันออก คุณยายเคยไปถึงจังหวัดระยอง แล้วก็ภายในปริมณฑล ในกรุงเทพฯ คุณยายก็ออกบอกบุญ ให้อุบาสกขับรถนำท่านไปบอกบุญในที่ต่างๆ ในวัยที่มีอายุถึง ๘๐ ปี ซึ่งเวลาเดินทางนี่คนแก่ คนชรา เวลาเดินทาง การเปลี่ยนที่พัก การเข้าห้องน้ำก็ดีนี่ หรือการพักผ่อน ถือว่าการปรับตัวนั้นยากมาก แต่คุณยายของเรานั้นอดทน เป็นต้นแบบให้กับพวกเรา และก็มีเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็คือตอนนั้นการบอกบุญนั้น อุบาสก อุบาสิกา ผู้นำบุญของเราในระยะนั้นซึ่งมีไม่มากนัก ก็ออกบอกบุญกัน ทุกทิศทุกที่ มีบางครั้งที่เกิดอุบัติเหตุ บางครั้งอุบาสกขับรถไปเฉี่ยวไปชนกับคนขี้เมาบ้าง อะไรบ้างนี่นะฮะ ก็มีคนมาถาม ถามคุณยายว่า คุณยาย เวลาคุณยายออกไปบอกบุญนี่ นั่งรถนี่ คุณยายไม่กลัวอุบัติเหตุ หรือกลัวรถไปชนใครบ้างหรือ คุณยายท่านตอบมาดีมากเลย คือคุณยายบอกว่าก่อนที่ยายจะออกรถ ยายอธิษฐาน อธิษฐานว่าใครก็ตามที่หมดบุญ อย่าได้มาหมดบุญหน้ารถคุณยาย ให้ไปหมดบุญที่อื่น และก็คุณยายจะอธิษฐานให้พระธรรมกายคลุมรถทั้งคัน เพราะงั้นการเดินทางไปบอกบุญของคุณยายจึงปลอดภัย เพราะฉะนั้นถ้าท่านใดจะนำไปใช้บ้างก็ได้ ก่อนที่จะออกเดินทางไปทำหน้าที่ ก็ให้อธิษฐานตามที่คุณยายได้อธิษฐานเป็นต้นแบบต้นบุญให้กับพวกเรา เมื่อนึกถึงความอดทนของคุณยายที่มีต่อพวกเรา ทำให้พวกเรานั้นต้องกลับมาดูว่าพวกเรามีความอดทนมากน้อยเพียงใดเมื่อเทียบกับคุณยาย ตัวของหลวงพี่เอง แม้นจะอยู่ไกลหมู่คณะ ไปอยู่บนดอย อยู่กับชาวเขาในถิ่นทุรกันดารในจังหวัดเชียงใหม่ก็ดี หรือไปไกลถึงจังหวัดแม่ฮ่องสอน ไปตามหมู่ญาติของเราให้มาร่วมบุญ มาประพฤติปฏิบัติธรรมที่วัดพระธรรมกายของเรานี่ ซึ่งบางครั้งใช้เวลาในการเดินทาง โดยเฉพาะจังหวัดแม่ฮ่องสอน กว่าจะมาถึงวัดพระธรรมกาย ใช้เวลาเดินทางประมาณ ๒๐ ชั่วโมง ด้วยระยะทางที่ไม่มากแต่ว่าจะต้องผ่านเส้นทางที่คดโค้งประมาณ ๒,๐๐๐ กว่าโค้ง ไปกลับก็ ๔,๐๐๐ กว่าโค้ง แม้นจะเหน็ดเหนื่อยสักเพียงใดนะ แต่เมื่อได้มาหวนระลึกนึกถึงความอดทนของคุณยายที่สร้างวัดพระธรรมกายมาให้เราแล้ว ก็ทำให้มีกำลังใจสู้ต่อไป ก็ฝากพวกเราไว้ว่าเพราะคุณธรรม ๓ ข้อของคุณยาย จึงทำให้เกิดมีวัดพระธรรมกาย คุณธรรมความเคารพของคุณยาย ทำให้คุณยายมีปัญญา รู้แจ้งทั้งทางโลกและทางธรรม เป็นผู้นำพวกเรามาสร้างบารมี และเพราะคุณยายคือคุณยายเป็นผู้รักวินัยหรือรักศีล ทำให้คุณยายมีความบริสุทธิ์กาย วาจา ใจ ความบริสุทธิ์กาย วาจา ใจของคุณยาย ทำให้เป็นกระแสดึงดูดโภคทรัพย์นำมาสร้างวัดได้นี่ เพราะความบริสุทธิ์ของยาย คุณยายข้อที่ ๓ คือคุณยายมีความอดทน คุณธรรมข้อนี้ทำให้คุณยายมีความกรุณาที่จะถ่ายทอดวิชชาธรรมกายมาถึงพวกเรา ความเคารพ ความมีวินัย และก็ความอดทน เมื่อรวมกันเข้าแล้วกลายมาเป็นความเป็นผู้มีปัญญา มีความบริสุทธิ์ และความเป็นผู้มีมหากรุณา ซึ่งเป็นคุณธรรมหรือเป็นพระคุณของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่มีต่อพวกเรา ด้วยเหตุนั้นพระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโยของพวกเราจึงเปรียบพระคุณของยายประดุจพระเจดีย์ เพราะว่าคุณยายมีปัญญา มีบริสุทธิ์ และมีกรุณา เพราะฉะนั้นในวันที่จะสลายร่างของคุณยายนี้ หลวงพี่ก็ขอเชิญชวนพวกเราให้ได้ช่วยกันตามหมู่คณะ ให้ได้มารับรู้รับทราบพระคุณของยายให้ชาวโลกได้รับรู้แล้วก็รับทราบว่าบุคคลเฉกเช่นคุณยายนี่แหละคือผู้สร้างวัดหรือผู้ให้กำเนิดวัดพระธรรมกาย และที่สำคัญที่สุดก็คือพวกเราทุกท่านจะต้องน้อมนำคำสั่ง คำสอนของคุณยาย นำมาปฏิบัติให้ได้ ให้พวกเราเต็มเปี่ยมไปด้วยความเคารพ ความเป็นผู้มีศีลที่บริสุทธิ์ และให้เต็มเปี่ยมไปด้วยความอดทน ให้คุณธรรมนั้นตอกย้ำอยู่ในศูนย์กลางกายของพวกเรา และ ณ โอกาสนี้ก็ขอเรียนเชิญพวกเราทุกท่านได้ตั้งใจตรึกระลึกนึกถึงพระคุณของคุณยาย ด้วยการปฏิบัติธรรม ขอให้ทุกท่านนึกน้อมภาพของคุณยายไว้ที่ศูนย์กลางกายของเรา แล้วก็ตรึกนึกถึงพระคุณของยายที่มีต่อพวกเรา ขอให้คุณธรรมของคุณยายติดไปกาย วาจา ใจของเราทุกท่าน และให้พวกเราทุกท่านติดตามสร้างบารมี (หมดม้วน 1/A) (ม้วน 1/B) ขอให้คุณธรรมของคุณยายติดไปกาย วาจา ใจของเราทุกท่าน และให้พวกเราทุกท่านติดตามสร้างบารมีไปกับคุณยายทุกภพทุกชาติ ตราบกระทั่งวันถึงที่สุดแห่งธรรมเลยทีเดียว สัพเพ (หมด 1/A) PAGE PAGE 1 หน้า FILENAME \p L:\ต้นฉบับบทเทศน์\2544\ตุลาคม\44-10-19 FW-AAT.doc