สร้างศรัทธาด้วยความศรัทธา

(ม้วน 1/A) พระวิชเชสโก : ขอนอบน้อมแด่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้เป็นที่พึ่งที่ระลึกอันสูงสุดของเราทั้งหลาย นนัสการพระเถระผู้มีพรรษากาลมากกว่ากระผม สวัสดีเพื่อนสหธรรมิกทุกรูป เจริญพร สามเณร อุบาสก อุบาสิกา และสาธุชนลูกหลานทุกท่านนะ (สาธุ) หากจะมีคำถามถามเราว่าเรารู้จักคนที่มีบุญไหม พวกเราคงจะตอบได้อย่างชัดเจน หลวงพี่ว่าคนที่มีบุญสำหรับพวกเรานั้นเราเห็นได้ง่ายมาก คือพวกเราทั้งหลายซึ่งเป็นลูกหลานน่ะแหละ ถามว่าทำไมจึงเป็นผู้มีบุญล่ะ ก็เพราะว่าลูกหลานที่นั่งอยู่ต่อหน้าสรีระของยายนี้ มีธรรมะอยู่ข้อหนึ่งซึ่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้ารับรองว่าเป็นผู้ที่หาได้ยาก เป็นผู้ที่มีบุญมาก ธรรมะข้อนั้นก็คือความกตัญญูกตเวที หลวงพี่เชื่อมั่นว่าพวกเราทุกท่านมีความเคารพรักคุณยายอย่างมาก พร้อมอกพร้อมใจเสียสละเวลาทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อที่จะเอาบุญยายกับคุณยายอย่างเต็มที่ และที่เราโชคดีมากๆ หรือมีบุญมากๆ ก็ตรงที่ว่าเราได้มาพบมาเจอคนที่มีบุญมากอย่างเช่นคุณยายของเรา คุณยายท่านมีบุญมากจริงๆ ถึงแม้ว่าท่านจะมีรูปร่างที่เล็ก เป็นผู้หญิง แต่หัวใจคุณยายนั้นยิ่งใหญ่ คุณยาย ใจคุณยายนั้นสามารถที่จะอ่อนน้อมยอมตัว เป็นที่รวมน้ำจิตน้ำใจ รวมทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศ ให้มาทำความดีกันได้อย่างกว้างขวางเรื่องนี้ปรากฏชัดว่าไม่ว่าใครที่รู้จักคุณยายนั้นล้วนแต่เป็นผู้ที่รักบุญรักความดี พอพูดถึงเรื่องยายเมื่อไหร่ ความสามัคคีก็เกิดขึ้น ความพร้อมอกพร้อมใจก็เกิดขึ้น หลวงพี่จึงถือว่าคุณยายท่านมีบุญมากมายอย่างมหาศาล ที่คุณยายมีบุญมากๆ นี้ หลวงพี่นึกถึงคุณธรรมของท่านอยู่ข้อหนึ่งคือความมีศรัทธาของคุณยาย ยายเป็นผู้ที่มีศรัทธาที่แจ่มชัด แล้วก็นึกถึงทีใดก็ปลื้มปีติกับความศรัทธาของคุณยายนั้น ศรัทธาที่เรารู้จักกันนั้นโดยทั่วไปก็คือความเชื่อมั่น ความมั่น ความเชื่อมั่นในคุณของพระรัตนตรัย เชื่อมั่นในปัญญาตรัสรู้ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า แต่หลวงพี่อยากจะแปลง่ายๆ ว่าศรัทธาก็คือธรรมะที่เกิดขึ้นในใจแล้ว ทำให้ใจนี้สว่างไสว เชื่อมั่นในความดีที่จะเกิดขึ้น ความดีนั้นปรากฏในใจอย่างยิ่งใหญ่ แม้จะอยู่ไกลแสนไกล ก็ปรากฏเหมือนอยู่ใกล้ๆ ให้เรามีกำลังอกกำลังใจ และมีความชื่นอกชื่นใจได้เสมอ หลวงพี่คุณยายท่านมีคุณธรรมข้อนี้ มีศรัทธาตรงนี้อยู่มาก ศรัทธานี่แหละสร้างศรัทธา เหมือนพวกเรา แรกเริ่มก็คงอยากจะมาพบพระ อยากจะมาเจอพระ นิมนต์พระ มาสวดพระอภิธรรมกับคุณยาย ตอนแรกเราศรัทธาพระ แต่ภาพของความศรัทธาของเรานั้นแผ่ขยาย แผ่ขยายจนกระทั่งหลวงพี่ว่าพระที่มาก็ศรัทธาเรา ต่างคนก็ต่างศรัทธาซึ่งกันและกัน เป็นบุญที่เนื่องถึงกันและกัน ความศรัทธานี้มีในลูกหลานยายกันทุกคน และเมื่อเร็วๆ นี้หลวงพี่มีโอกาสได้รับความเมตตาจากพระเดชพระคุณหลวงพ่อ พระเดชพระคุณหลวงพ่อนี่ให้โอกาสหลวงพี่ไปต่างประเทศที่อเมริกา ๒ เดือน ที่ไปด้วยสาเหตุ ๒ อย่าง อย่างแรก ก็คือนำคณะประโยค ๙ ไปศึกษางานต่างประเทศ โดยหลวงพ่อท่านรับปากอย่างมั่นเหมาะเลยว่าใครก็ตามที่เรียนบาลีแล้วสอบได้ประโยค ๙ ท่านอนุญาตแล้วก็ขอให้ได้ไปต่างประเทศ ท่านสนับสนุนทุกอย่าง เพราะว่าจะได้ไปดูว่าชาวโลกทั้งหลายเขาเป็นอยู่อย่างไร เขาต้องการที่พึ่งอย่างไร และทำอย่างไรวิชชาธรรมกายจะไปเป็นที่พึ่งของคนที่โน่นได้อย่างดี นี่ข้อแรก ประการที่ ๒ ที่ไปก็เพราะว่านำคณะปฏิบัติธรรมพิเศษ ทั้งพระอาจารย์ ทั้งพี่เลี้ยงที่เราเรียกกันอย่างคุ้นหูหรือคุ้นปากว่าพระอาจารย์สวนบัว โครงการสวนบัว นำคณะปฏิบัติธรรมไปด้วย ไปจัดปฏิบัติธรรมที่โน่น ทั้งนี้ก็เพราะว่าคนที่โน่นเขาอยากนั่งธรรมะ แล้วก็อยากเข้าถึงธรรมเหมือนพวกเรา ความอยากนั่งธรรมะและนั่งธรรมะนี้มีไม่แพ้พวกเราเลย แม้บางครั้งต้องลงทุนนั่งเครื่องบินจัดสรรเวลา ทั้งเดินทางทั้งค่าใช้จ่ายต่างๆ รวมแล้วค่อนข้างมาก แล้วก็เสียสละมา คราวนี้หลวงพ่อเมตตาให้เราไปจัดที่โน่น ก็คงจะได้ภาพใหม่ๆ ขึ้นมา แล้วก็ได้สิ่งใหม่ๆ ที่ดีๆ ขึ้นมา ทั้ง ๒ เรื่องนี้หลวงพี่คงไม่ขยายรายละเอียดมากนัก เพราะว่าเวลาคงไม่อำนวยเท่าไหร่ เอาไว้รอให้ชุดประโยค ๙ และคณะพระอาจารย์สวนบัวมาเล่าให้ฟังเองดีกว่านะ ที่หลวงพี่อยากจะเล่าในวันนี้ก็คือเมื่อได้ไปต่างประเทศก็นึกถึงภาพเก่าๆ ที่เคยได้ไปเมื่อครั้งปี ๒๕๓๖ ครั้งนั้นหลวงพี่ได้รับบัญชาจากหลวงพ่อให้ไปบุกเบิกที่แคลิฟลอเนีย สมัยนั้นเรายังไม่มีสาขาอื่นๆ มีเฉพาะที่แคลิฟลอเนียที่เดียว พูดง่ายๆ ว่าไปเริ่มต้นที่นั่น ก่อนจะไปนี่ สิ่งแรกที่หลวงพี่นึกถึงแล้วก็ต้องให้ได้ก็คือไปลาคุณยาย ต้องไปลาคุณยายให้ได้ หลวงพี่ก็พาคณะพระภิกษุที่จะไปด้วยกันไปลาคุณยาย เล่าให้คุณยายท่านฟังว่าต้องไปทำอะไรบ้าง คุณยายท่านรับทราบแล้วก็อวยชัยให้พร แล้วก็แนะนำสิ่งละอันที่จะเป็นประโยชน์ในการเผยแผ่ คำหนึ่งที่คุณยายบอกไว้ก็คือไปบอกคนที่โน่นด้วยว่าคนเราจะรวยขึ้นอยู่กับบุญนะ ถ้ามีบุญอยู่ประเทศไทยก็รวย อยู่ต่างประเทศก็รวยได้ แต่ถ้าเกิดคนเราไม่มีบุญ ต่อให้อยู่ถึงต่างประเทศ หรือจะอยู่ในประเทศไทยก็ไม่รวยหรอก บอกว่ายายฝากมา หลวงพี่ก็จำคำของยายนี่ไปเล่าให้เขาฟังนะ แล้วทุกคนก็ถือว่าคำนี้ทำให้ทุกคนรักบุญ แล้วก็ตั้งใจเอาบุญไปมากขึ้น การที่ยายรับคำลาหรือยายรับรู้ว่าเราจะไป หลวงพี่คิดว่ามันเป็นพรที่ศักดิ์สิทธิ์มากๆ เลย เวลาใครจะไปไหน ขึ้นรถลงเรือ โดยเฉพาะไปเรือบินนี่ ถ้าได้ไปลายาย จะรู้สึกอบอุ่น มั่นใจ แล้วก็ปลอดภัย แล้วก็รู้ว่าที่ที่เราไปนั้น ที่ยายให้พรเรามานั้น จะได้รับชนะอย่างแน่นอน หลวงพี่มีความเชื่อมั่น แล้วก็เป็นกำลังใจ นึกถึงตรงนี้ตลอดเวลา ว่ายายให้พรมายังไงๆ ก็สำเร็จ อย่างไรๆ ก็สำเร็จ ใจชื้นมาก ใจสบายมาก แล้วการไปอยู่จำพรรษาเมื่อครั้งกระโน้น ก็สามารถปักหลักได้ แล้วปีหลังๆ ก็มีรุ่นน้องไป