วันธรรมชัย วันเข้าสู่เพศสมณะ
680827-วันธรรมชัย วันเข้าสู่เพศสมณะ
(วันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๕-ค่ำ)
หลวงพ่อมีความตั้งใจที่จะบวชมาตั้งแต่สมัยเด็กๆ ที่อยากบวชก็เพราะว่าชอบศึกษาธรรมะมาตั้งแต่เด็กๆ ตอนเป็นเด็กเล็กๆ อยู่ต่างจังหวัด วันหยุดหลวงพ่อชอบที่จะเดินไปตามลำพัง เดินเข้าไปนั่งตามถ้ำต่างๆ เพราะเย็นและเงียบดี ทำให้รู้สึกสบายใจ และมีความหวังว่าอาจจะได้ไปพบผู้วิเศษกับเขาบ้าง เผื่อท่านจะเมตตาแนะนำวิธีที่ทำให้เหาะเหินเดินอากาศได้ ก็คิดไปตามประสาเด็กๆ
แล้วก็เป็นเด็กที่สนใจศึกษาธรรมะ โดยเฉพาะเรื่องอิทธิปาฏิหาริย์ สิ่งเหนือธรรมชาติ ต่อมาภายหลังได้รับฟังคำแนะนำจากครูบาอาจารย์หลายๆ ท่านว่า สู้มาศึกษาธรรมะเพื่อให้บรรลุมรรคผลนิพพานไม่ได้หรอก ตั้งแต่นั้นมาจึงได้เริ่มศึกษาธรรมะปฏิบัติตามสำนักต่างๆ จนกระทั่งมาพบคุณยายอาจารย์ มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง พอเห็นคุณยายก็รู้สึกอยากบวชเลย แต่คุณยายท่านยังไม่ให้บวช ท่านบอกว่า “คุณไปเรียนให้จบปริญญาตรีก่อน แล้วยายจะบวชให้”
พอเรียนจบแล้ว ตอนแรกหลวงพ่อตั้งใจจะบวชเดือนธันวาคม เพื่อจะได้มีเวลาปรับความเข้าใจกับผู้ให้กำเนิดคิดเตรียมการไว้อย่างนั้น แต่คุณยายท่านบอกว่า “ไม่ได้ ต้องรีบบวชเร็วๆ”หลวงพ่อก็ไม่เคยขัดคำสั่งท่าน พอท่านบอกให้บวชก็ตกลง แล้วไปหยิบปฏิทินมากำหนดวันบวชเองเลย ตอนนั้นไม่ทราบหรอกว่าวันเข้าพรรษาวันไหน เรื่องพรรษาแรก พรรษาหลังก็ไม่มีความรู้ แต่ใจหลวงพ่อชอบวันขึ้น ๑๕ ค่ำ เพราะถึงวันขึ้น ๑๕ ค่ำทีไร หลวงพ่อรู้สึกว่าใจมันสงบ อยากอยู่เงียบๆ เฉยๆ และมักจะชอบไปอยู่กับความสงบตามลำพัง แล้วก็พบว่าความสงบของใจกับความเงียบของบรรยากาศ มันคนละเรื่องกันเลย ความเงียบช่วยทำให้เราเกิดความสงบของใจ
ในที่สุดก็หยิบปากกามาขีดเอาวันที่ ๒๗ สิงหาคม พุทธศักราช ๒๕๑๒ ซึ่งเป็นวันพระขึ้น ๑๕ ค่ำ ซึ่งมารู้กันตอนหลังว่าเป็นวันสุดท้ายของพรรษาหลัง
พอบวชเสร็จ ครองผ้ากาสาวพัสตร์เสร็จเรียบร้อย พระอุปัชฌาย์ พระอันดับทั้งหลายท่านเดินออกจากโบสถ์กันไปหมดแล้ว เหลือหลวงพ่ออยู่รูปเดียว กับญาติโยมสมาชิกที่มาร่วมงานบวช ๒๐ กว่าคน คุณยายท่านก็พูดถ้อยคำที่แตกต่างจากที่เคยพบปะท่านมายาวนาน ท่านพูดในทำนองที่ว่า ให้สืบทอดรักษาวิชชาธรรมกาย หลังจากวันนั้นหลวงพ่อก็เหนื่อยเรื่อยมากระทั่งบัดนี้ ตั้งแต่บวชมาถึงวันนี้เหมือนเวลาเพิ่งผ่านไปประเดี๋ยวเดียวแค่นั้นเอง ยังมีความรู้สึกราวกับว่าเพิ่งปลงผมมาหยกๆ
พอบวชเสร็จก็มานั่งหลับตาปฏิบัติธรรมกับคุณยาย ท่านก็ให้หลวงพ่อสอนธรรมะไป สร้างวัดไป แก้ปัญหาที่มีกันไป และให้ชวนพวกเรามาสร้างบุญเป็นรุ่นๆ ทยอยๆ กันมา ระหว่างนั้นสมาชิกที่จากเป็นก็มี จากตายก็มี แต่ก็มีสมาชิกใหม่หนุนเนื่องกันมาตามลำดับเรื่อยมาเลย
แม้เวลาผ่านไปแล้วหลายปี แต่หลวงพ่อมีความรู้สึกว่าเหมือนทำบุญไปได้นิดเดียว นี่ไม่ใช่การพูดถ่อมตัวนะ หลวงพ่อมีความรู้สึกอย่างนี้จริงๆ ว่า เรายังไม่ค่อยจะได้ทำบุญอะไรเลย เพราะบุญใหญ่ๆ ที่จะต้องทำ คือการทำวิชชา ทำความละเอียด ซึ่งยังไม่ได้ทำ การทำวิชชาจึงจะนับได้ว่าเป็นเนื้อเป็นหนัง มันเต็มอิ่ม ได้เรื่องได้ราว เพราะเป็นหน้าที่หลักของหลวงพ่อ เป็นสิ่งที่ต้องทำ ไม่ทำไม่ได้ เพื่อจะได้หลุดพ้นจากการเป็นบ่าวเป็นทาสของพญามาร
และที่สำคัญจะทำอย่างไรให้ลูกทุกคนได้เข้าถึงธรรม ตรงนี้คือหน้าที่ที่ยายบอกในโบสถ์นั่นแหละว่าทำอย่างไรให้เข้าถึงธรรม แล้วทำอย่างไรถึงจะไปศึกษาค้นคว้าความรู้ภายในให้มันลึกซึ้งกว้างขวางใหญ่โตเข้าไปเรื่อยๆ แล้วก็นำให้ลูกๆ ทุกคนได้ไปรู้ไปเห็นสิ่งที่มีอยู่ในตัว รวมทั้งสิ่งที่นอกเหนือจากภายในกายของเรา โดยผ่านช่องทางพิเศษภายใน ซึ่งเริ่มต้นจากศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ นั่นเอง
ดังนั้น ลูกๆ ทุกคนต้องร่วมมือกับหลวงพ่อนะ ทำหยุดทำนิ่งให้ได้ ให้เข้าถึงดวง เข้าถึงองค์พระภายในให้ได้ ก็จะเป็นของขวัญวันธรรมชัยที่หลวงพ่อปลื้มใจมากที่สุด ลูกต้องตั้งใจนั่งสมาธิกันให้ได้ทุกวันนะลูกนะ