ธุดงค์ในป่าคอนกรีต-สั้น

ธุดงค์ในป่าคอนกรีต เราไม่ได้เดินแบบชาวโลกที่เขาเดินกัน แต่เราเดินบำเพ็ญสมณธรรม ผ่านร้อน ผ่านหนาวกันมายาวนาน ถ้าเราไม่ผ่านร้อนผ่านหนาว ผ่านความยากลำบาก ต้องอดทนอดกลั้นในทุกสิ่งทุกอย่าง แล้วเราจะได้บารมีมาจากตรงไหน เพราะฉะนั้นเราก็เดินตามอย่างพระมหาเถรานุเถระในกาลก่อน ที่ท่านฝึกตน ทนหิว บำเพ็ญตบะ ผ่านร้อน ผ่านหนาว ผ่านทุกสิ่งทุกอย่าง ต้องอดทนต่อดิน อากาศ ฟ้า อาหาร ที่อยู่อาศัย ผู้คน อะไรต่างๆ เหล่านี้ เป็นต้น ผ่านทุกขเวทนาทุกอย่างมาหมด แต่ว่าใจของท่าน ไม่ไปเกาะ ไปเกี่ยว ไปเหนี่ยว ไปรั้งในเรื่องเหล่านั้นเลย เพราะฉะนั้น ความทุกข์ทรมานเหล่านั้นมันก็เกิดขึ้นแค่ชั่วคราว ตั้งอยู่ชั่วคราว แล้วก็ดับหายไป เหลือแต่ความสุขกายสุขใจ อย่างที่ลูกเริ่มมีประสบการณ์ภายในจากการเดินธุดงค์ธรรมชัย การเดินธุดงค์ในสมัยก่อนนั้น ความยากง่ายก็แตกต่างกันนิดหน่อย คือ สมัยโน้นมีแต่ป่าเขา สิงสาราสัตว์ โรคภัยไข้เจ็บ ไข้ป่าบ้าง ชาวป่าชาวดอยที่ยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องราวของพระศาสนา ดินอากาศฟ้าแปรปรวน เรื่องอาหาร เรื่องความเป็นอยู่อะไรต่างๆ แต่ว่าพระมหาเถระในกาลก่อน ท่านก็ไม่ย่อท้อ มีความสุขกายสุขใจในการฝึกตน บ่มอินทรีย์ไปเรื่อยๆ ของเรามาอยู่ในยุคของป่าคอนกรีต ป่ามันหมดแล้ว แต่เดินในเมืองนี้ก็ไม่ใช่ง่าย ก็มีทั้งดินอากาศฟ้าแปรปรวน เดี๋ยวร้อน เดี๋ยวหนาวผู้คน รถรา ควันจากท่อไอเสียต่างๆ เยอะแยะ แต่เราก็จะโชคดีกว่าท่านตรงที่มีศรัทธาญาติโยมเยอะ แย่งกันถวายภัตตาหารบ้าง น้ำปานะบ้าง แต่พระมหาเถระในกาลก่อนท่านไม่ค่อยมี แต่ท่านจะขบฉันแต่พอดีๆ ก็พอเหมาะพอดีสำหรับท่าน ลูกผ่านมาได้แล้ว ด้วยการบำเพ็ญสมณธรรม ฝึกการมองกลางมองทางได้ มีหลุดบ้างนิดหน่อย ตอนดูว่าถึงกี่กิโลแล้ว ถ้าหลุดแวบไปนิดเดียวลูกก็รู้ตัวอยู่แล้ว แรงมันหมดไปเลย กำลังของพระอยู่ที่ใจอยู่กับตัวตรงกลางกายตรงนั้นแหละ ลูกมีประสบการณ์มาแล้ว หลวงพ่อติดตามดูภาพทุกวันไม่เคยขาดเลย วันหนึ่งก็หลายครั้ง ดูกี่ทีก็ปลื้มทุกครั้ง แล้วก็ชื่นใจ ที่ลูกขนาดแบกสัมภาระอย่างนี้ แต่ยังรักษาระยะได้ ดูพอเหมาะพองาม ภาพนี้มาจากความเป็นจริงที่ลูกได้ฝึกตนอย่างดี ระยะแถว ระยะแนว ตั้งใจเดินตามรอยหลวงปู่จริงๆ นี่ก็เป็นบารมีพิเศษของลูกทุกรูป เพราะฉะนั้นให้ลูกปลื้มอกปลื้มใจ ดีอกดีใจไว้เถิดว่า การมาบวชของเราในครั้งนี้มันสุดคุ้มทั้งตัวเอง ทั้งโยมพ่อโยมแม่ หมู่ญาติ และที่สำคัญพระศาสนาด้วย พระศาสนาซึ่งต้องการพุทธบุตรที่มีหัวใจรักพระพุทธศาสนา