แล้วก็ตอนนี้เริ่มขยายไปอยู่หลายรัฐแล้ว มีศูนย์ถ่ายทอดเสียงวันอาทิตย์ วันอาทิตย์ต้นเดือนนี่อีกหลายแห่ง หลวงพี่ถือว่านี้คุณยายเป็นจุด ผู้จุดประกายในต่างประเทศให้ พอไปแล้ว ไปครั้งหลังนี่ ไปครั้งหลังนี่เห็นภาพของความมีศรัทธาของคนที่นั่น ทั้งชาวไทยเอง ทั้งชาวต่างประเทศเองที่มีศรัทธาต่อวัด ต่อหลวงพ่อ ต่อคุณยายนั้นเห็นแล้วปีติใจ เหมือนอย่างที่บอกพวกเราฟังว่าใหม่ๆ เราก็คิดว่าเขาศรัทธาเรา แต่พอไปอยู่แล้ว ครบ ๒ เดือนแล้ว สิ่งที่ได้กลับมาถามว่าเหนื่อยไหม เหนื่อย แต่สิ่งที่คุ้มค่าเหนื่อยก็คือได้เห็นภาพของคนสร้างความดีงาม ได้เห็นภาพของคนที่มีความศรัทธามากๆ แม้จะอยู่ไกล ไม่เจอหลวงพ่อ ไม่เจอคุณยายเลย แต่เวลาที่ทำงาน หรือปฏิบัติธรรมนั้นทุ่มเทอย่างจริงใจจริงๆ ตรงนี้เป็นภาพที่ทำให้หายเหนื่อย หลวงพี่นำสิ่งเหล่านี้กลับมาเล่าถวายพระเดชพระคุณหลวงพ่อ ว่าไปมามีอะไรบ้าง เล่าให้ท่านฟังค่อนข้างละเอียด ท่านฟังแล้วท่านก็ปีติ ท่านดีใจ ท่านปีติใจ บางครั้งท่านก็บอกว่าที่เขาทำได้ เพราะว่าเขามีบุญมาก แล้วคอยดูนะคนที่ตั้งใจทำบุญอย่างนี้ สมบัติจะเกิดขึ้นนับไม่ไหว ยกตัวอย่างเช่นบางท่านอยู่ต่างประเทศ บินกลับมาเพียงเพื่อทำบุญ เพียงเพื่อทำบุญ ๑ ล้านบาท มีเวลาเพียงแค่อาทิตย์เดียว หรือเพียงไม่กี่วัน นั่งเครื่องบินต้องปรับเวลาไป วันคืนกลับกันนี่ ปรับเวลาด้วย ทำอะไรทุกอย่างด้วยนี่ ขอแค่มา ขอแค่มาถวายปัจจัยกับพระเดชพระคุณหลวงพ่อ แค่นั้นก็มีความสุขแล้ว หลวงพ่อบอกว่าคอยดูเถอะ อานิสงส์แห่งบุญนี้จะกลับไปสนองผลว่าสมบัติที่ไหนๆ อยู่มุมไหนของโลกก็ตาม จะต้องบินมาหาผู้ที่ทำบุญเช่นนี้ หลวงพี่ฟังก็ปีติใจนะว่าคนที่ทำบุญด้วยใจอย่างนี้ได้ ได้บุญมาก คนที่นั่น รักธรรมะเยอะ คล้ายๆ พวกเรานี่แหละ อยู่ไกลแสนไกล มานั่งธรรมะทุกวัน อยู่ไกลแสนไกล นั่งรถไกลแค่ไหน ๔๕ นาที ชั่วโมงหนึ่งมานั่งธรรมะทุกวัน คล้ายๆ กับพวกเรามางานศพนี่แหละ มาทุกวันเลย มาไม่ขาด มาจนหลวงพี่รู้สึกว่าหลวงพี่ โอ้ ไกลเหลือเกิน น่าสงสาร แต่เขาสงสารหลวงพี่แทนฮะ จริงๆ หลวงพี่สงสารเขา แต่เขาสงสารหลวงพี่ เลยต่างคนต่างสงสารกันเลยฮะ แต่เมื่อนึกถึงว่าบุญที่เกิดขึ้น ก็เอ้า เป็นเรื่องที่ยอมก็แล้วกัน เอาบุญเป็นใหญ่ เอาบุญเป็นที่ตั้ง ไปที่เปิดปฏิบัติธรรมพิเศษที่ชิคาโก ก็เป็นครั้งแรกที่ชิคาโกเปิดปฏิบัติธรรม มีคนไปนั่งธรรมะกันเยอะ ค่าใช้จ่ายก็สูงเอาการทีเดียว แต่ก็เสียสละกัน และก็เล่าถวายพระเดชพระคุณหลวงพ่อว่าในจำนวนที่ ๓๐ กว่าท่านที่ไปน่ะ มีทั้งที่เป็นด๊อกเตอร์ก็หลายท่าน มีที่กำลังเรียนด๊อกเตอร์ก็อีกหลายท่าน รวมแล้ว ๑๐ กว่าท่านที่จะเป็นกำลังในการเผยแผ่ธรรมะให้กับพระเดชพระคุณหลวงพ่อ ตอนนี้ใกล้ๆ จะจบปริญญาเอกแล้ว หลวงพ่อบอก ก็ชื่นใจนะ เออ เห็นด๊อกเตอร์หรือคนที่เรียนด๊อกเตอร์นี่สนใจธรรมะ สนใจนั่งธรรมะ ภาพนี้เป็นภาพที่น่าชื่นอกชื่นใจนะ น่าชื่นใจมากๆ เลย อีกภาพหนึ่งคือวันอาทิตย์ที่เราถ่ายทอดเสียง ที่โน่นก็รับนะ แต่เป็นกลางคืนวันเสาร์ของที่โน่น