มหาสังฆทาน ฉบับที่ ๔

มหาสังฆทาน ฉบับที่ ๔ “ชาตินี้จะถวายสังฆทานอย่างน้อย ๑๐ ล้านองค์” “การถวายมหาสังฆทานได้อานิสงส์มากกว่าถวายแด่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์เดียว” นี่เป็นคำตรัสของพระพุทธองค์ ปัจจุบันนี้แม้พระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านดับขันธปรินิพพานไปแล้ว ซึ่งก็มี ‘พุทธบุตร’ เป็นตัวแทน การที่เราไปกราบอาราธนาท่านมารวมกัน เป็นเนื้อนาบุญจำนวนมากอย่างนี้ มีอานิสงส์มหาศาล บุญจะส่งผลให้เรา มีรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ คุณสมบัติ ลาภ ยศ สรรเสริญ สุข มรรคผล นิพพาน วิชชาธรรมกาย ไปในภพชาติอนาคต ก่อนเดินทางไปสู่ปรโลก เราจะต้องตั้งเป้าไว้นะว่า “เกิดมาชาตินี้จะต้องถวายมหาสังฆทานอย่างน้อย ๑๐ ล้านองค์ให้ได้” แม้ถวายซ้ำๆ องค์ก็ตาม แล้วจดบันทึกเอาไว้ให้ลูกหลานได้ดู สมุดบันทึกเล่มนี้ปิดทองไว้เลยแล้วส่งต่อเป็นมรดกไว้ให้ลูกหลานและโลกได้เห็นว่า เราได้ทำบุญถวายมหาสังฆทานนับรวมกันได้ ๑๐ ล้านองค์ ลูกหลานทั้งหลายพึงยึดถือเป็นขนบธรรมเนียมประเพณีที่ดีงามของตระกูลของเรา ซึ่งบุญนี้จะส่งผลให้เรา ได้มีสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่อง เพราะ “มหาสังฆทานได้บุญมากที่สุด” หลวงพ่อคิดโปรเจกต์นี้ขึ้นมาเพื่อต้องการกระจายบุญให้เกิดขึ้นกับทุกคน อยากให้ทุกคนได้ไปอยู่ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ บุญมหาสังฆทานเป็นทางมาแห่งบุญของเรา ไม่ต้องใช้ความกล้าเลย แค่พูดชักชวนคนโน้นคนนี้มาทำ ง่ายไหม มันต้องทำง่ายมาก แล้วจะได้ง่ายมาก การที่พระเถรานุเถระจากวัดทั่วประเทศมารวมกันไม่ใช่เกิดขึ้นได้ง่ายเลย เพราะทุกรูปต่างมีภารกิจมากมาย แต่ท่านมาเพราะเห็นแก่การคณะสงฆ์ เพื่อรักษาศรัทธาของญาติโยมที่มีความตั้งใจดี กับมีความเอ็นดูหลวงพ่อ นี่ไม่ใช่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นง่ายนะ ยิ่งท่านสั่งสมบุญในเพศสมณะมายาวนานเท่าไร ก็เหมือนเราไปเสียบปลั๊กบุญกับท่าน เพราะการจะมาบวชเป็นพระได้ไม่ใช่ง่ายเลย ท่านต้องมีดวงปัญญาที่สั่งสมมาข้ามชาติ ได้คบบัณฑิตนักปราชญ์ ได้เกิดในร่มเงาพระพุทธศาสนา เกิดในบุญเขต ได้ฟังธรรมจากพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์ก่อนๆ หรือพระอรหันต์ พระอริยสาวก แล้วก็สั่งสมบำเพ็ญเนกขัมมบารมีกันมามากมาย ถึงจะเกิดดวงปัญญาสอนตัวเองได้ เพราะฉะนั้น บุญถวายมหาสังฆทานไม่ควรปฏิเสธ ทำช้า รวยช้า อะไรก็ได้ช้าทั้งนั้น ทำเร็ว สมบัติเกิดเร็ว ได้อะไรก็เร็ว วิมานเกิดเร็ว ทิพยสมบัติเกิดเร็ว บริวารเกิดเร็ว เทวดาทั้งหลายที่มีวิมานใกล้เคียงก็ได้อนุโมทนาเร็ว ปลื้มเร็ว บรรพบุรุษของเราที่ละโลกไปแล้วทั้งไปดีและไปไม่ดีก็จะได้บุญ จากทุกข์มากก็ทุกข์น้อยพ้นทุกข์เร็ว ที่มีสุขอยู่แล้วก็จะสุขมากยิ่งๆ ขึ้น บุญถวายมหาสังฆทานไม่ใช่เกิดขึ้นทุกวัน มีแค่วันคุ้มครองโลกเท่านั้น ปีนี้เรายังมีชีวิตอยู่ต้องรีบทำนะลูกนะ หรือเราอาจจะอยู่ แต่อาจจะไม่มีวัดเพราะวัดร้างเกิดขึ้นเรื่อยๆ และการที่สงฆ์มารวมกัน กำลังใจก็เกิดในหมู่สงฆ์ ท่านกลับไปเล่าให้โยมฟังอีกก็เป็นแรงบันดาลใจให้ประเทศพุทธเมืองอื่นอยากทำแบบนี้บ้าง เราก็จะได้บุญเป็นต้นบุญต้นแบบด้วย ปัจจัยมันมีทางออก ถ้าเราไม่ใช้มาทางบุญ มันก็จะไปทางอื่น รีบมาเอาบุญเสียเถิด แล้วเราจะได้อธิษฐานจิตทุกวันตั้งแต่วันนี้เรื่อยไปเลย ทำไปเรื่อยๆ วัดละบาท ให้เป็นประเพณีการสร้างบารมีในยุคของเรา ให้เป็นต้นบุญต้นแบบการดำเนินชีวิตที่ถูกต้อง และเป็นการรักษาพระพุทธศาสนา โอกาสอย่างนี้จะมีสักกี่คนในโลก ชาวพุทธมีทั่วโลก หลายประเทศ มีอย่างนี้เฉพาะประเทศไทย มีวัดเดียวคือ “วัดพระธรรมกาย” นะลูกนะ (ทบทวนโอวาท ปี พ.ศ. 51-58) จารุวรรณ