และตั้งใจฝึกตนอย่างที่ลูกกำลังเป็นอยู่นี้ แม้จะบวชมาไม่นานก็ตาม ทำให้ผู้ที่พบเห็น เขาเห็นคุณค่าของการเป็นสมณะ การบวชพระ เพราะฉะนั้นต่อไปการบวชช่วงสั้นๆ อย่างที่ลูกเคยเห็น เคยได้ยิน บวช ๓ วัน ๕ วัน ๗ วัน แล้วก็ลาสิกขาไป แล้วก็เที่ยวไปบอกว่า บวชแล้วไม่ได้อะไร อีกหน่อยสิ่งเหล่านี้ก็จะสูญพันธุ์ไป จากการที่ลูกได้เดินธุดงค์ในคราวนี้ แล้วจากการฝึกตนก่อนเดินธุดงค์ กำลังเดินธุดงค์อยู่ และแม้จะหลังจากเดินธุดงค์แล้ว ลูกยังจะกลับไปบ่มอินทรีย์ต่อ บำเพ็ญสมณธรรมต่อ อันนี้จะเป็นต้นบุญต้นแบบสำหรับแมนๆ ผู้ที่จะมาบวชในภายหลังว่า เขาจะต้องเห็นคุณค่าของการบวช หรือให้ความสำคัญต่อการบวชมากกว่าที่ผ่านๆ มา จากการบวชของลูกในคราวนี้ เพราะฉะนั้นให้ลูกปลื้มใจ ให้ปีติใจกันทุกๆ คนนะ บวชแล้วก็ตั้งใจที่จะฝึกตน ทนหิว บำเพ็ญตบะ เป็นพระแท้ ให้คุ้มกับการบวชในทุกวันเวลาที่ผ่านมา บวชด้วยความมุ่งมั่นตั้งใจเหมือนในสมัยพุทธกาลว่า จะบวชเพื่อทำพระนิพพานให้แจ้ง อย่างน้อยก็แสวงบุญ สั่งสมเนกขัมมบารมี และบารมีต่างๆ เหล่านั้น อย่างน้อยก็อย่างนี้ ตั้งแต่บวชวันแรกเรื่อยมาเลย เราก็ค่อยๆ ฝึก ค่อยๆ ฝืนสิ่งที่เราคุ้นเคยในทางโลกเพื่อที่เราจะได้เป็นพระแท้ ทุกวันทุกคืนทุกเวลาตามศูนย์อบรมต่างๆ จนกระทั่งครบพรรษา เราได้อยู่รับกฐิน แล้วก็ออกเดินธุดงค์ไปพัฒนาวัดร้างให้เป็นวัดรุ่ง ทั้งหมดนั้นเป็นบุญเป็นบารมีของลูกในวันเวลาที่ผ่านมา จนกระทั่งมาถึงโครงการธุดงค์ธรรมชัยในเส้นทางพระผู้ปราบมาร ลูกก็ให้โอกาสตัวเองเข้ามาอยู่ในโครงการนี้ มาอยู่ร่วมกัน มาฝึกฝนอบรมตนให้เป็นหนึ่งเดียวกัน ซึ่งกิตติศัพท์อันดีงามนี้เลื่องลือมาถึงหลวงพ่อฟังด้วยความปลื้มที่ลูกต่างก็เกื้อกูลกัน แม้อยู่รวมกันเป็นจำนวนมาก ความสะดวกสบายมันลดน้อยลง แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคในการฝึกตน ทนหิว บำเพ็ญตบะ เป็นพระแท้ ไม่เป็นอุปสรรคต่อการมุ่งมั่น ความมุ่งมั่นที่จะเดินในเส้นทางธุดงค์ธรรมชัย เส้นทางพระผู้ปราบมาร ลูกก็ฝึกจนถึงวันเวลาที่ได้ออกเดินทางจาริกแสวงบุญในเส้นทางของพระผู้ปราบมาร ตั้งแต่วันแรกเรื่อยมา ซึ่งสถานที่ทุกแห่งก็แตกต่างจากที่ลูกคุ้นเคย การเดินธุดงค์ต้องผ่านเมือง ผ่านที่ต่างๆ ลูกมีสติดีมาก มีความสำรวมระวังดีมาก สติของลูกเป็นมหาสติ ปัญญาเป็นมหาปัญญา มีกำลังใจที่สูงส่ง แม้เพิ่งบวชมาไม่นานก็ตาม แต่การสำรวมอินทรีย์ของลูก ดูแล้วราวกับพระมหาเถระที่บวชมานานหลายสิบปี ดูสงบเสงี่ยม สง่างาม ดูแล้วน่าเลื่อมใส มนุษย์เทวดาก็เลื่อมใส ถ้าลูกมีทิพยจักขุ มีดวงตาทิพย์ ลูกจะเห็นว่า