ที่โน่นช้ากว่าเรา เราถ่ายทอดวันอาทิตย์ ๙ โมงครึ่ง ที่โน่นก็ช่วงค่ำ ช่วงกลางคืน หรือไม่ก็ช่วงดึก ตกลงที่โน่นก็เลยต้องจัดงาน ๒ วันฮะ ทั้งกลางคืนวันเสาร์ และก็เช้าวันอาทิตย์ ก็เรียกว่ารักบุญเป็นพิเศษ ก่อนถ่ายทอดเสียงมีกิจกรรมหนึ่งซึ่งเหมือนพวกเราคือสวดอภิธรรมบูชาพระคุณคุณยาย ทุกคนรักยายมาก นึกถึงยาย รู้ว่าถ้าเป็นงานบุญให้ยายแล้ว ตั้งใจมาไม่ขาด ตั้งใจมาตลอดเวลา ไม่ยอมขาดเลย ไม่ยอมขาดเลย แล้วบางแห่งนี่ไม่ได้ง่ายๆ อย่างเรา ไม่ใช่ว่าหาพระหาเณรเป็นร้อยเป็นพันเหมือนอย่างวัดเราได้ มีพระ ๕ องค์บ้าง ๔ บ้าง ๓ บ้าง ๒ บ้าง ๑ บ้าง คิดดูแล้วกันฮะ มี ๒ องค์ก็ต้องนั่งสวด ๒ องค์ ไม่รู้จะหา ๔ องค์มาอยู่ที่ไหนฮะ มีองค์หนึ่งก็ต้องนั่งสวดองค์หนึ่งฮะ ก็สวดไปฮะ ได้ไม่ได้ก็ต้องได้ ได้ไม่ได้ก็ต้องได้ รู้ว่าทำด้วยใจฮะ ทำด้วยความศรัทธาแท้ๆ ก็เลยทำได้ หลวงพี่ว่าศรัทธาตัวนี้เรียกบุญเรียกบารมีอย่างมากเลยนะ นี่งานสวดคุณยาย สวดอภิธรรมถวายบูชาคุณยายนะ มีเหมือนพวกเรา แต่พวกเราโชคดีที่มานั่งอยู่ต่อหน้า แต่ที่นั่นต้องทำใจแล้วก็ส่งใจ ด้วยกำลังใจที่สูงจริงๆ ระลึกนึกถึงอย่างมั่นคงจริงๆ หลวงพี่มีโอกาสไปอีกอย่างหนึ่งคือไปบ้านกัลยาณมิตรที่โน่น เรียกว่าไปเยี่ยมบ้านกัลยาณมิตร ไปแล้วอบอุ่น อบอุ่นเพราะว่าที่โน่นคนไม่เยอะ ฉะนั้นจะทำให้คนเยอะด้วยการก็คือต้องช่วยเหลือกัน ใครอยู่ใกล้ รู้ว่าบ้านไหนจัดงานบ้านกัลยาณมิตรหรือเปิดบ้าน ทุกๆ คนที่อยู่รอบๆ นั้นมาช่วย หรือแม้อยู่ไกลๆ ก็มาช่วย มาช่วยกันอย่างอบอุ่น อุ่นหนาฝาคั่ง เรียกว่าทุกๆ บ้านเจอแต่ละบ้านนี่ ๓๐ ๔๐ หรือบางบ้านก็ ๕๐ เรียกว่าแน่นบ้านเลยนะ บ้านแทบแตก ขยาย รักบุญกันอย่างนั้นฮะ และที่เห็นอีกภาพหนึ่งก็คือเข้าไปปุ๊ป ชื่นใจเลยฮะ เห็นภาพหลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาพหลวงพ่อเรา ภาพคุณยายของเรานี่ติดเด่นเป็นสง่า เห็นแล้วรู้เลยว่าไม่ใช่บ้านใครแล้วนี่ ตอนแรกก็ยังสงสัยเอ๊ะมันเมืองนอกหรือเมืองไทยนะ เหมือนกันเลย เหมือนบ้านเราเปี๊ยบเลย แล้วที่เด่นจริงๆ ก็คือตู้โชว์ หลวงพี่บอกเลยว่าตู้โชว์ที่โน่นประดากันสวยงามจริงๆ ตู้โชว์กระจก ไฟส่องพระ มีทุกรุ่นฮะ มีทุกรุ่น รุ่นไหนๆ มีหมดเลยฮะ ไปยืนดูแล้วโอ้โฮ ทุกรุ่นเลยนะ ไม่ขาดเลย เลยนึกถึงคำหลวงพ่อนะว่าเออ เครื่องของที่ระลึกนี่ทำให้ระลึกนึกถึงบุญ พอเราไปเห็นปุ๊ป อ๋อ นึกถึงบุญออกเลย อ้อบุญนี้เขาก็ทำ บุญนี้เขาก็ทำ นี่เขาเป็นเจ้าของบุญ ไม่เคยขาดบุญเลย ตู้ทั้งตู้สูงๆ นี่ ๔-๕-๖ ชั้นนี่ พระเรียงกันเต็มหมดเลยฮะ ไฟส่องระยิบระยับ เพชรเปล่งประกายกันเป็นแถวเลยฮะ เขาบอกเดี๋ยวนี้ตู้เล็กไปแล้ว ยังมีอีกนะยังใส่โชว์ ตู้โชว์ไม่ไหว ไปเปิดลิ้นชักให้ดีนะ ทั้งลิ้นชักเลยนะ โอ้โฮ ทั้งลิ้นชัก เต็มลิ้นชักอีก บอกเออๆ เชื่อแล้ว ลูกหลวงพ่อ หลานยายจริงๆ เลยฮะ ลูกหลวงพ่อ หลานยายจริงๆ รักบุญอย่างนี้ นี่คือภาพย่อๆ ที่หลวงพี่อยากเล่าให้พวกเราฟังว่าที่ต่างประเทศ ที่กัลยาณมิตรที่ของเราที่เป็นพี่น้องของเราที่อยู่ต่างประเทศนั้นรักบุญและนึกถึงพวกเราว่าพวกเราเป็นผู้ที่มีบุญมากๆ งานบุญแต่ละอย่างนั้นทุกคนทุ่มเท แล้วก็เอาบุญชนิดที่ว่าไม่ต้อง ไม่ต้องหลับไม่ต้องนอน เพราะไม่มีใครแล้วจะช่วยฮะ เจ้าหน้าที่ก็คือเรา ภารโรงก็คือเรา ถ้าเป็นพระ ก็เจ้าอาวาสก็คือเรา ภารโรงก็คือเรา เหรัญญิกก็คือเรา เราหมดเกลี้ยงเลยฮะ เรียกว่าเผด็จการหมดเกลี้ยง ไม่มีใครช่วย ต้องช่วยเหลือตัวเอง ทำงานเองทั้งหมด เห็นแล้วหลวงพี่เชื่อเลยว่าลูกหลวงพ่อ หลานคุณยายนั้นมีศักยภาพไม่มีประมาณ อยู่องค์เดียวต้องอาศัยความเข้มแข็ง ต้องมีวิริยะอุตสาหะ อะไรที่ไม่เป็น ก็ต้องเป็นทุกอย่าง พิมพ์ดีดไม่เป็น ก็ต้องเป็น คอมพิวเตอร์ไม่เป็น ก็ต้องเป็น อินเตอร์เน็ตไม่เป็นก็ต้องเป็น เพราะต้องถ่ายทอดเสียง ต้องเป็นหมดทุกอย่าง เป็นด้วยภาคบังคับให้ได้รับบุญมากๆ ตรงนี้คือภาพของต่างประเทศที่อยากฝากพวกเราไว้ว่าความศรัทธานั้นไม่จำกัดจะมีเฉพาที่ใดที่หนึ่ง มีที่ไหนๆ มีอยู่กะใครที่นั้นก็ประสบความสำเร็จ และประสบความเจริญ แล้วความศรัทธาที่ว่าที่หลวงพี่อยากจะขยายต่อไปนี้ก็คือศรัทธาของยาย ศรัทธายายนั้นแจ่มชัด เรื่องแรกที่อยากจะเล่าให้ฟังก็คือหลวงพ่อเล่าให้ฟังว่าสมัยที่ยายเข้าวัดปากน้ำใหม่ๆ ตอนที่เข้าไปใหม่ๆ หลวงพ่อวัดปากน้ำให้เข้าทำวิชชาเลย พร้อมกับผู้ที่ประโยคที่เราคุ้นหูว่ามึงมาช้าไป ทำนองนี้นะฮะ คุณยายต้องเข้าโรงงานทำวิชชาเลย เจ้ากรรม ช่วงที่ท่านเข้าไปนั้น อาทิตย์แรกป่วย ธรรมกายที่ท่านเคยมีอย่างสว่างไสวเหมือนไม่มี มืดไปเลย แต่ยายท่านมีศรัทธานะ มีศรัทธาตรงนี้ก็คือในใจท่านมีความเชื่อมั่นว่าธรรมะไม่ได้ไปไหน เพียงแต่ร่างกายของท่านยังไม่ละเอียดพอที่จะรองรับได้ ท่านบอกไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวร่างกายแข็งแรงดี หายดี ธรรมะก็ดีเหมือนเดิม ธรรมะท่านไม่ได้หายไปไหน ประโยคตรงนี้หลวงพี่เชื่อ เชื่อว่าเป็นกำลังใจเป็นศรัทธาที่ดีมากๆ หลวงพ่อท่านพูดว่าอยากเห็นลูกๆ ของท่านมีใจอย่างยายตรงนี้ คือบอกตัวเองว่าไม่ได้หายไปไหน เพียงแต่เรายังปรับละเอียดไม่เท่ากันเท่านั้นเอง ถ้าเรามีตรงนี้ได้นี่ เราจะสามารถนั่งธรรมะได้ดี แล้วไม่ว่ายายจะทำอะไร สังเกตไหมใครที่เคยกราบคุณยายนี่ ไปขอบารมีคุณยายนี่ สิ่งที่ได้รับจากยายก็คือได้ คุณยายครับธุรกิจอันนี้ผมจะทำสำเร็จไหมครับ สำเร็จ คุณไปภาวนาว่าสำเร็จ สำเร็จ สำเร็จ ยายจะช่วยคุณ ลูกจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ไหม ได้ คุณไปบอกลูกให้ภาวนานะ ได้ ได้ ได้ แล้วยายจะช่วยคุณ ไปเจอคุณยายแล้วไม่มีคำไหนที่ไม่ได้ ไม่มีคำไหนที่เป็นลบ ไม่มีคำไหนที่ตัดทอนกำลังใจ ไม่มีคำไหนที่เป็นไปไม่ได้ ไม่มีเลย ลองนึกทบทวนใครที่เคยกราบคุณยาย นึกทบทวนดูว่าคำที่ออกจากใจของยาย ใจที่ตั้งศรัทธาอย่างเต็มเปี่ยม ภาพในใจของท่านชัด ความสำเร็จเกิดขึ้นทุกครั้งในขณะที่ท่านพูด ทุกครั้งที่พูดเรื่องดีนี่ สำเร็จไปแล้ว