คุณยายหาทุน หาที่ หาทีมในที่

หาทุน หาที่ หาทีมในที่ เรียบเรียงจากโอวาทพระราชภาวนาวิสุทธิ์ (หลวงพ่อธัมมชโย) เมื่อวันอาทิตย์ ที่ ๘ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๐ ตอนที่สร้างวัดใหม่ ๆ มีแต่หลวงพ่อกับยาย ๒ คน คิดกัน เงินก็ไม่มี แต่ความรู้สึกว่า ไม่มีเงินมันไม่มี แต่ตอนช่วงนั้นเราไม่มีจริง ๆ คุณยายท่านก็จะถามสั้น ๆ “คุณอยากได้ที่แบบไหน” “อยากได้ไปมาสะดวก ติดน้ำ” “เอาเท่าไร” “เอา ๒๐๐ ไร่” ตอนนั้นบอกกับคนที่ไม่มีเงินนะ แต่ความรู้สึกว่า คำว่า “ไม่มีมันไม่มี” เมื่อความรู้สึก “ไม่มีมันไม่มี” คำว่า “มี” ก็เกิดขึ้น ท่านก็ “ค่ะ” แล้วท่านก็นั่งหลับตา หาที่ในที่ หาทุนในที่ และหาทีมในที่ “ที่” ในที่นี้ ก็คือ ที่ที่ท่านนั่งสมาธิหลับตา ก็ไม่เห็นท่านไปไหน แล้วท่านก็ไม่ได้ไปลงหนังสือพิมพ์ว่า ต่อจากนี้ไปท่านธัมมชโยจะสร้างวัด ให้มาช่วยกัน นั่นไม่ใช่ยาย ถ้ายายก็ “ค่ะ” แล้วก็หลับตาเฉย ๆ ของท่านเท่านั้น แล้วยังถามด้วยว่า “จะเอาแบบไหน จะเอาอย่างไร” แล้วแปลกนะ ท่านก็นั่งอยู่อย่างนั้นแหละ ก็ทำอย่างนั้นทุกวัน ๆ หลวงพ่อพอสวดมนต์เสร็จก็มานั่งธรรมะกับคุณยาย แล้วก็บอกท่าน ท่านก็นั่งหลับตานะ ในที่สุดเจ้าของบุญซึ่งเป็นเจ้าของที่ซึ่งไม่เคยเห็นที่ให้โอกาสเรา แล้วเราก็ได้ที่แล้วตรงสเป็คเลย ต่างที่ว่าได้ ๑๙๖ ไร่ ความจริงก็ ๒๐๐ ไร่ แต่ถูกเวนคืนไป ๔ ไร่ เลยเหลือ ๑๙๖ ไร่ ก็คือที่ตั้งวัดพระธรรมกายในปัจจุบัน หาเงินสร้างวัดก็เหมือนกัน ท่านก็นั่งหลับตาเฉย ๆ ตรงนั้นนะ ไม่เห็นท่านไปทำมาหากินอะไร ก็มีคนนำเงินมาให้ เดิมก็ใส่กระป๋องพลาสติก ต่อมามีคนนำผลไม้ใส่ถุงสีน้ำตาลมาถวายท่าน ท่านก็เอาผลไม้ออก เอาถุงกระดาษสีน้ำตาลไปทำความสะอาด แล้วท่านก็บอกกับหลวงพ่อว่า “ยายจะเอาถุงสีน้ำตาลนี่ ใส่เงินล้าน” และถุงกระดาษสีน้ำตาลใบนั้นก็ได้ใส่เงินหลายล้าน และคนที่เบิกก็รูปนั้นเหละ หลวงพ่อทัตตะ ตอนนั้นท่านยังไม่ได้บวช มาช่วยสร้างวัด คุมขุดดิน ท่านว่า “ยาย พรุ่งนี้ต้องจ่ายเงินเขาแล้วนะ” คุณยายก็ “ค่ะ” ก็จะมีคนเอาปัจจัยมาใส่ในถุงกระดาษสีน้ำตาล ถุงมันก็แฟบๆ แล้วมันจะมาได้ยังไง แล้ววันนั้นก็มีคนมาทำบุญกับท่านนะ ถุงใบนั้นเดี๋ยวฟู เดี๋ยวแฟบ ก็มีอยู่รูปเดียวที่เบิกไปจนแฟบทุกที คุณยายท่านก็หาทุนในที่ หาทีมในที่ และหาที่ในที่ ในเมื่อเราเป็นหลานคุณยาย แล้วทำไมเราไม่ทำอย่างคุณยาย เงินสร้างวัด ที่สร้างวัด ทีมสร้างวัด และได้สร้างวัด ถ้าคิดเป็นเงินมันมากกว่า ๑ โมดุล นี่ไม่คิด ไม่แปลก ยิ่งคิด ยิ่งแปลก แล้วเราจะไปกังวลทำไม แล้วทำไมไม่ทำอย่างยายล่ะ ตั้งเป้าให้สูงเข้าไว้ แล้วทำอย่างยาย เราก็ต้องเอาใจไว้ที่ศูนย์กลางกาย ฐานที่ ๗ ให้นิ่ง ๆ เบา ๆ หลักสูตรวิชชาบอกหมดแล้ว กลั่นใจใส ๆ แล้ววิธีการก็จะออกมาเอง ถ้ายังคิดอะไรไม่ออก ให้ออกจากความคิด ทำจิตให้ผ่องใส แล้วใจเราจะพบทางออก แล้วเราจะพบคำตอบ คำตอบมันออกมาจากการที่เราทำใจง่าย ๆ สบาย ๆ ไม่คิดว่า อะไรมันยาก มันลำบาก ทำนิ่ง ๆ เฉย ๆ เดี๋ยวดวงปัญญาที่มีอยู่ก็จะได้โอกาสสอดละเอียดขยายมาพร้อมกับกำลังใจนั่นแหละ คือ จะมีพลังอยากจะสร้างให้สำเร็จ อยากทำความดีอย่างที่ได้ตั้งใจไว้ด้วยดี แล้วก็มีวิธีการ วิธีการก็จะออกมาด้วยนะ เวลาที่ใจมันนิ่ง อีกทั้งอานุภาพของถ้อยคำ ประโยคเดียวกันแต่ถ้ามีบุญธาตุไปอยู่ในนั้น ในทุกประโยคจะมีเพาเวอร์ มีอานุภาพ คำ ๆ เดียวที่มีบุญอยู่ในนั้น ความสำเร็จมันก็จะเกิดขึ้นตรงนี้ไงละจ้ะ ดังนั้น ในเมื่อเราคิดอะไรไม่ออก ให้ออกจากความคิด ทำจิตให้สงบ เดี๋ยวเราก็จะพบทางออก แล้วก็อธิฐานจิตว่า ด้วยบุญที่เราสร้างมา ขอให้เรามีโภคทรัพย์สมบัติเกิดขึ้นมาอย่างอัศจรรย์ มีช่องมีทางมา ใครที่เคยทำบุญร่วมกับเรา หรือเป็นเจ้าของบุญนี้ อาจจะเป็นหมู่ญาติผู้เป็นที่รักของเราก็ดี เพื่อนฝูงก็ดี หรืออยู่ที่ใดก็ดี ให้บุญนี้ไปดลบันดาลให้มาเจอกัน เมื่อเราชวนเข้ามาสร้างมหารัตนวิหารคด ให้เขามีความปีติยินดี เกิดกุศลศรัทธาให้มาร่วมกันสร้างหลังคากับเรา ทำอย่างนี้ซิจ้ะ แล้วจะสำเร็จเป็นอัศจรรย์ แล้วเราจะมหัศจรรย์ใจนะลูกนะ