กายละเอียดทั้งหลาย เทวดาทั้งหลาย เขาได้ชื่นชมอนุโมทนาสาธุการกับลูกทั้งหมด กองพันเนื้อนาบุญและก็ทั้งทีมด้วยตลอดเส้นทางเลย ลูกได้ฝึกอย่างนี้แล้ว ยังเกื้อกูลกันด้วย มีความสามัคคีของหมู่เกิดขึ้น ทำให้หมู่เป็นสุข หมู่สงฆ์อยู่เป็นสุข เพราะการที่ชายแมนๆ เพิ่งบวชใหม่ มาเป็นพระ อยู่รวมกันเป็นหมู่ใหญ่ขนาดนี้ แล้วอยู่ด้วยกันเป็นสุขด้วยการเกื้อกูลกันอย่างนี้ ไม่ใช่เกิดขึ้นง่าย มันเป็นสิ่งมหัศจรรย์ นี่ก็เป็นบารมีพิเศษของลูกทุกรูป ยังกุศลศรัทธาของญาติโยมให้เกิดขึ้นในทุกหนทุกแห่ง แม้พระมหาเถระที่อยู่ตามวัดวาอารามต่างๆ ที่ท่านต้อนรับเรา ให้เราได้ไปใช้สถานที่ตรงนั้น ลูกก็อยู่อย่างเป็นสุข อยู่อย่างสูงส่ง เป็นที่ตั้งแห่งศรัทธาของพระมหาเถรานุเถระในวัดนั้น ที่ท่านมองดูอยู่ ลูกยังมีระบบระเบียบเป็นอย่างดี มีความสงบเสงี่ยมสง่างาม ข้อวัตรปฏิบัติก็ดีเหลือเกิน ปัดกวาดเช็ดถูอะไรต่างๆ เป็นที่สะอาดตา สะอาดใจ ใครเห็นก็มีความเลื่อมใส มีศรัทธา พระศาสนาจะตั้งมั่นได้ตรงที่ญาติโยมมีศรัทธาตรงนี้แหละ ใครบวชได้เขาก็อยากจะมาบวช ใครบวชด้วยตัวเองไม่ได้ก็อยากจะให้ลูกหลานหรือสมาชิกในครอบครัวได้มาบวช หรือไปตามแมนๆ ผู้มีบุญมาบวช สิ่งดีๆ ทั้งหลายเกิดขึ้นกับพระศาสนา ด้วยข้อวัตรปฏิบัติของลูกทุกรูป นี่ก็เป็นบารมีพิเศษของลูกทุกๆ รูป ที่ได้บำเพ็ญมาตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ลูกได้รักษาข้อวัตรปฏิบัตินี้ในทุกหนทุกแห่ง ทั้งที่เป็นวัดวาอาราม หรือสถาบันการศึกษา กุศลศรัทธาได้เกิดขึ้นในทุกหนทุกแห่ง เหมือนลูกกองพันเนื้อนาบุญเป็นแหล่งผลิตกุศลศรัทธาประสาทะให้กับญาติโยมทั้งหลาย ให้กับมนุษย์เทวดาทั้งปวง นี่ก็เป็นบุญบารมีพิเศษของลูกทุกรูป ที่จะถึงกับโยมพ่อโยมแม่ และก็สรรพสัตว์ทั้งหลาย เพราะฉะนั้น ให้ลูกนึกถึงสิ่งที่ผ่านมานี้ด้วยใจที่เป็นสุข ให้ใจหยุดนิ่งๆ นุ่มๆ อยู่ภายใน พระเดชพระคุณหลวงปู่ พระผู้ปราบมาร ท่านจะคุมบุญทั้งหมดดังกล่าวนี้ซ้อนเข้าไปในกลางกายของลูก เป็นดวงบุญใสๆ ใสบริสุทธิ์ยิ่งกว่าเพชรใสๆ หรือความใสใดๆ ในโลก สว่างยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวัน มีฤทธิ์ มีเดช มีอานุภาพมากที่จะไปตัดรอนวิบากกรรมวิบากมารที่ลูกได้ดำเนินชีวิตผิดพลาดที่ผ่านมา หนักเป็นเบา เบาเป็นหาย ร้ายกลายเป็นดี ที่ดีอยู่แล้วก็จะดีเลิศเพิ่มขึ้นไปเรื่อยๆ ให้ลูกได้เข้าถึงธรรมได้อย่างง่ายๆ เข้าถึงพระธรรมกาย เข้าถึงวิชชาธรรมกาย ปิดอบาย เปิดประตูสวรรค์ ให้กับทั้งตนเอง และก็โยมพ่อโยมแม่ ๒๙ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๗