ขึ้นชื่อว่าความดี มั่นใจ ยินดี ภูมิใจ แล้วก็สำเร็จตั้งแต่ในใจของท่าน ท่านจะทำงานเล็กหรืองานน้อยก็ตาม ไปดูเถอะ สำเร็จ สำเร็จ จะปลูกต้นไม้ ต้นไม้ท่านเดี๋ยวเขาไถ เดี๋ยวเขาปลูกใหม่ ปรับดินใหม่ ยายปลูกเรื่อยไปฮะ เดี๋ยวต้นไม้ยายต้องเขียว ต้นไม้ยายต้องร่มรื่น ปลูกไปฮะ ไม่เคยเห็นยายบ่น ไม่เห็นคุณยายเหนื่อยฮะ ถ้าเป็นเราๆ นะ บางทีหงุดหงิดเหมือนกันนะ แต่ยายไม่เหนื่อยฮะไม่บ่น ใครไถได้ ไถไป ยายปลูกได้ปลูกเอา ปลูกไป หลวงพี่เชื่อว่าความเป็นวัดของเราได้ ก็เพราะว่ายายมีภาพของวัดที่สำเร็จรูปอยู่ในใจของท่านอยู่แล้ว ศรัทธาตอนนี้ของท่านมั่นคงไม่เปลี่ยนแปลง หลวงพี่อยากจะบอกว่าศรัทธาตรงนี้คือทำด้วยใจรัก ด้วยใจเชื่อ ด้วยใจชอบ ทำอะไรก็ใจรัก ใจเชื่อ และใจชอบ เหมือนเรานะ เหมือนเราทุกคนนี่ ยามที่นึกถึงยายนี่ ลองไปทำดูนะ นั่งธรรมะไปนี่ ถ้าเรามีคนถามว่าเราสว่างไหม ถ้าเรามีความศรัทธาอย่างคุณยายนี่ เราจะตอบตัวเองว่าสว่าง สว่าง จะมีแต่คำพูดที่เป็นบวก สว่าง แล้วในที่สุดเราจะมีใจที่สว่างขึ้น แล้วก็จะดีขึ้น อย่างน้อยๆ เราก็จะมีความสุขเพิ่มมากขึ้น ความสุขที่หลวงพี่ว่านี้ ไม่ใช่ปรากฏอย่างทันทีทันใดหรอก แต่จะเกิดในใจเราว่าให้เรารู้สึกว่าเราสบาย เราเป็นสุข ถ้าเราพูดตรงข้ามคือไม่ได้เป็นลูกศิษย์ยายนะ สว่างไหม มืด โอ้โฮ หลวงพี่ว่าหมดเลยนะ ยืดๆ มานี่ หด หงอยไปเลยฮะ หายเกลี้ยงไปเลย ที่มีบุญอยู่ก็ คงหดหายเหมือนกันฮะ หดหาย แต่ถ้าเกิดเป็นลูกหลานยายจะต้องมีคำนี้ คำที่เป็นบวก ดีไหม นั่งธรรมะดีไหม ดี ชอบไหม ชอบ แล้วเราจะรู้สึกบุญเกิดขึ้นกับเรา บุญสดใส สดชื่นเกิดขึ้นกับเรา แล้วจะเข้าใจยายว่าโอ้ ทำไมยายอายุมาก ยายเข้มแข็ง ยายมั่นคง ยายเด็ดเดี่ยว ยายเป็นพลังให้เราจริงๆ ความรักในการทำนี่ ชอบในการทำหรือเชื่อในสิ่งดีๆ นี่จะนำความสำเร็จมาให้แก่เราได้อย่างอัศจรรย์ หลวงพี่นึกถึงลูกหลานยายอีกท่านหนึ่งที่อยู่ต่างประเทศ คนนี้ทำร้านอาหารฮะ ขายอาหาร วันดีคืนดีศรัทธามาก ตั้งใจเลยว่าจะปิดร้าน ทั้งๆ ที่ร้านขายดีนะ กำไรไม่สนใจ สนใจเรื่องบุญ แล้วคนที่ไม่ค่อยจะคิดอย่างนี้นะ ที่ผม เออ ที่โยมตั้งใจทำบุญนี้ตั้งใจทำงานอยู่นี้ ที่ยอมเหนื่อยอยู่นี้เพราะอยากทำบุญ นี่ตั้งแต่เข้าวัดนี่โอ้โฮ มีกำลังใจทำงานเพราะอยากทำบุญ มีชีวิตชีวาเหลือเกิน พูดอย่างนี้ให้ฟัง (ม้วน 1/B) แล้วไปดูจริง เขาก็ตั้งใจทำอย่างนี้จริงๆ ฮะ ตั้งใจอย่างนั้นจริงๆ ท่านนี้ก็เหมือนกันฮะ ปิดร้าน ร้านขายอาหาร ปิดร้านสิบกว่าวันฮะ มาทำบุญ มาถวายหลวงพ่อ ๒ ล้าน มาถวายหลวงพ่อ ๒ ล้านนี่ กลับไปฮะ ปรากฏว่าลูกค้าที่รอทานอาหารนี่รอกันเพียบเลยฮะ คนขายอาหาร ๒ ท่านนี้ก็บอกว่า (หมดม้วน 1/A) สองตายายนี่ก็บอกว่าโอ้โฮ สงสัยแบบไม่ได้กินมานานนะ คงหิวนะ คงรอกัน มารอกันเพียบเลย รอ โอ้โฮ ตั้งแต่เปิด กลับไปเปิดใหม่นี่คนเข้าร้านแน่นเอี๊ยดเลย อัศจรรย์ฮะ ประมาณ ประมาณ ๑๐ วันนิดๆ ๑๐ วัน ๑๒ วันไม่แน่ใจ เงิน ๒ ล้านที่ทำบุญกลับมาหมดเลย กลับมาทั้งหมดเลย และหลังจากนั้นมา คนก็มาอีก แน่นเพียบเหมือนกันเลยฮะ มาแน่นขนัด บอก เฮ้ยอย่างนี้ไม่ใช่ แบบรอมานานแล้วอย่างนี้ มันต้องเป็นอำนาจบุญแล้วนี่ มันต้องเป็นอำนาจบุญแล้ว บุญยังไงฮะ บุญมา เรียกว่าเวลาสั่งของนี่ต้องมี order มา โยมผู้ชายเป็นคนผัด มือผัดโอ้โฮ ผัดใส่ ชู๊ตๆๆ ผัดไปมันเหนื่อยนะ อยู่หน้าเตาร้อนนะ order ก็เต็มเพียบ รอล่ะเต็มเลย ผัดไปตั้ง โอ้โฮ หลายกะทะ ยังไม่หมดอีก บ่นเลยฮะ มึงจะกินอะไรกันนักกันหนาวะ มันจะกินอะไรกันนักกันหนา คือกินไม่เบื่อหรือไง ผัดจนมือเป็นลิงอยู่แล้วนี่ แม่บ้านเตือนเลยว่า พ่อ ถ้าพ่ออยากทำบุญ พ่ออย่าบ่นนะ เงียบเลยฮะ เงียบ ผัดอย่างเรียบร้อยตามปกติเหมือนเดิม แล้วอาหารที่ร้านนี้นะคือไม่มีการชิมฮะ ปรุงแล้วเสริฟได้เลย ปรุงแล้วเสริฟได้เลย วันหลังหลวงพี่ไปสัมภาษณ์นะ ชื่นชมจริงๆ นะว่าทำไมถึง ถึงทำอาหารอร่อย ทำไมถึงคนลูกค้ามาถึงติดใจอย่างนี้ แม้กระทั่งคนป่วยนะ ถ้าป่วยบอกว่าไปกินน้ำซุปร้านนี้ หายป่วย แล้วก็หายจริงๆ เลยนะ ก็ถามว่าทำไมถึงทำอาหารอร่อย เขาก็บอก เขาบอกว่าทำไปก็เติมความรักไป นี่ตรงนี้สำคัญนะฮะ ทำไปด้วย เติมความรักไปด้วย ทุกครั้งนึกอธิษฐานในใจเลยว่าขอให้คนที่มารับประทานหรือคนมากินอาหารของเรานี่ขอให้มีความสุข ขอให้เขากินแล้วมีความสุข หลวงพี่ว่าคนอย่างนี้เป็นลูกหลานจริงๆ เลยนะ เพราะมีคุณธรรมที่เหมือนฮะ เหมือน ยายของเรานี่จะมีลักษณะอย่างนี้คือเมตตา มีกรุณาสูงมากๆ ใครจะเจอะเจอท่าน เห็นแล้วอบอุ่น สบายใจ มั่นคง ปลอดภัย แล้วได้ชัยชนะเหมือนอย่างที่หลวงพี่ว่า ขอบารมีท่านนี่มั่นใจเลยว่าได้ ได้ เพราะท่านมีบุญบารมี มีสง่าราศี มีบารมีที่ให้พึ่งพาอาศัยได้จริง อย่าว่าที่ท่านมีชีวิตอยู่เลย แม้ท่านละโลกไปแล้ว หลวงพี่ว่าท่านรวมคน เป็นที่รวมน้ำใจของเราทั้งหลายได้เพิ่มยิ่งขึ้นอีก คุณธรรมของท่านปรากฏเด่นชัดมากขึ้นอีก หลวงพี่ว่าเมื่อเราเคารพรักยาย ขอให้เรามีศรัทธาอย่างยาย คือเชื่อมั่นในความดีเสมอทุกครั้งไป ไม่ว่าเราจะทำความดีอะไร ขอให้มีภาพแห่งความสำเร็จและภาพความดีงามอยู่ในใจของเราตลอดเวลา หลวงพี่ว่าตรงนี้เราจึงจะเป็นลูกหลานยายที่พบประสบความสำเร็จจริงๆ ฉะนั้น วันนี้ โอกาสนี้ หลวงพี่ขอเรียนเชิญพวกเราได้ปฏิบัติบูชาคุณยายกันด้วยการเจริญภาวนาสักครู่หนึ่งนะ เราก็รวมใจของเราไว้ที่กลางของกลาง อย่างสบายๆ ไปนะ ธรรมะคือความกตัญญูกตเวทีของพวกเราที่เป็นลูกหลานของยาย จะแจ่มชัด แล้วก็แจ่มใสในใจของเรา ทำให้ใจเราสดชื่น ทำให้ใจของเราเบิกบาน ทำให้ใจของเราบริสุทธิ์ สะอาด สว่างขึ้น ยามนึกถึงภาพของคุณยายเรา ภาพยายปรากฏในใจของเราเมื่อไหร่ ปรากฏเต็มใจเราเมื่อไหร่ เราจะรู้ว่าเรามีพลัง เรามีใจที่เป็นบุญ เราจะมีความบริสุทธิ์ ใจเราจะสะอาด ใจเราจะสว่าง ให้เรามีภาพของยายอยู่ในใจของเรา เป็นภาพที่แจ่มใส แจ่มจรัสชัดเจน โดยเฉพาะตอนที่เราสบายใจมากๆ ปีติใจมากๆ ที่เราได้ร่วมบุญกับคุณยาย จะด้วยบุญใดบุญหนึ่งก็ตาม บุญไหนๆ ที่เราเคยทำกับท่าน ให้รู้เถอะว่าบุคคลที่เป็นอย่างคุณยายนั้นมีใจกว้างใหญ่ มีญาณรู้ที่กว้างไกล ย่อมจะรับรู้ได้เสมอ ใครทำอะไรกับท่านที่เป็นความดีงามท่าน ท่านรับรู้ได้ทุกสิ่งทุกอย่างไป บุญที่เรามาบูชาธรรมท่านด้วยการฟังพระสวดอภิธรรมสม่ำเสมอก็ดี ฟังการบรรยายธรรมถึงคุณธรรมความดีของท่านก็ดี บุญที่เราตั้งใจจะทอดกฐินร่วมกับคุณยายด้วยการเป็นประธานกองก็ดี หรือบุญใดบุญหนึ่งเรานึกด้วยความปีติ เบิกบานใจ คุณยายท่านจะมีปกติ มีชีวิตที่เรียบง่าย สอนให้เราเอาบุญที่เกิดขึ้นกับใจเราได้อย่างง่ายๆ ว่าบุญนั้นอยู่ที่ใจเรา เริ่มทำใจของเราให้เป็นบุญ แล้วเราจะไปทำอะไรทุกอย่างก็จะได้บุญยิ่งๆ ขึ้นไป ตอนนี้เราทำบุญให้เป็นบุญกันนะ ภาพยายชัดในใจเรา เราระลึกนึกถึงด้วยความเบิกบานสบาย ด้วยความปีติ ด้วยใจที่แจ่มใส เหมือนท่านซ้อนอยู่กลางกายเรา ซึ่งกลางกายท่านนั้นพวกเราย่อมทราบดีว่าในใจคุณยายนั้นไม่มีอะไรเลย นอกจากธรรมะอย่างเดียวเท่านั้น ใครเจอท่าน เคยพบ เคยกราบ เคยขอบารมี เคยฟังคำของท่าน ย่อมเข้าใจชัดเจนดีว่าในใจของท่านมีแต่ธรรมะอย่างเดียวเท่านั้น อย่างอื่นใครจะเอาอะไรก็เอาไปเถอะ ท่านมีธรรมะใสๆ เป็นบุญใสๆ ฉะนั้นการนึกถึงท่านจึงเป็นสิริมงคลสำหรับผู้ที่นึกถึง เรานึกแล้วก็ส่งใจของเราไปนะ ส่งไปกลางของกลาง กลางของกลาง ให้สบาย เป็นใจที่ใส ใจที่สะอาด ใจที่สว่าง รักษาใจของเราอย่างนี้ครู่หนึ่งนะ เรานึกถึงบารมีของท่านจนแจ่มกระจ่างในใจของเรา สว่างไสวในใจของเรา เราก็ระลึกนึกถึงบุญกันนะ บุญที่เราทำมาทั้งหมด ตลอดจนถึงปัจจุบันนี้ เดี๋ยวนี้ นึกรวมเป็นบุญที่ใสๆ สว่างๆ น้อมอุทิศบูชาพระคุณคุณยายมหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง น้อมอุทิศถวายพร้อมทั้งขอบารมีธรรมท่าน ให้มาปกปักษ์รักษาพวกเรา คุมบุญให้พวกเราได้เป็นนักสร้างบารมีที่มีกาย วาจา ใจ ใส สะอาด บริสุทธิ์ ให้หลุดพ้นจากสิ่งที่ไม่ดีทั้งหลาย ความท้อแท้ ท้อถอย วิตกกังวล สิ่งไม่ดีเหล่านี้ให้ละลายหายไปให้หมด ให้เรามีศรัทธาที่มั่นคงเหมือนอย่างคุณยาย มีภาพแห่งความดี ภาพแห่งความสำเร็จ เหมือนอย่างท่าน ให้แจ่มชัดในใจของเรา ไม่ว่าจะทำความดีเล็กๆ น้อยๆ หรือทำความดีที่ยิ่งใหญ่ ทำบุญเล็ก ทำบุญใหญ่ ขอให้ศรัทธาเกิดในใจเราเต็มเปี่ยม เป็นธรรมะที่แจ่มใส แจ่มชัดในใจของเราเต็มเปี่ยม ใจรักในบุญ ยินดีในบุญอย่างเต็มที่ แล้วก็มีแต่คำว่าสำเร็จ เหมือนอย่างคำของคุณยายทุกๆ ครั้งไป คำว่าไม่มี ไม่ได้ ไม่สำเร็จ ยายไม่เคยพูดถึง ยายพูดแต่คำที่ดี คำที่ดี คำที่ได้ แล้วก็สำเร็จ ให้พวกเราได้ยินได้ฟังจนคุ้นเลย หลวงพี่เชื่อว่าตรงนี้คือสมบัติที่ท่านให้แก่พวกเรา ใจเราใสๆ เราก็นึกให้ท่านคุมบุญตรงนี้น้อมให้เราได้บุญแล้วก็มีคุณธรรมข้อนี้เหมือนอย่างท่าน แล้วก็ได้สร้างบารมีติดตามท่านไปทุกภพทุกชาติ ใครจะอธิษฐานบุญอันใดก็นึกอธิษฐานตามปรารถนากันนะ สัพเพ …. PAGE PAGE 12 หน้า FILENAME \p \\DOMAIN\DATAYAY\ต้นฉบับบทเทศน์\2544\กรกฎาคม\44-07-15 EW-VST.doc